PG 94, col. 1441
μεν.
ια’. El γὰρ καὶ μή ἐστι φύσις ἀνυπόστατος, οὔτε
μὲν οὐσία ἀπρόσωπος, οὐδ’ αῦ πάλιν ἁνούσιος ὑπό-
στασις τε καὶ πρόσωπον · οὐ γάρ ἐστιν’ ἀλλ’ οὐ
ταυτὸν οὐσία καὶ ὑπόστασις, οὐδὲ φύσις καὶ πρόσ-
ωπον. Οὑ γὰρ ταυτὸν οὐσία τε καὶ ὲνούσιον, οὐδ’ ἐν·
υπόστατον καὶ ὑπόστασις. Ἕτερον γάρ ἐστι τὸ ἐν
τινι, καὶ ἕτερον τὸ ὲν ᾧ ⁸ ὲνούσιον μὲν γάρ ἐστι τὸ
ὲν τῇ οὐσίᾳ θεωρούμενον. τουτέστι τὸ τῶν συμϐε-
ϐηκότων ἀθροισμα,ὃ δηλοί τὴν ὑπόστασιν, οὐκ αὐσ-
τὴν τὴν οὐσίαν. Ἐνυπόστατον δὲ, οὐχ ἡ ὑπόστασις,
τὸ ὲν ὑποστάσει δὲ καθορώμενον. Οὐσία δὲ τουτ-
έστιν ὁπωσοῦν ὑπάρχει, εἴτε καθ’ ἑαυτὴν, εἴτε σὺν
ἑτέρῳ, εῐτε ἐν ἑτέρῳ* καθ’ ἑαυτὴν μὲν ὡς πυρὸς
οὐσία, σὺν ἑτέροις δὲ, ὡς ψυχὴ καὶ σῶμαο σὺν ἁλ-
ληλοις γὰρ ταῦτα τὴν ὑπόστασιν ἔχει ο ἐν ἑτέρῳ δὲ,
ὡς πῦρ ὲν θρυαλλίδι, καὶ ὡς ἡ σὰρξ τοῦ Κυρίου ὲν
τῇ ἁνάρχῳ αὐτοῦ ὑποστάσει. Ἣ μὲν γὰρ ὑπόστασις
τόν τινα, ἢ τόδε δηλοί τὸ ἅμα τῇ τοῦ δακτύλου ἀνα-
τάσει δεικνύμενον, τὸ δὲ ὲνυπόστατον , τὴν οὐσίαν ·
καὶ ἡ μὲν ὑπόστασις πρόσωπον ὁρίζει τοῖς χαρακτη.
ριστικοῖς ίδιώμασιν ο ὲνυπόστατον τὸ μὴ εἶναι αὐτὸ
συμϐεϐηκὸς, ὸ ὲν ἑτέρῳ εχει τὴν ὓπαρξιν. Εἰ γὰρ
ταυτὸ τὸέν τινι, καὶ τὸ ἐν ᾧ, ὥρα σοι λέγειν ταυ-
τὸν ἀρετὴν καὶ ἐνάρετον, καὶ κατὰ τὴν εὔλογον ἀν-
τιστροφὴν, κακίαν, καὶ τὸ ἐν ᾧ ἡκακία· καὶ ἔσται
κατὰ σὲ αὐτὸςὸ διάὸολος κακία, καὶ ὁ τούτου δη-
μιουργὸς, κακίας δημιουργός. Καὶ ἐπειδὴ ὲν τῇ οὑ-
σίᾳ. τὸ συμόεὸηκὸς, ἔσται τὸ συμΰεὸηκὸς οὐσία, καὶ
συμσεὸηκὸς ἡ οὐσία. Καὶ τὸ σῶμα ά, φημὶ τὸ ἀν-
Θρώπινον, ἔσται κατὰ σὲ [τὸ σῶμα ε] ψυχή’ καὶ τίς
ταύτης τῆς συγχύσεως τὴν μανίαν ὑποίσει;
est accidens, accidens substantia erit, et substantia accidens; quinimo, corpus, inquam, buma-
num in sententia tua anima erit, et anima corpus. Ecquis confusionis hujus insaniam ferat?
ιβ’. Ὅτι μὲν οῦν οὐκ ἔστιν οὐσία ἀνυπόστατος, ῐσμεν
σαφῶς, ἀλλ’ οὑ ταυτόν φαμεν ὲνυπόστατον καὶ ὐπόστα·
σιν, οὔτε μὴν οὐσίαν τε καὶ ὲνούσιον · ἀλλ’ ἐνούσιω
μὲν, τὴν ὑπόστασιν, ἐνυπόστατον δὲ, τὴν οὐσίαν. Τήι
τε γὰρ οὐσίαν τῆς ἁγίας θεότητος ὲνυπόστατον ῐσμεν ⁸
ὲν ταῖς τρισὶ γάρ ἐστιν ὑποστάσεσι ο καὶ ἑκάστην
τῶν ὑποστάσεων ὡσαύτως ὲνούσιον. Ἐν τῇ οὐσίᾳ
γὰρ αὗται τελοῦσι τῆς ἁγίας θεότητος,καὶ ἐπὶ τῆς
ἀῤῥήτου καὶ πάντα νοῦν ὑπερκειμένης τοῦ Κυρίου
οἰκονομίας, ἔνούσιον μέν φαμεν τὴν ὑπόστασιν, ὡς
δν ταῖς οὐσίαις τελοῦσαν, ἐξ ὦν καὶ συντέθειται, ἐν·
υπόστατον δὲ ἑκάστην τῶν οὐσιὶἶιν αὐτοῦ ο ἔχουσι γὰρ
κοινὴν τὴν μίαν αὐτοῦ ὑπόστασιν, ἡ μὲν eadm; ag-
τοῦ, ἀῖδίως, καθὸ καὶ τὴν τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ [ἐνεύ-
τι Interpr. Arab. legisse videtur, καὶ ἔσται σῶμα ἔμψυχον, ψυχή’ et erit corpus animatum animm.
