PG 90, col. 917
πης, καθὼς αὐτὸς ὁ Κύριος ἐν Εὐαγγελίοις δείκνυ-
σιν’ '0 ἀγαπῶν ἐμὲ , φησι , τὰς ἐντολάς μου τη-
ρήσει. Καὶ τίς ἐστιν ἡ ἐντολὴ ἢν τηρήσαντες, αὺ-
τὸν ἀγαπήσωμεν, αὑτοῦ ἄκουσον,λὲγοντος· Αὕτη
δέ ἐστιν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμὴ. ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.
Ὁρᾷς ὅτι ἡ ἀλλήλων ἀγάπη,τὴν εἰς Θεὸν ἀγά-
πην συνίστησιν, ἥτις ἐστὶ πλήρωμα πάσης Θεοῦ ἐν-
τολῆςς Διὰ τοῦτο οὖν κελεύει αὐτῶν μὴ ἀντέχεσθαι·
ἀλλά καὶ ἀποτάξασθαι πᾶσι τοῖς ὑπάρχουσιν αὐτῷ,
πάντα τὸν αὐτῷ μαθητεύειν ἐπιθυμητικῶς ἔχοντα.
η’. Καὶ ὁ Ἀδελφὺς εἶπεν· Ἐπειδὴ εἶπες, Πάτερ,ὂτι
δέον πάντων τῶν ὁρωμένων,και αὐτοῦ τοῦ σώματος,
τὴν παντὸς ἀνθρώπου προτιμῆσαι ἀγάπην, πῶς δύ-
ναμαι τὸν μισοῦντά με καὶ ἀποστρεφόμενον ἀγα-
πῆσαις Ei δὲ καὶ φθονεῖ μοι, καὶ λοιδορίαις κατα-
τοξεύει, καὶ. δόλους κατασκευάζει , καὶ ἐπιϐουλεύειν
ἐπιχειρεῖ, πῶς δύναμαι αὑτὸν ἀγαπῆσαι; Φύσει μοι,
Πάτερ, φαίνεται τοῦτο ἀδύνατον, τοῦ πάθους τῆς
λύπης φυσικῶς τὸν λυπήσαντα ἀποστρέφεσθαι ἀναγ-
κάζοντος. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων Ἐπὶ μὲν τῶν ἐρ-
πετῶν καὶ τῶν θηρίων τῶν ὑπὸ φύσεως ἀγομένων,
τῷ ὄντι ἀδύνατον μὴ πάντως ἀμύνασθαι ὅσον δύνα-
ται τὸ καταπονοῦν · ἐπὶ δὲ τῶν κατ’ εἰκόνα Θεοῦ
κτισθέντων, καὶ λόγῳ ἀγομένων· καὶ γνώσεως Θεοῦ
καταξιωθέντων, καὶ νόμον παρ’ αὑτοῦ δεξαμένων,
δυνατὸν τοὺς λυποῦντας μὴ ἀποστρέφεσθαι, καὶ τοὺς
μισοῦντας ἀγαπᾷν. Διὸ καὶ ὁ Κύριος, Ἀγαπᾶτε,
λέγων, τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν· · καλῶς ποιεῖτε, τοῖς
μισοῦσιν ὑμᾶς-,καὶ τὰ ἑξῆς, οὐχ ὼς ἀδύνατα ἐντέλ-
λεται, ἀλλ’ ὡς δυνατά δηλονότι · ἐπεὶ οὐκ ἂν ἐκόλασε
τὸν παραϐαίνοντα. Δηλοϊ δὲ αὐτὸς ὁ Κύριος, αὐτοῖς
τοῖς ἔργοις ἡμῖν δείξας· καὶ οἱ μαθηται¹ αὐτοῦ πάν-
τες ὑπὲρ τῆς είς τὸν πλησίον ἀγάπης μέχρι θανάτου
ἀγωνισάμενοι, καὶ ὑπὲρ τῶν ἀποκτεινάντων θερμῶς
προσευξάμενοι. Ἀλλ’ ἐπειδὴ ἡμεῖς ἐσμὲν φιλόῡλοι
καὶ φιλήδονοι. καὶ ταῦτα τῆς ἐντολῆς μᾶλλον προ-
τιμῶντες, διά τοῦτο τοὺς μισοῦντας ἀγαπῆσαι οὐ
δυνάμεθα· ἁλλά καὶ τοὺς ἀγαπῶντας διὰ ταῦτα πολ-
λάκις ἀποστρεφόμεθα, θηρίων καὶ ἑρπετῶν χεῖρον
διακείμενοι· καῖ διὰ τοῦτο τοῖς ἴχνεσι τοῦ Θεοῦ
ἀκολουθῆσαι μὴ δυνάμενοι, οὐδὲ τὸν σκοπὸν αὐτοῦ
γνῶναι δυνάμεθα. ἵνα λάϐωμεν δύναμιν.
