PG 93, col. 1600
πατέρος τινὸς ἀποδημήσαντος πρὸς καιρὸν ἀπ’ αὑ-
τῶν, πολλῇ τῇ στοργῇ προς αὑτὸν ἐκ ψυχῆς διακεί-
μενοι, κᾶν τὴν ῥάϐδον αὑτοῦ ὲν τῷ οἴκῳ θεάσωνται,
κᾶν τὴν χλαμύδα, ταῦτα μετὰ δακρύων καταφελοῧν-
τες ἀσπάζονται’ καὶ οὐκ ἐκεῖνα τιμῶντες, ἀλλὰ τεν
πατέρα ποθοῦντες καὶ τιμῶντες· οὕτως καὶ ἡμεῖς
οἱ πιστοὶ ἅπαντες, ὡς μὲν ῥάϐδον Χριστοῦ τὸν σταυσ
ρδν προσκυνοῦμεν. ὡς δὲ θράνονὶ καὶ κοίτην αὑτοῦ
τὸ πανάγιον μνῆμα, ὡς δὲ οἷκον τὴν φάτνην καὶ
τὴν Βηθλεὲμ, καὶ τὰ λοιπὰ ἅγια αὐτοῦ σκηνώματα ·
ὼς δὲ φίλους αὐτοῦ, τοὺς ἀποστόλους αὐτοῦ καὶ τοὺς
Τῇ γὰρ πολλῇ καὶ ἀρά τῳ πρὸς αὑτὸν στοργῇ ἔνθα
ἐπέϐη, ἦ κεκάθικεν, ἦ ἐπέφανεν, ἢ ἥψατο, ῆὸλως
ὲπεσκίασε, σεὸόμεθα, καὶ προσκυνοῦμεν ὡς τόπον
Θεοῦ · οὑ τὸν τόπον, οὐδὲ τὸν οἷκον, οὐδὲ τὴν χώραν,
ἢ τὴν πόλιν. ἢ τοὺς λίθους τιμῶντες · ἀλλὰ τὸν ὲν
αὐτοῖς ἀναστραφέντα καὶ ἐπιφανέντα καὶ γνωρι-
σθέντα σαρκὶ, καὶ ἡμᾶς τῆς πλάνης ἐλευθερώσαντα
Χριστὺν τὸν Θεὸν ἡμῶν · καὶ διὰ τὸν Χριστον καὶ τὰ
Χριστοῦ παθη ὲν ἐκκλησίαις, καὶ οἴκοις, καίἀγο-
ρκῖς, καὶ ἑν σινδόσι καὶ ὲν ταμιείοις, καὶ ἱματίοις,
καὶ ἐν παντὶ τόπῳ ὲκτυποῦμεν · ἵνα διηνεκῶς ὀρῶν-
τες ταῦτα ὑπομιμνησκώμεθα, καὶ μὴ ἐπιλανθανώ-
μεθα, ὡς σὺ ἐπελάθου Κυρίου τοῦ Θεοῦ σουσ καὶ
ὥσπερ σὺ προσκυνῶν τὸ βιόλιον τοῦ νόμου, οὐ τὴν
φύσιν τῶν ὲν αὐτῷ δερμάτων καὶ τοῦ μέλανος
C προσκυνεῖς, ἀλλὰ τοὺς λόγους τοῦρεοῦ τοὺς ἐν αὑ-
τῴ κειμένους· οὕτως κάγὼ τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ
προσκυνῶν, οὐ τὴν φύσιν τῶν ξύλων καὶ χρωμάτων
προσκυνῶ ο μὴ γένοιτο · ἀλλὰ τὸν ἄψυχον χαρακτῆρα
Χριστοῦ κρατῶν, δι’ αὐτοῦ Χριστὸν κρατεῖν δοκῶ
καὶ προσκυνεῖν. Καὶ ὥσπερ ὁ Ἰακὼϐ δεξάμενος πα-
ρὰ τῶν υἱῶν αὑτοῦ χιτῶνα ποικίλον ᾑμαγμένον τοῦ
Ἰωσὴφ, κατεφίλησε μετὰ δακρύων, καὶ τοῖς ἰδίοις
