PG 9, col. 646
fratribus quotidie dimittamus . Quod si nos, cum
simus mali, novimus bona dare; quanto magis Pa.-
ter misericordiarum, bonus ille-Pater totius conso-
lationis, misericordiæ visceribus totus aluens, et
multum misericors, longa propense uti patientia
habet, et eos qui convertuntur exspectat b? Vere
autem converti peccatis, est peccandi finem fa-
cere, nec ultra ad ea quæ sunt retrorespicere.
24 Χὺ. Præteritorum igitur quidem veniam
concedit Deuε; in sequentia autemo ut non incidat,
sibi quisque auctor existit. Et hoc est pœnitere,
de transactis dolorem habere, hæcque a Patre me-
moria deleri lagitare; qui unus omnium potest mi-
quibus enim, ait, vos invenero, in eis judicabo: »
ac quotidie universalem finem clamat; ita nimirum
ut et qui optimam duxerit vitam, ad extremum au-
tem ad malitiam vitiaque delexerit, nihil jam an-
teactæ vitæ laboribus juvandus sit, qui ad finem
lusæ fabulæ palæstra excesserit; et contra, qui an-
tea ῷ male dissoluteque vixit, si ejus illum pœni-
teat, multi temporis vitam perditam, assumpta
postmodum pœnitentia, ejusque abrepto propositi
vigore, exsuperare potest. Longe accurata vero
opus diligentia est, sicut et longa ægritudine affe-
ctis corporibus exquisitior diæta majorque cautio
necessaria est. Vis, fur, tibi scelus dimitti? Do-
præsens vita ageretur, inveniaris. Et affectus qui-
(45) Ἀποτυφλοῦνται. Scribe ἀποτυφλοῦτα, sinῇ.
simus mali, novimus bona dare; quanto magis Pa.-
ter misericordiarum, bonus ille-Pater totius conso-
lationis, misericordiæ visceribus totus aluens, et
multum misericors, longa propense uti patientia
habet, et eos qui convertuntur exspectat b? Vere
autem converti peccatis, est peccandi finem fa-
cere, nec ultra ad ea quæ sunt retrorespicere.
24 Χὺ. Præteritorum igitur quidem veniam
concedit Deuε; in sequentia autemo ut non incidat,
sibi quisque auctor existit. Et hoc est pœnitere,
de transactis dolorem habere, hæcque a Patre me-
moria deleri lagitare; qui unus omnium potest mi-
quibus enim, ait, vos invenero, in eis judicabo: »
ac quotidie universalem finem clamat; ita nimirum
ut et qui optimam duxerit vitam, ad extremum au-
tem ad malitiam vitiaque delexerit, nihil jam an-
teactæ vitæ laboribus juvandus sit, qui ad finem
lusæ fabulæ palæstra excesserit; et contra, qui an-
tea ῷ male dissoluteque vixit, si ejus illum pœni-
teat, multi temporis vitam perditam, assumpta
postmodum pœnitentia, ejusque abrepto propositi
vigore, exsuperare potest. Longe accurata vero
opus diligentia est, sicut et longa ægritudine affe-
ctis corporibus exquisitior diæta majorque cautio
necessaria est. Vis, fur, tibi scelus dimitti? Do-
præsens vita ageretur, inveniaris. Et affectus qui-
(45) Ἀποτυφλοῦνται. Scribe ἀποτυφλοῦτα, sinῇ.