diligant, haud raro, bestiis ac serpentibus deterius allecti, infenso animo sumus: quamobrem
etiam Dei vestigia sequi non valentes, ne ejus quidem scopum, ac quis illi finis sit, capere possu- ί
mus, ut virtutem roburque accipiamus.
θ’. Καὶ ὁ Ἀδελφὸς εἶπεν· Ἰδοὺ, Πάτερ, κατέλιπον
πάντα, συγγένειαν, ὓπαρξιν, τρυφὴν, καὶ τὴν δό-
ξαν τοῦ κόσμου, καὶ οὐδὲν κέκτημαι ἐν τῷ βίῳ πλὴν
τοῦ σώματος · ,καὶ τὸν ἀδελφὺν μισοῦντά με καὶ ἀπο-
στρεφόμενον ἀγαπῆσαι οὐ δύναμαι ' εἰ καὶ βιάζομαι
κακὸν ἀντὶ κακοῦ κατ’ ἐνέργειαν μὴ ἀνταποδοῦναι.
Εἶπε οὖν τί ὀφείλω ποιῆσαι, ἵνα δυνηθῶ αὐτὸν ὲκ
καρδίας ἁγαπῆσαι,ἣ καὶ τὸν καθοιονδήποτε τρόπον
θὶίϐοντα καὶ ἐπιϐουλεύοντα.
ι· Joan. xw, 15. ²¹ Joan. xv, ἰν. ¹² ltom. xm,
σιν’ '0 ἀγαπῶν ἐμὲ , φησι , τὰς ἐντολάς μου τη-
ρήσει. Καὶ τίς ἐστιν ἡ ἐντολὴ ἢν τηρήσαντες, αὺ-
τὸν ἀγαπήσωμεν, αὑτοῦ ἄκουσον,λὲγοντος· Αὕτη
δέ ἐστιν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμὴ. ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.
Ὁρᾷς ὅτι ἡ ἀλλήλων ἀγάπη,τὴν εἰς Θεὸν ἀγά-
πην συνίστησιν, ἥτις ἐστὶ πλήρωμα πάσης Θεοῦ ἐν-
τολῆςς Διὰ τοῦτο οὖν κελεύει αὐτῶν μὴ ἀντέχεσθαι·
ἀλλά καὶ ἀποτάξασθαι πᾶσι τοῖς ὑπάρχουσιν αὐτῷ,
πάντα τὸν αὐτῷ μαθητεύειν ἐπιθυμητικῶς ἔχοντα.