ὀφθαλμοῖς τοῦτο περιέθηκεν, καὶ οὗ τὸ ἱμάτιον ἀγα-
πῶν, ἢ τιμῶν, τοῦτο ἐποίησεν, ἀλλὰ δι’ αὑτοῦ νομῖ-
ξων τὸν Ἰωσὴφ καταφιλεῖν, καὶ ἐν χερσὶν αὑτὸν
κατέχειν · οὕτω καὶ Χριστιανοὶ πάντες εἰκόνα Χρι-
στοῦ, ἢ ἀποστόλου, ἢ μάρτυρος κρατοῦντες καὶ
ἀσπαζόμενοι τῇ σαρκὶ, τῇ ψυχῇ αὑτὸν τὸν Χριστλν
D νομιζομεν ἢ τὸν μάρτυρα αὑτοῦ κατέχειν. Εἰπέ μοι
σὺ ὁ νομίζων χειροποίητον μηδὲν, ἥ ὅλως κτιστδν
προσκυνεῖν, ἆρα οὐ πολλάκις γυναικὸς σῆς ῆ τέκνων
τελευτησάντων χιτῶναῆ κοσμίδιον ἰδὼν ὲν τῷ σῷ
ταμιείῳ, κρατήσας ἐφίλησας, καὶ δάκρυσιν uini.
κατέϐρεξας, καὶ οὐκ ἐν τούτῳ κατεκρίθης; Οὐ γὰρ
ὡς Θεὺν τὰ ἱμάτια προσεκύνησας, ἀλλὰ τὶν πόθον
πρὸς τόν ποτε αὐτὸ περιεεϐλημένον ’διᾶ τοῦ φιλή-
ματος ἓδειξας⁶ ἐπεὶ καὶ αὐτὰ ἡμῶν τὰ τέκνα καὶ
τοὺς πατέρας κτιστοῦς ὄντας καὶ ἁμαρτωλοὺς πολ-
λάκις ἀσπαζόμεθα, καὶ οὐκ ἐν τούτῳ κατακρινὸ-
μεθα. Οὐ γὰρ ὡς θεοὺς αὐτοὺς ὸσπαζὴμεθα, ἀλλὰ
τῶν, πολλῇ τῇ στοργῇ προς αὑτὸν ἐκ ψυχῆς διακεί-
μενοι, κᾶν τὴν ῥάϐδον αὑτοῦ ὲν τῷ οἴκῳ θεάσωνται,
κᾶν τὴν χλαμύδα, ταῦτα μετὰ δακρύων καταφελοῧν-
τες ἀσπάζονται’ καὶ οὐκ ἐκεῖνα τιμῶντες, ἀλλὰ τεν
πατέρα ποθοῦντες καὶ τιμῶντες· οὕτως καὶ ἡμεῖς
οἱ πιστοὶ ἅπαντες, ὡς μὲν ῥάϐδον Χριστοῦ τὸν σταυσ
ρδν προσκυνοῦμεν. ὡς δὲ θράνονὶ καὶ κοίτην αὑτοῦ
τὸ πανάγιον μνῆμα, ὡς δὲ οἷκον τὴν φάτνην καὶ
τὴν Βηθλεὲμ, καὶ τὰ λοιπὰ ἅγια αὐτοῦ σκηνώματα ·
ὼς δὲ φίλους αὐτοῦ, τοὺς ἀποστόλους αὐτοῦ καὶ τοὺς
Τῇ γὰρ πολλῇ καὶ ἀρά τῳ πρὸς αὑτὸν στοργῇ ἔνθα
ἐπέϐη, ἦ κεκάθικεν, ἦ ἐπέφανεν, ἢ ἥψατο, ῆὸλως
ὲπεσκίασε, σεὸόμεθα, καὶ προσκυνοῦμεν ὡς τόπον
Θεοῦ · οὑ τὸν τόπον, οὐδὲ τὸν οἷκον, οὐδὲ τὴν χώραν,
ἢ τὴν πόλιν. ἢ τοὺς λίθους τιμῶντες · ἀλλὰ τὸν ὲν
αὐτοῖς ἀναστραφέντα καὶ ἐπιφανέντα καὶ γνωρι-
σθέντα σαρκὶ, καὶ ἡμᾶς τῆς πλάνης ἐλευθερώσαντα
