PG 93, col. 1200
Βηρσαὸεέ. ι
Σαφέστερον τὴν ἱστορίαν ἡ βίϐλος τῶν Βασιλέων
κέκτηται. Τὴν Βηρσαϐεὲ γὰρ Οὐρίου τοῦ Χετμαῖου
γυναῖκα τυγχάνουσαν λουομένην ἀπὸ τοῦ δώματος
τότε Δαϐὶδ θεασάμενος, εἶτα ἐρασθεὶς καλέσας συν-
εϊένιετο. Ἐν γαστρὶ δὲ λαϐούσης αἰσχυνθεὶς, τὸν Οὑ-
ρίαν, πεσεῖν ὲν τῷ πολέμῳ παρατάξαντος Ίωᾶὁ τοῦ
στρατηγοῦ παρεσκεύαζε πρόμαχον στῆσαιτὺν οὐρίαν,
οὕτως καὶ ὑπὸ τῶν ἀλλοφύλων ἀπέκτεινεν. Ἐπὶ τού -
τοις ὸ Θεὸς ὀργισθεὶς, Νάθαν αὐτῷ τὸν τροφήτην
ἀπειλοῦντα διὰ τὸν φόνον καὶ τὴν μοιχείαν ἐπεμψεν,
ὐ δὲ είς μετάνοιαν ὁρῶν ψαλμὸν τὸν ἐχόμενον ἐγρα-
ψεν οὐκ αίσχννθεὶς δημοσιεῦσαι τὸ τραῦμα , ἵνα
τοῖς ἁμαρτωλοῖς ἀποδείξῃ τῆς μετανοίας τὸ φάρ-
μακον.
Ἑξαλειφθῆναι τὴν ἀνομίανγῶστε μὴ μόνον ἰαθῆ-
ναι τὸ τραῦμα , ἀλλὰ μηδὲ μώλωπα περιλειφθῆναι
βούλεται, ἐφ’ ᾧ καὶ τῶν οἰκτιρμῶν τὸ πλῆθος 7:90-
τείνει. Οὐδὲ γὰρ ἀφ’ ἐνὸς οἰκτιρμοῦ, τουτέστιν, ἀπὸ
συγγνώμης τῆς ἐφἠἑνὶ παραπτώματι σωθῆναι ἁμαρ-
τωλὸς δύναται, πολλῶν δὲ καὶ ἐπὶ nanti; οἰκτιρ-
μοῖς , ὥστε διαφυγεῖν τὴν ἀπειλὴν, καὶ τὴν κόλασιν
χρῄζομεν-
Οὺχ ἁπλῶς πλῦναι,ἁλλ“ ἐπὶ πλεῖον ἱκέτευσεν ἀνα.
λόγως τῷ πταίσματι παρακαλῶν γενέσθαι τὴν κά.-
θαρσιν. ’Ὠσπερ γὰρ τὺ μὲν ῥυπωθὲν συμμέτρως
ἱμάτιον εὐκόλως πλύνεται καὶ καθαίρεται · τὸ δὲ
ἄγαν καὶ πολλάκις , σπουδαιοτέρας χρῄζει κα). ἑπι-
πόνου πλύσεως, τὸν αὑτὸν δὴ τρόπον ψυχὴ, ή μὲν
ἅπαξ ἁμαρτηκυὶι καὶ μέτρια, συμμέτρῳ μετανοίᾳ
καθαίρεται · πολλὰ δὲ ὅταν αὐτῇ καὶ χαλεπὰ ἁμαρ·
τήματα γένηται, οὐ χρὴ πάρεργον εἶναι, ἀλλὰ μετὰ
πόνον πολλοῦ καὶ πράξεων ἀγαθῶν τὴν μετάνοιαν.
Ταύτῃ γὰρ ὁ Θεὸς πλύνει τὰ ἡμέτερα πταίσματα.
