PG 9, col. 637
ὑμῖν φίλους ἐκ τοῦ pappde τῆς ἀδικίας, ῐνα, ὅταν
ἐκλίπητε, δέξωνται ὑμᾶς είς τὰς αἰωνίους σκηνάςο ι
φύσει μὲν ἅπασαν κτῆσιν ἢν αὐτός τις ἐφ’ ἑαυτοῦ
κέκτηται, οῦκ ίδίαν οὖσαν ἀποφαίνων. Ἐκ δὲ ταύτης
τῆς ἀδικίας ἐνὸν καὶ πρᾶγμα δίκαιον ἐργάσασθαι καὶ
σωτήριον, ἀναπαῦσαί τινα τῶν ἑχόντων αἰώνιον σκη-
νὴν παρά τῷ Πατρί. Ὅρα πρῶτον μὲν, ὡς οὐκ ἀπαι-
τεῖσθαι σε κεκέλευκεν, οὐδὲ ἐνοχλεῖσθαι περιμένειν,
ἀλλ’ αὐτὸν ζητεῖν τοὺς εὖ πεισομένους, ἀξίους τε όν-
τας τοῦ ωτῆρος μαθητάς. Καλὸς μὲν οὖν καὶ 6 τοῦ
Ἀποστόλου λόγος’ ι ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ 6
Θεὸς, ι χαίροντα τῷ διδόναι, καὶ μὴ φειδόμενον, ὡς
σπείροντα, ἵνα (52-5) οὕτω καὶ θερίσῃ, δίχα γογγυσμοῦ
καὶ διακρίσεως, καί⁹ λύπης, καὶ κοινωνοῦντα, ὅπερ
ἐστὶν εὐεργεσία ἀγαθή (54). Κρείττων δ’ ἐστὶ τούτου
6 τῷ Κυρίῳ λελεγμένος ὲν ἄλλῳ χωρίῳσ ‹ Παντὶ τῷ
αἰτοῦντί σε δίδου. ι Θεοῦ γάρ δντωςή τοιαύτη φιλο-
δωρεά* οὑτοσὶ δὲὸ λόγος ὑπὲρ ἅπασάν ἐστι τελειότη-
-τα (35), μηδ’ αἰτεῖσθαι περιμένειν, ἀλλ’ αὐτὸς ἀνα-
ζητεῖν, ὅστις ἄξιος εὖ παθεῖν. · ⁸
na haec omni major est perfectione, ut nec exspectes quia te etllagitet, sed ipse inquiras quis di—
gnus sitin quem beneficium conferas.
AB'. Ἔπειτα τηλικοῦτον μισθὸν ὁρίσαι τῆς κοινω-
νίας, αίώνιον σκηνήνι ὢ καλῆς ὲμπορίαςί ὢ θείας
ἀγορᾶςῑ Ὠνεῖται χρημάτων τις, ἀφθαρσίαν, καὶ δοὺς
τὰ διολλύμενα τοῦ κόσμου, μονὴν τούτων αἰώνιον ὲν
οὐρανοῖς ἀντιλαμϐάνει. Πλεῦσον ἐπὶ ταύτην, ἂν σω-
φρονῇς, τὴν πανήγυριν, πλούσιε. Κᾶν δέῃ, περίελ-
θε γῆν ὅλην (56). Μὴ φείσῃ κινδύνων καὶ πόνων,
ἵν’ ἐνταῦθα βασιλείαν οὐράνιον ἀγοράσῃς. Τί σε λί-
θοι διαφανεῖς καὶ σμάραγδοι τοσοῦτον εὐφραίνουσι,
καὶ οἰκία τροφὴ πυρὸς, ἢχρόνου παίγνιον, ἢ σεισ-
μοῦ πάρεργον, ἢ ὕϐρισμα τυράννου; ὲπιθύμησον ἐν
οὐρανοῖς οἰκῆσαι καὶ βασιλεῦσαι μετά Θεοῦ. Ταύτην
σοι τὴν βασιλείαν ἄνθρωπος δώσει Θεὸν ἀπομιμού-
μενος. Ἐνταῦθα μικρά λαϐὼν, ὲκεῖ δι’ ὅλων αἰώνων
σύνοικόν σου ποιήσεται· ἱκέτευσον ἵνα λάϐῃ· σπεῦο
σον, ἀγωνίασον· φοϐήθητι μή σε ἀτιμάσῃ. Οὐ γάρ