η’. Καὶ ὁ Ἀδελφὺς εἶπεν· Ἐπειδὴ εἶπες, Πάτερ,ὂτι
δέον πάντων τῶν ὁρωμένων,και αὐτοῦ τοῦ σώματος,
τὴν παντὸς ἀνθρώπου προτιμῆσαι ἀγάπην, πῶς δύ-
ναμαι τὸν μισοῦντά με καὶ ἀποστρεφόμενον ἀγα-
πῆσαις Ei δὲ καὶ φθονεῖ μοι, καὶ λοιδορίαις κατα-
τοξεύει, καὶ. δόλους κατασκευάζει , καὶ ἐπιϐουλεύειν
ἐπιχειρεῖ, πῶς δύναμαι αὑτὸν ἀγαπῆσαι; Φύσει μοι,
Πάτερ, φαίνεται τοῦτο ἀδύνατον, τοῦ πάθους τῆς
λύπης φυσικῶς τὸν λυπήσαντα ἀποστρέφεσθαι ἀναγ-
κάζοντος. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων Ἐπὶ μὲν τῶν ἐρ-
πετῶν καὶ τῶν θηρίων τῶν ὑπὸ φύσεως ἀγομένων,
τῷ ὄντι ἀδύνατον μὴ πάντως ἀμύνασθαι ὅσον δύνα-
ται τὸ καταπονοῦν · ἐπὶ δὲ τῶν κατ’ εἰκόνα Θεοῦ
κτισθέντων, καὶ λόγῳ ἀγομένων· καὶ γνώσεως Θεοῦ
καταξιωθέντων, καὶ νόμον παρ’ αὑτοῦ δεξαμένων,
δυνατὸν τοὺς λυποῦντας μὴ ἀποστρέφεσθαι, καὶ τοὺς
μισοῦντας ἀγαπᾷν. Διὸ καὶ ὁ Κύριος, Ἀγαπᾶτε,
λέγων, τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν· · καλῶς ποιεῖτε, τοῖς
μισοῦσιν ὑμᾶς-,καὶ τὰ ἑξῆς, οὐχ ὼς ἀδύνατα ἐντέλ-
λεται, ἀλλ’ ὡς δυνατά δηλονότι · ἐπεὶ οὐκ ἂν ἐκόλασε
τὸν παραϐαίνοντα. Δηλοϊ δὲ αὐτὸς ὁ Κύριος, αὐτοῖς
τοῖς ἔργοις ἡμῖν δείξας· καὶ οἱ μαθηται¹ αὐτοῦ πάν-
τες ὑπὲρ τῆς είς τὸν πλησίον ἀγάπης μέχρι θανάτου
ἀγωνισάμενοι, καὶ ὑπὲρ τῶν ἀποκτεινάντων θερμῶς
προσευξάμενοι. Ἀλλ’ ἐπειδὴ ἡμεῖς ἐσμὲν φιλόῡλοι
καὶ φιλήδονοι. καὶ ταῦτα τῆς ἐντολῆς μᾶλλον προ-
τιμῶντες, διά τοῦτο τοὺς μισοῦντας ἀγαπῆσαι οὐ
δυνάμεθα· ἁλλά καὶ τοὺς ἀγαπῶντας διὰ ταῦτα πολ-
λάκις ἀποστρεφόμεθα, θηρίων καὶ ἑρπετῶν χεῖρον
διακείμενοι· καῖ διὰ τοῦτο τοῖς ἴχνεσι τοῦ Θεοῦ
ἀκολουθῆσαι μὴ δυνάμενοι, οὐδὲ τὸν σκοπὸν αὐτοῦ
γνῶναι δυνάμεθα. ἵνα λάϐωμεν δύναμιν.
diligant, haud raro, bestiis ac serpentibus deterius allecti, infenso animo sumus: quamobrem
etiam Dei vestigia sequi non valentes, ne ejus quidem scopum, ac quis illi finis sit, capere possu- ί
mus, ut virtutem roburque accipiamus.
θ’. Καὶ ὁ Ἀδελφὸς εἶπεν· Ἰδοὺ, Πάτερ, κατέλιπον
πάντα, συγγένειαν, ὓπαρξιν, τρυφὴν, καὶ τὴν δό-
ξαν τοῦ κόσμου, καὶ οὐδὲν κέκτημαι ἐν τῷ βίῳ πλὴν
τοῦ σώματος · ,καὶ τὸν ἀδελφὺν μισοῦντά με καὶ ἀπο-
στρεφόμενον ἀγαπῆσαι οὐ δύναμαι ' εἰ καὶ βιάζομαι
κακὸν ἀντὶ κακοῦ κατ’ ἐνέργειαν μὴ ἀνταποδοῦναι.
Εἶπε οὖν τί ὀφείλω ποιῆσαι, ἵνα δυνηθῶ αὐτὸν ὲκ
καρδίας ἁγαπῆσαι,ἣ καὶ τὸν καθοιονδήποτε τρόπον
θὶίϐοντα καὶ ἐπιϐουλεύοντα.
ι· Joan. xw, 15. ²¹ Joan. xv, ἰν. ¹² ltom. xm,