PG 93, col. 1585
Κιψίῳ τῷ Θεῷ σου, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἐπειδὴ δὲ, καθὼς
αὐτὸς ὁ Κύριος πρὸς τοὺς Ἰουδαίους ἔφησεν · El ἐπι-
στεύσατε Μωῡσεῑ,ἐπιστεύσ(ιτε ἂν ἐμοί ε περ) ἑμί ῦ
γὰρ ἐκεῖνος ἔγραψεν· ὡς ἀναγκαῖον ἐντεῦθεν πάντα
τὰ τυπικῶς ὲν ἐκείνῳ γεγραμμένα. ἁλληγορικίῦς,
ἦτοι ἀληθινῶς, εἰς τὸν Κύριον ἀναφέρεσθαι· καὶ
τοῦτο τὺ μέρος εἰς αὐτὸν γεγραμμένον, ἔδει καὶ ὑπ’
αὑτοῦ τιμηθῆναι. Οὺ γὰρ ἦλθε καταλῦσαι τὸν νό-
μον, ἀλλὰ τοῦτον πλψῶσαι, καὶ ἀντὶ στοιχειώδους
καὶ (italo-3;, πνευματικὸν καὶ τέλειον ἀπεργάσα-
σθαι.
Τῆς τοίνυν ἑορτῆς μεσούσης, ὥς φησιν Ἰωάννης
ὁ εὖαγγελιστὴς, ἀνέϐη ό Ἰησοῦς είς τὸ ἱερὸν, καὶ
ἐδίδασκεν. Et γὰρ καὶ τῆς Σκηνοπηγίας ἦν ἑορτὴ,
ὅτε ostiatim; αὐτῆς ἀνέϐη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερόν·
ἀλλ’ ἐμοὶ νῦν περῖ τοῦτο, μέσον πολλαχοῦ τῆς Πι-
λαιᾶς καὶ Νέας διαθήκης τιμᾶσθαι,γὸ σκοπὸς, ὠς καὶ
ἐπὶ τῷ τέλει προῖὼν ἔδειξεν ὁ λόγοςἈΑι-ἐῦἠ τοίνυν
ό Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερὸν· md ἐδίδασκε. Πάντοτε πᾶ-
σιν ὲπωερελὴς καὶ σωτήριος ἡ Χριστοῦ παρουσία.
Ἐν ῑερῷ διδάσκει, φωτίζων τοὺς ἀκούονταςι ἐν
πλατείαις θαυματουρτεῖ, τοὺς ἀσθενοῦντας ἰώμενος ·
ὲν συμποσίοις σώζει ἁμαρτωλοὺς ἐπιστρέφοντας ·
ἐν τελωνίοις ἁρπάζει πρὸς μαθητείαν τοὺς ἅρπα-
γας· ὲν πλοίοις καθεύδων, κατακοιμίζει τῇ ὲπιτι-
μήτι-ει τὸν κλύδωνα” ἁλιεῖς ἰχθύων, σαγηνευτὰς
ἀναδείκνυσι κόσμου, οὕτω ὲν παντὶ τόπῳ πάντοτε
(Σ
πᾶσιν ὲπωφελὴς καὶ σωτήριος ή Χριστοῦ παρου-
σία. Ἀλλ’ ἴδωμεν τοὺς ἀγνώμονας Ἰουδαίους, τί
ἄρα ὲκ τῆς τοῦ Σωτῆρος διδασκαλίας ὠφελήθησαν·
μᾶλλον δὲ τοὺς τῶν Ἰουδαίων ἄρχοντας, Οἵτινες
τὴν δόξαν τῶν ἀνθρώπων, ὑπὲρ τὴν δόξαν τοῦ
Θεοῦ, ἦτοι τὸ καλεῖσθαι Ῥιιϐὅι , ἀγαπήσαντες,
τῆς ὅντως ἀναποϐλήτου δόξης, λέγω δὴ, τῆς εἰς
Χριστδν πίστεως, ἑαυτοὺς ἀπεςτέρησαν. Ἐπεὶ ὅτι
ἐκ τοῦ πλήθους αὐτῶν ἐπίστευσαν οὐκ ὀλίγοι , μετ-
έπειτα ὁ εὐαγγελιστὴς σαφηνίζει φάσκωνο Ἐκ τοῦ
οὖν ὄχλου, πολλοὶ ἐπίστευσαν εὶς αὐτόν. Οἱ οὖν
τὰ ἀπρόσφορα περὶ τοῦ διδασκάλου ἐνθυμούμενοι,
τὸ Θεομιτὲς ὑπῆρχε τῶν ἀρχιερέων καὶ γραμμα-
τέων καὶ λοιπῶν ἀρχόντων συνέδριον, οἵτινες διδά-
οκοντος τοῦ Κυρίου ἔφασκον · Πῶς οὗτος numnam
οἶδεν μὴ negotiumue; Ἠ δὲ τοιαύτη φωνή τε καὶ
ἔννοια, κατηγορεῖ τῆς τῶν Ἰουδαίων ἀνηκοΐας, ὼς
τοῖς νομικοῖς καὶ προφητικοῖς πραγγέλμασι πάντοτε
ἐνάντιοι γεγόνασι. Τὸ γὰρ φῆσαι αὐτούς’ Πῶς
οὗτος γράμματα οἶδε μὴ μεμίιθηιιώςς δείκνυσιν
ὅτι ἐκ νομικῶν, ἦτοι προφητικῶν, γραμμάτων τὴν
διδασκιλὶαν ὁ Σωτὴρ τὸ τηνικαῦτα ὲΞύφηνεν. Ὅθεν
ὡς ἐξ ἐγγράφων διδάῑκοντος, καίπερ γράμματα
μὴ μεμαθηκὼς. περὶ αὑτὸν φθονερῶς (οὐ γὰρ
θαυμαστικῶς), ἐξιστάμενοι ἔφασκον· Πῶς οὗτος
πρὰιιματα οἶδεν μὴ μεμαθηκώω Et γὰρ μὴ τοῦτο
κ’ Exod. xix, “2'2. ι’ Joan. ν, 46. ⁸³ Matth. v.18.
θ’ Luc. ru, Its. “Matth. xv. 9. "Matth. \‘ltl, ἐϋ.
η Jnan. ru, 3t. ⁵³ Juan. vn, 15.
αὐτὸς ὁ Κύριος πρὸς τοὺς Ἰουδαίους ἔφησεν · El ἐπι-
στεύσατε Μωῡσεῑ,ἐπιστεύσ(ιτε ἂν ἐμοί ε περ) ἑμί ῦ
γὰρ ἐκεῖνος ἔγραψεν· ὡς ἀναγκαῖον ἐντεῦθεν πάντα
τὰ τυπικῶς ὲν ἐκείνῳ γεγραμμένα. ἁλληγορικίῦς,
ἦτοι ἀληθινῶς, εἰς τὸν Κύριον ἀναφέρεσθαι· καὶ
τοῦτο τὺ μέρος εἰς αὐτὸν γεγραμμένον, ἔδει καὶ ὑπ’
αὑτοῦ τιμηθῆναι. Οὺ γὰρ ἦλθε καταλῦσαι τὸν νό-
μον, ἀλλὰ τοῦτον πλψῶσαι, καὶ ἀντὶ στοιχειώδους
καὶ (italo-3;, πνευματικὸν καὶ τέλειον ἀπεργάσα-
σθαι.
Τῆς τοίνυν ἑορτῆς μεσούσης, ὥς φησιν Ἰωάννης
ὁ εὖαγγελιστὴς, ἀνέϐη ό Ἰησοῦς είς τὸ ἱερὸν, καὶ
ἐδίδασκεν. Et γὰρ καὶ τῆς Σκηνοπηγίας ἦν ἑορτὴ,
ὅτε ostiatim; αὐτῆς ἀνέϐη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερόν·
ἀλλ’ ἐμοὶ νῦν περῖ τοῦτο, μέσον πολλαχοῦ τῆς Πι-
λαιᾶς καὶ Νέας διαθήκης τιμᾶσθαι,γὸ σκοπὸς, ὠς καὶ
ἐπὶ τῷ τέλει προῖὼν ἔδειξεν ὁ λόγοςἈΑι-ἐῦἠ τοίνυν
ό Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερὸν· md ἐδίδασκε. Πάντοτε πᾶ-
σιν ὲπωερελὴς καὶ σωτήριος ἡ Χριστοῦ παρουσία.
Ἐν ῑερῷ διδάσκει, φωτίζων τοὺς ἀκούονταςι ἐν
πλατείαις θαυματουρτεῖ, τοὺς ἀσθενοῦντας ἰώμενος ·
ὲν συμποσίοις σώζει ἁμαρτωλοὺς ἐπιστρέφοντας ·
ἐν τελωνίοις ἁρπάζει πρὸς μαθητείαν τοὺς ἅρπα-
γας· ὲν πλοίοις καθεύδων, κατακοιμίζει τῇ ὲπιτι-
μήτι-ει τὸν κλύδωνα” ἁλιεῖς ἰχθύων, σαγηνευτὰς
ἀναδείκνυσι κόσμου, οὕτω ὲν παντὶ τόπῳ πάντοτε
(Σ
πᾶσιν ὲπωφελὴς καὶ σωτήριος ή Χριστοῦ παρου-
σία. Ἀλλ’ ἴδωμεν τοὺς ἀγνώμονας Ἰουδαίους, τί
ἄρα ὲκ τῆς τοῦ Σωτῆρος διδασκαλίας ὠφελήθησαν·
μᾶλλον δὲ τοὺς τῶν Ἰουδαίων ἄρχοντας, Οἵτινες
τὴν δόξαν τῶν ἀνθρώπων, ὑπὲρ τὴν δόξαν τοῦ
Θεοῦ, ἦτοι τὸ καλεῖσθαι Ῥιιϐὅι , ἀγαπήσαντες,
τῆς ὅντως ἀναποϐλήτου δόξης, λέγω δὴ, τῆς εἰς
Χριστδν πίστεως, ἑαυτοὺς ἀπεςτέρησαν. Ἐπεὶ ὅτι
ἐκ τοῦ πλήθους αὐτῶν ἐπίστευσαν οὐκ ὀλίγοι , μετ-
έπειτα ὁ εὐαγγελιστὴς σαφηνίζει φάσκωνο Ἐκ τοῦ
οὖν ὄχλου, πολλοὶ ἐπίστευσαν εὶς αὐτόν. Οἱ οὖν
τὰ ἀπρόσφορα περὶ τοῦ διδασκάλου ἐνθυμούμενοι,
τὸ Θεομιτὲς ὑπῆρχε τῶν ἀρχιερέων καὶ γραμμα-
τέων καὶ λοιπῶν ἀρχόντων συνέδριον, οἵτινες διδά-
οκοντος τοῦ Κυρίου ἔφασκον · Πῶς οὗτος numnam
οἶδεν μὴ negotiumue; Ἠ δὲ τοιαύτη φωνή τε καὶ
ἔννοια, κατηγορεῖ τῆς τῶν Ἰουδαίων ἀνηκοΐας, ὼς
τοῖς νομικοῖς καὶ προφητικοῖς πραγγέλμασι πάντοτε
ἐνάντιοι γεγόνασι. Τὸ γὰρ φῆσαι αὐτούς’ Πῶς
οὗτος γράμματα οἶδε μὴ μεμίιθηιιώςς δείκνυσιν
ὅτι ἐκ νομικῶν, ἦτοι προφητικῶν, γραμμάτων τὴν
διδασκιλὶαν ὁ Σωτὴρ τὸ τηνικαῦτα ὲΞύφηνεν. Ὅθεν
ὡς ἐξ ἐγγράφων διδάῑκοντος, καίπερ γράμματα
μὴ μεμαθηκὼς. περὶ αὑτὸν φθονερῶς (οὐ γὰρ
θαυμαστικῶς), ἐξιστάμενοι ἔφασκον· Πῶς οὗτος
πρὰιιματα οἶδεν μὴ μεμαθηκώω Et γὰρ μὴ τοῦτο
κ’ Exod. xix, “2'2. ι’ Joan. ν, 46. ⁸³ Matth. v.18.
θ’ Luc. ru, Its. “Matth. xv. 9. "Matth. \‘ltl, ἐϋ.
η Jnan. ru, 3t. ⁵³ Juan. vn, 15.