ο Superflua vox.
ια’. El γὰρ καὶ μή ἐστι φύσις ἀνυπόστατος, οὔτε
μὲν οὐσία ἀπρόσωπος, οὐδ’ αῦ πάλιν ἁνούσιος ὑπό-
στασις τε καὶ πρόσωπον · οὐ γάρ ἐστιν’ ἀλλ’ οὐ
ταυτὸν οὐσία καὶ ὑπόστασις, οὐδὲ φύσις καὶ πρόσ-
ωπον. Οὑ γὰρ ταυτὸν οὐσία τε καὶ ὲνούσιον, οὐδ’ ἐν·
υπόστατον καὶ ὑπόστασις. Ἕτερον γάρ ἐστι τὸ ἐν
τινι, καὶ ἕτερον τὸ ὲν ᾧ ⁸ ὲνούσιον μὲν γάρ ἐστι τὸ
ὲν τῇ οὐσίᾳ θεωρούμενον. τουτέστι τὸ τῶν συμϐε-
ϐηκότων ἀθροισμα,ὃ δηλοί τὴν ὑπόστασιν, οὐκ αὐσ-
τὴν τὴν οὐσίαν. Ἐνυπόστατον δὲ, οὐχ ἡ ὑπόστασις,
τὸ ὲν ὑποστάσει δὲ καθορώμενον. Οὐσία δὲ τουτ-
έστιν ὁπωσοῦν ὑπάρχει, εἴτε καθ’ ἑαυτὴν, εἴτε σὺν
ἑτέρῳ, εῐτε ἐν ἑτέρῳ* καθ’ ἑαυτὴν μὲν ὡς πυρὸς
οὐσία, σὺν ἑτέροις δὲ, ὡς ψυχὴ καὶ σῶμαο σὺν ἁλ-
ληλοις γὰρ ταῦτα τὴν ὑπόστασιν ἔχει ο ἐν ἑτέρῳ δὲ,
ὡς πῦρ ὲν θρυαλλίδι, καὶ ὡς ἡ σὰρξ τοῦ Κυρίου ὲν
τῇ ἁνάρχῳ αὐτοῦ ὑποστάσει. Ἣ μὲν γὰρ ὑπόστασις
τόν τινα, ἢ τόδε δηλοί τὸ ἅμα τῇ τοῦ δακτύλου ἀνα-
τάσει δεικνύμενον, τὸ δὲ ὲνυπόστατον , τὴν οὐσίαν ·
καὶ ἡ μὲν ὑπόστασις πρόσωπον ὁρίζει τοῖς χαρακτη.
ριστικοῖς ίδιώμασιν ο ὲνυπόστατον τὸ μὴ εἶναι αὐτὸ
συμϐεϐηκὸς, ὸ ὲν ἑτέρῳ εχει τὴν ὓπαρξιν. Εἰ γὰρ
ταυτὸ τὸέν τινι, καὶ τὸ ἐν ᾧ, ὥρα σοι λέγειν ταυ-
τὸν ἀρετὴν καὶ ἐνάρετον, καὶ κατὰ τὴν εὔλογον ἀν-
τιστροφὴν, κακίαν, καὶ τὸ ἐν ᾧ ἡκακία· καὶ ἔσται
κατὰ σὲ αὐτὸςὸ διάὸολος κακία, καὶ ὁ τούτου δη-
μιουργὸς, κακίας δημιουργός. Καὶ ἐπειδὴ ὲν τῇ οὑ-
σίᾳ. τὸ συμόεὸηκὸς, ἔσται τὸ συμΰεὸηκὸς οὐσία, καὶ
συμσεὸηκὸς ἡ οὐσία. Καὶ τὸ σῶμα ά, φημὶ τὸ ἀν-
Θρώπινον, ἔσται κατὰ σὲ [τὸ σῶμα ε] ψυχή’ καὶ τίς
ταύτης τῆς συγχύσεως τὴν μανίαν ὑποίσει;
est accidens, accidens substantia erit, et substantia accidens; quinimo, corpus, inquam, buma-
num in sententia tua anima erit, et anima corpus. Ecquis confusionis hujus insaniam ferat?
ιβ’. Ὅτι μὲν οῦν οὐκ ἔστιν οὐσία ἀνυπόστατος, ῐσμεν
σαφῶς, ἀλλ’ οὑ ταυτόν φαμεν ὲνυπόστατον καὶ ὐπόστα·
σιν, οὔτε μὴν οὐσίαν τε καὶ ὲνούσιον · ἀλλ’ ἐνούσιω
μὲν, τὴν ὑπόστασιν, ἐνυπόστατον δὲ, τὴν οὐσίαν. Τήι
τε γὰρ οὐσίαν τῆς ἁγίας θεότητος ὲνυπόστατον ῐσμεν ⁸
ὲν ταῖς τρισὶ γάρ ἐστιν ὑποστάσεσι ο καὶ ἑκάστην
τῶν ὑποστάσεων ὡσαύτως ὲνούσιον. Ἐν τῇ οὐσίᾳ
γὰρ αὗται τελοῦσι τῆς ἁγίας θεότητος,καὶ ἐπὶ τῆς
ἀῤῥήτου καὶ πάντα νοῦν ὑπερκειμένης τοