PG 93, col. 22
tate ac virtute ei snceedens. Porro Abrahamus,
atque hujus malores, Orientis provincias celuerant.
Vcπs. 4. « Convenientes autem filii ejus ad in-
vicem, faciebant convivium per singulos dies, assu-
mentes simul et tres sorores suas, ut comederent
et biberent cum eis. »
Alli alios, inquit, successive, et suo quisque certο
die, invitabant; sic enim Aquila interpretatus est.
Atque id erat fraternæ benevolentiæ et concordiæ
opus, ac paternæ institutionis argumentum. Summæ
vero admirationis est, quod de maribus dixit: Con-
venientes inter se, id est, nullam ob rem de principe
foco inter illos erat contentio : præcipunm vero
unusquisque arbitabatur, ad alterum properare.
Defeminis autem enuntiavit, quod, una essumebantς
neque enim harum rerum curam ab iis requirebant,.
verum sodales eas tantum in convivium ndhibebant,
solique mares obcundo huic mmmneri intenti erant,
feminæ vero præclare se gerentes fratribus indivulse
aderant.
Vcus. 5. « Et postquam consummati essent
dies convivii, mittebat Job, et purificabat eos, exsnr-
gens mane, et offerebat pro cis victimas, secundum
numerum eorum, et vvitulum unum pro peccato,
pro animabus eorum. Dicebat enim Jos: Ne forte
llii mei in corde suo mala cogitarint erga Deum.
Sic igitur faciebat Job omnibus diebus. »
Attende, quemadmodum vel ipso sacrificio animo-
rum consensionem eos docebat, unicum vitulum
pro omnibus, tanquam ppo unna anima offerens. I-
lud vero, mittebat, pattis sollicitudiners indicat; non
enim pro forma et ex consuetudine tantum hoc fie-
bat, sed ex insomni cura. Mundabat autem, aquis
purgantibus adhibitis, quibus natura, homines, et
ex lege, Judæi utuntur. Illud autem, cum consum-
mati essent dies convivii, hoc ostendit, aut quod il-
lud quotidie factitaret, ad exacti dici expiationem;
aut post septem dierum anfractum, pro illorum sa-
lute semcl in hebdomade hostiam offerret. Sacrificia
quidem pro illorum salute offerebat, vitulum autem
pro peccatis cogitationis et mentis: verebatur enim
intelligentiæ perturbationem,quæ cœnas atque con-
vivia comitari solet: et præteritis ac neglectis præ-
ceptis legis, gratiam intuens, actiones illorum soli
Deo cognitas, sacrificiis expiare contendebat. Anim-
advertis exquisitum cultum evangelicum; cum enim
sit in evangelicis jussis, neque mente fornicandum
esse, ncque temere irascendum, sanctus Jobus pro
peccatis liberorum quæ mente tantum conceperant,
Dcum hostiis placabat.
Quapropter admiratione digni sunt filii, sed ad-
miratione dignior horum pater et præceptor. Illoram
enim nullum apertum peccatum apparebat, quare
pro illis minime angebatur pater; hojus autem
tanta in Deum liberosque suos charitas, ut illums
placatum eiceret ac mitigaret; hos vero purgare
studeret a peccatis, etiam quæ mente concipiuntur.
Papæ ʼ quanta erga Deum pictas, et quam incitatuæ
atque hujus malores, Orientis provincias celuerant.
Vcπs. 4. « Convenientes autem filii ejus ad in-
vicem, faciebant convivium per singulos dies, assu-
mentes simul et tres sorores suas, ut comederent
et biberent cum eis. »
Alli alios, inquit, successive, et suo quisque certο
die, invitabant; sic enim Aquila interpretatus est.
Atque id erat fraternæ benevolentiæ et concordiæ
opus, ac paternæ institutionis argumentum. Summæ
vero admirationis est, quod de maribus dixit: Con-
venientes inter se, id est, nullam ob rem de principe
foco inter illos erat contentio : præcipunm vero
unusquisque arbitabatur, ad alterum properare.
Defeminis autem enuntiavit, quod, una essumebantς
neque enim harum rerum curam ab iis requirebant,.
verum sodales eas tantum in convivium ndhibebant,
solique mares obcundo huic mmmneri intenti erant,
feminæ vero præclare se gerentes fratribus indivulse
aderant.
Vcus. 5. « Et postquam consummati essent
dies convivii, mittebat Job, et purificabat eos, exsnr-
gens mane, et offerebat pro cis victimas, secundum
numerum eorum, et vvitulum unum pro peccato,
pro animabus eorum. Dicebat enim Jos: Ne forte
llii mei in corde suo mala cogitarint erga Deum.
Sic igitur faciebat Job omnibus diebus. »
Attende, quemadmodum vel ipso sacrificio animo-
rum consensionem eos docebat, unicum vitulum
pro omnibus, tanquam ppo unna anima offerens. I-
lud vero, mittebat, pattis sollicitudiners indicat; non
enim pro forma et ex consuetudine tantum hoc fie-
bat, sed ex insomni cura. Mundabat autem, aquis
purgantibus adhibitis, quibus natura, homines, et
ex lege, Judæi utuntur. Illud autem, cum consum-
mati essent dies convivii, hoc ostendit, aut quod il-
lud quotidie factitaret, ad exacti dici expiationem;
aut post septem dierum anfractum, pro illorum sa-
lute semcl in hebdomade hostiam offerret. Sacrificia
quidem pro illorum salute offerebat, vitulum autem
pro peccatis cogitationis et mentis: verebatur enim
intelligentiæ perturbationem,quæ cœnas atque con-
vivia comitari solet: et præteritis ac neglectis præ-
ceptis legis, gratiam intuens, actiones illorum soli
Deo cognitas, sacrificiis expiare contendebat. Anim-
advertis exquisitum cultum evangelicum; cum enim
sit in evangelicis jussis, neque mente fornicandum
esse, ncque temere irascendum, sanctus Jobus pro
peccatis liberorum quæ mente tantum conceperant,
Dcum hostiis placabat.
Quapropter admiratione digni sunt filii, sed ad-
miratione dignior horum pater et præceptor. Illoram
enim nullum apertum peccatum apparebat, quare
pro illis minime angebatur pater; hojus autem
tanta in Deum liberosque suos charitas, ut illums
placatum eiceret ac mitigaret; hos vero purgare
studeret a peccatis, etiam quæ mente concipiuntur.
Papæ ʼ quanta erga Deum pictas, et quam incitatuæ