Καλῶς δὲ τὴν ἁμαρτίαν ἀνομίαν ἐκάλεσε,δεῖεαι pax»
ληθεὶς, ὃτι οὐδὲ αὐτῷ νόμον παραϐαίνειν ἐξῆν, εἶκαὶ
βασιλεὺς ἐτύγχανε. Βασιλεῖ γὰρ τῷ πάντων ὑψηλοτέ-
ρῳ προσέκρουσεν.
ι ’Ότι div ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω. ι
Μακάρων ὅταν τις οἰκείαν ἁμαρτίαν ἐπίσταται, ὲν
ὀφθαλμοῖς δὲ ἔχει διαπαντὸς τὰ πταίσματα. Ὀ μὲν
γὰρ γινώσκων , καὶ μεμνημένος, καὶ τοῖς ὀφθαλμοῖς
τῆς ψυχῆς κατανοῶν τῶν ἑαυτοῦ πταισμάτων τὰ.
τραύματα, αἰσχύνεται, τῇ μνήμῃ τὴν ψυχὴν νύττε-
ται, καὶ ὑπὲρ τῆς αἰσχύνης ἀναγκασθεὶς εἰς μεταο
μέλειαν ἔρχεται. '0 δὲ λήθην παθὼν, είς ἕτερα πά-
λιν ἁμαρτήματα (ὡς μηδενὸς αὐτῷ κακοῦ πραχθέν-
τος) προσάγεται.
ι Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον. ι
Οὐχ ὅτι πάντας ἀνθρώπους ἔλαθεν, ὥσπερ τινὲς
νομίζουσιν· οὐδὲ γὰρ αὐτὴν Βηρσαδεὶ τὴν μοιχευ-
θεῖσαν, ἀλλ¹ οὐδὲ τοὺς κεκληκότας αὐτὴν λαϐεῖν τὸ
δράμα τῆς μοιχείας ἠδύνατο. Ίωὰδ δὲ τὸν φόνον
ὡσαύτως τῷ βασιλεῖ συμπράξας ἐπίστατο. Ἀλλ’ οὖα
δὲ αὐτὸς ἐν ἐξουσίᾳ τὴν ἁμαρτίαν διὰ τὴν βασιὶείαν
Σαφέστερον τὴν ἱστορίαν ἡ βίϐλος τῶν Βασιλέων
κέκτηται. Τὴν Βηρσαϐεὲ γὰρ Οὐρίου τοῦ Χετμαῖου
γυναῖκα τυγχάνουσαν λουομένην ἀπὸ τοῦ δώματος
τότε Δαϐὶδ θεασάμενος, εἶτα ἐρασθεὶς καλέσας συν-
εϊένιετο. Ἐν γαστρὶ δὲ λαϐούσης αἰσχυνθεὶς, τὸν Οὑ-
ρίαν, πεσεῖν ὲν τῷ πολέμῳ παρατάξαντος Ίωᾶὁ τοῦ
στρατηγοῦ παρεσκεύαζε πρόμαχον στῆσαιτὺν οὐρίαν,
οὕτως καὶ ὑπὸ τῶν ἀλλοφύλων ἀπέκτεινεν. Ἐπὶ τού -
τοις ὸ Θεὸς ὀργισθεὶς, Νάθαν αὐτῷ τὸν τροφήτην
ἀπειλοῦντα διὰ τὸν φόνον καὶ τὴν μοιχείαν ἐπεμψεν,
ὐ δὲ είς μετάνοιαν ὁρῶν ψαλμὸν τὸν ἐχόμενον ἐγρα-
ψεν οὐκ αίσχννθεὶς δημοσιεῦσαι τὸ τραῦμα , ἵνα
τοῖς ἁμαρτωλοῖς ἀποδείξῃ τῆς μετανοίας τὸ φάρ-
μακον.