Χριστὺν τὸν Θεὸν ἡμῶν · καὶ διὰ τὸν Χριστον καὶ τὰ
Χριστοῦ παθη ὲν ἐκκλησίαις, καὶ οἴκοις, καίἀγο-
ρκῖς, καὶ ἑν σινδόσι καὶ ὲν ταμιείοις, καὶ ἱματίοις,
καὶ ἐν παντὶ τόπῳ ὲκτυποῦμεν · ἵνα διηνεκῶς ὀρῶν-
τες ταῦτα ὑπομιμνησκώμεθα, καὶ μὴ ἐπιλανθανώ-
μεθα, ὡς σὺ ἐπελάθου Κυρίου τοῦ Θεοῦ σουσ καὶ
ὥσπερ σὺ προσκυνῶν τὸ βιόλιον τοῦ νόμου, οὐ τὴν
φύσιν τῶν ὲν αὐτῷ δερμάτων καὶ τοῦ μέλανος
C προσκυνεῖς, ἀλλὰ τοὺς λόγους τοῦρεοῦ τοὺς ἐν αὑ-
τῴ κειμένους· οὕτως κάγὼ τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ
προσκυνῶν, οὐ τὴν φύσιν τῶν ξύλων καὶ χρωμάτων
προσκυνῶ ο μὴ γένοιτο · ἀλλὰ τὸν ἄψυχον χαρακτῆρα
Χριστοῦ κρατῶν, δι’ αὐτοῦ Χριστὸν κρατεῖν δοκῶ
καὶ προσκυνεῖν. Καὶ ὥσπερ ὁ Ἰακὼϐ δεξάμενος πα-
ρὰ τῶν υἱῶν αὑτοῦ χιτῶνα ποικίλον ᾑμαγμένον τοῦ
Ἰωσὴφ, κατεφίλησε μετὰ δακρύων, καὶ τοῖς ἰδίοις
ὀφθαλμοῖς τοῦτο περιέθηκεν, καὶ οὗ τὸ ἱμάτιον ἀγα-
πῶν, ἢ τιμῶν, τοῦτο ἐποίησεν, ἀλλὰ δι’ αὑτοῦ νομῖ-
ξων τὸν Ἰωσὴφ καταφιλεῖν, καὶ ἐν χερσὶν αὑτὸν
κατέχειν · οὕτω καὶ Χριστιανοὶ πάντες εἰκόνα Χρι-
στοῦ, ἢ ἀποστόλου, ἢ μάρτυρος κρατοῦντες καὶ
ἀσπαζόμενοι τῇ σαρκὶ, τῇ ψυχῇ αὑτὸν τὸν Χριστλν
D νομιζομεν ἢ τὸν μάρτυρα αὑτοῦ κατέχειν. Εἰπέ μοι
σὺ ὁ νομίζων χειροποίητον μηδὲν, ἥ ὅλως κτιστδν
προσκυνεῖν, ἆρα οὐ πολλάκις γυναικὸς σῆς ῆ τέκνων
τελευτησάντων χιτῶναῆ κοσμίδιον ἰδὼν ὲν τῷ σῷ
ταμιείῳ, κρατήσας ἐφίλησας, καὶ δάκρυσιν uini.
κατέϐρεξας, καὶ οὐκ ἐν τούτῳ κατεκρίθης; Οὐ γὰρ
ὡς Θεὺν τὰ ἱμάτια προσεκύνησας, ἀλλὰ τὶν πόθον
πρὸς τόν ποτε αὐτὸ περιεεϐλημένον ’διᾶ τοῦ φιλή-
ματος ἓδειξας⁶ ἐπεὶ καὶ αὐτὰ ἡμῶν τὰ τέκνα καὶ
τοὺς πατέρας κτιστοῦς ὄντας καὶ ἁμαρτωλοὺς πολ-
λάκις ἀσπαζόμεθα, καὶ οὐκ ἐν τούτῳ κατακρινὸ-
μεθα. Οὐ γὰρ ὡς θεοὺς αὐτοὺς ὸσπαζὴμεθα, ἀλλὰ