κεκέλευσται λαϐεῖν, ἀλλά σε παρασχεῖν. Οὐ μὴν οὐδ’
εἷπενό Κύριοςο δὸς, ἢ παράσχες, ἢ εὐεργέτησον,ἢ
,ϐοήθησον⁹ Φίλων δὲ ποίησαι. '0 δὲ φίλος οὐκ ὲκ
μιᾶς δόσεως, ἀλλά συνουσίας μακρᾶς. Οὐδὲ γὰρ ἡ
πίστις, οὐδὲ ἡ ἀγάπη, οὐδὲ ἡ καρτερία μιᾶς ἡμέρας,
ἀλλ’ ι 6 ὑπομείνας είς τέλος, οὗτος σωθήσεται. ι,
longa familiaritate prmstatur. Nam neque fides aut charitas aut tolerantia unius diei est, sed ‹ qui
perseveravit usque in finem, salvus erit ί. ι
Al". Πῶς οῦν 6 ἄνθρωπος ταῦτα δίδωσι; Δώσω
γὰρ οὐ μόνον τοῖς φίλοις, ἀλλά καὶ τοῖς φίλοις τῶν
φίλων. Καὶ τίς οὗτός ἐστιν 6 φίλος τοῦ Θεοῦ; Σὺ
μὲν μὴ κρῖνε τίς ἄξιος ἢ τίς ἀνάξιος· ἐνδέχεται
*F_P. ED. POTTER. ι Matth. ι, II. ι’ Luc. xw, 9. ε II Cor. Ix, 7. δ Luc. γι, 50. ο Luc.
xu. 9 ί Matth. x, ‘22.
I§?15?.""§: II? δθδθὲἶνςι, μή· FELL.
('56) 'AratM. Ms., καθά. Fati.
ἐκλίπητε, δέξωνται ὑμᾶς είς τὰς αἰωνίους σκηνάςο ι
φύσει μὲν ἅπασαν κτῆσιν ἢν αὐτός τις ἐφ’ ἑαυτοῦ
κέκτηται, οῦκ ίδίαν οὖσαν ἀποφαίνων. Ἐκ δὲ ταύτης
τῆς ἀδικίας ἐνὸν καὶ πρᾶγμα δίκαιον ἐργάσασθαι καὶ
σωτήριον, ἀναπαῦσαί τινα τῶν ἑχόντων αἰώνιον σκη-
νὴν παρά τῷ Πατρί. Ὅρα πρῶτον μὲν, ὡς οὐκ ἀπαι-
τεῖσθαι σε κεκέλευκεν, οὐδὲ ἐνοχλεῖσθαι περιμένειν,
ἀλλ’ αὐτὸν ζητεῖν τοὺς εὖ πεισομένους, ἀξίους τε όν-
τας τοῦ ωτῆρος μαθητάς. Καλὸς μὲν οὖν καὶ 6 τοῦ
Ἀποστόλου λόγος’ ι ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ 6
Θεὸς, ι χαίροντα τῷ διδόναι, καὶ μὴ φειδόμενον, ὡς
σπείροντα, ἵνα (52-5) οὕτω καὶ θερίσῃ, δίχα γογγυσμοῦ
καὶ διακρίσεως, καί⁹ λύπης, καὶ κοινωνοῦντα, ὅπερ
ἐστὶν εὐεργεσία ἀγαθή (54). Κρείττων δ’ ἐστὶ τούτου
6 τῷ Κυρίῳ λελεγμένος ὲν ἄλλῳ χωρίῳσ ‹ Παντὶ τῷ
αἰτοῦντί σε δίδου. ι Θεοῦ γάρ δντωςή τοιαύτη φιλο-
δωρεά* οὑτοσὶ δὲὸ λόγος ὑπὲρ ἅπασάν ἐστι τελειότη-
-τα (35), μηδ’ αἰτεῖσθαι περιμένειν, ἀλλ’ αὐτὸς ἀνα-
ζητεῖν, ὅστις ἄξιος εὖ παθεῖν. · ⁸
na haec omni major est perfectione, ut nec exspectes quia te etllagitet, sed ipse inquiras quis di—
gnus sitin quem beneficium conferas.
AB'. Ἔπειτα τηλικοῦτον μισθὸν ὁρίσαι τῆς κοινω-
νίας, αίώνιον σκηνήνι ὢ καλῆς ὲμπορίαςί ὢ θείας
ἀγορᾶςῑ Ὠνεῖται χρημάτων τις, ἀφθαρσίαν, καὶ δοὺς
τὰ διολλύμενα τοῦ κόσμου, μονὴν τούτων αἰώνιον ὲν
οὐρανοῖς ἀντιλαμϐάνει. Πλεῦσον ἐπὶ ταύτην, ἂν σω-
φρονῇς, τὴν πανήγυριν, πλούσιε. Κᾶν δέῃ, περίελ-
θε γῆν ὅλην (56). Μὴ φείσῃ κινδύνων καὶ πόνων,
ἵν’ ἐνταῦθα βασιλείαν οὐράνιον ἀγοράσῃς. Τί σε λί-
θοι διαφανεῖς καὶ σμάραγδοι τοσοῦτον εὐφραίνουσι,
καὶ οἰκία τροφὴ πυρὸς, ἢχρόνου παίγνιον, ἢ σεισ-
μοῦ πάρεργον, ἢ ὕϐρισμα τυράννου; ὲπιθύμησον ἐν
οὐρανοῖς οἰκῆσαι καὶ βασιλεῦσαι μετά Θεοῦ. Ταύτην
σοι τὴν βασιλείαν ἄνθρωπος δώσει Θεὸν ἀπομιμού-
μενος. Ἐνταῦθα μικρά λαϐὼν, ὲκεῖ δι’ ὅλων αἰώνων
σύνοικόν σου ποιήσεται· ἱκέτευσον ἵνα λάϐῃ· σπεῦο
σον, ἀγωνίασον· φοϐήθητι μή σε ἀτιμάσῃ. Οὐ γάρ
κεκέλευσται λαϐεῖν, ἀλλά σε παρασχεῖν. Οὐ μὴν οὐδ’
εἷπενό Κύριοςο δὸς, ἢ παράσχες, ἢ εὐεργέτησον,ἢ
,ϐοήθησον⁹ Φίλων δὲ ποίησαι. '0 δὲ φίλος οὐκ ὲκ
μιᾶς δόσεως, ἀλλά συνουσίας μακρᾶς. Οὐδὲ γὰρ ἡ
πίστις, οὐδὲ ἡ ἀγάπη, οὐδὲ ἡ καρτερία μιᾶς ἡμέρας,
ἀλλ’ ι 6 ὑπομείνας είς τέλος, οὗτος σωθήσεται. ι,
longa familiaritate prmstatur. Nam neque fides aut charitas aut tolerantia unius diei est, sed ‹ qui
perseveravit usque in finem, salvus erit ί. ι
Al". Πῶς οῦν 6 ἄνθρωπος ταῦτα δίδωσι; Δώσω
γὰρ οὐ μόνον τοῖς φίλοις, ἀλλά καὶ τοῖς φίλοις τῶν
φίλων. Καὶ τίς οὗτός ἐστιν 6 φίλος τοῦ Θεοῦ; Σὺ
μὲν μὴ κρῖνε τίς ἄξιος ἢ τίς ἀνάξιος· ἐνδέχεται
*F_P. ED. POTTER. ι Matth. ι, II. ι’ Luc. xw, 9. ε II Cor. Ix, 7. δ Luc. γι, 50. ο Luc.
xu. 9 ί Matth. x, ‘22.
I§?15?.""§: II? δθδθὲἶνςι, μή· FELL.
('56) 'AratM. Ms., καθά. Fati.