Ἑξαλειφθῆναι τὴν ἀνομίανγῶστε μὴ μόνον ἰαθῆ-
ναι τὸ τραῦμα , ἀλλὰ μηδὲ μώλωπα περιλειφθῆναι
βούλεται, ἐφ’ ᾧ καὶ τῶν οἰκτιρμῶν τὸ πλῆθος 7:90-
τείνει. Οὐδὲ γὰρ ἀφ’ ἐνὸς οἰκτιρμοῦ, τουτέστιν, ἀπὸ
συγγνώμης τῆς ἐφἠἑνὶ παραπτώματι σωθῆναι ἁμαρ-
τωλὸς δύναται, πολλῶν δὲ καὶ ἐπὶ nanti; οἰκτιρ-
μοῖς , ὥστε διαφυγεῖν τὴν ἀπειλὴν, καὶ τὴν κόλασιν
χρῄζομεν-
Οὺχ ἁπλῶς πλῦναι,ἁλλ“ ἐπὶ πλεῖον ἱκέτευσεν ἀνα.
λόγως τῷ πταίσματι παρακαλῶν γενέσθαι τὴν κά.-
θαρσιν. ’Ὠσπερ γὰρ τὺ μὲν ῥυπωθὲν συμμέτρως
ἱμάτιον εὐκόλως πλύνεται καὶ καθαίρεται · τὸ δὲ
ἄγαν καὶ πολλάκις , σπουδαιοτέρας χρῄζει κα). ἑπι-
πόνου πλύσεως, τὸν αὑτὸν δὴ τρόπον ψυχὴ, ή μὲν
ἅπαξ ἁμαρτηκυὶι καὶ μέτρια, συμμέτρῳ μετανοίᾳ
καθαίρεται · πολλὰ δὲ ὅταν αὐτῇ καὶ χαλεπὰ ἁμαρ·
τήματα γένηται, οὐ χρὴ πάρεργον εἶναι, ἀλλὰ μετὰ
πόνον πολλοῦ καὶ πράξεων ἀγαθῶν τὴν μετάνοιαν.
Ταύτῃ γὰρ ὁ Θεὸς πλύνει τὰ ἡμέτερα πταίσματα.
Καλῶς δὲ τὴν ἁμαρτίαν ἀνομίαν ἐκάλεσε,δεῖεαι pax»
ληθεὶς, ὃτι οὐδὲ αὐτῷ νόμον παραϐαίνειν ἐξῆν, εἶκαὶ
βασιλεὺς ἐτύγχανε. Βασιλεῖ γὰρ τῷ πάντων ὑψηλοτέ-
ρῳ προσέκρουσεν.
ι ’Ότι div ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω. ι
Μακάρων ὅταν τις οἰκείαν ἁμαρτίαν ἐπίσταται, ὲν
ὀφθαλμοῖς δὲ ἔχει διαπαντὸς τὰ πταίσματα. Ὀ μὲν
γὰρ γινώσκων , καὶ μεμνημένος, καὶ τοῖς ὀφθαλμοῖς
τῆς ψυχῆς κατανοῶν τῶν ἑαυτοῦ πταισμάτων τὰ.
τραύματα, αἰσχύνεται, τῇ μνήμῃ τὴν ψυχὴν νύττε-
ται, καὶ ὑπὲρ τῆς αἰσχύνης ἀναγκασθεὶς εἰς μεταο
μέλειαν ἔρχεται. '0 δὲ λήθην παθὼν, είς ἕτερα πά-
λιν ἁμαρτήματα (ὡς μηδενὸς αὐτῷ κακοῦ πραχθέν-
τος) προσάγεται.
ι Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον. ι
Οὐχ ὅτι πάντας ἀνθρώπους ἔλαθεν, ὥσπερ τινὲς
νομίζουσιν· οὐδὲ γὰρ αὐτὴν Βηρσαδεὶ τὴν μοιχευ-
θεῖσαν, ἀλλ¹ οὐδὲ τοὺς κεκληκότας αὐτὴν λαϐεῖν τὸ
δράμα τῆς μοιχείας ἠδύνατο. Ίωὰδ δὲ τὸν φόνον
ὡσαύτως τῷ βασιλεῖ συμπράξας ἐπίστατο. Ἀλλ’ οὖα
δὲ αὐτὸς ἐν ἐξουσίᾳ τὴν ἁμαρτίαν διὰ τὴν βασιὶείαν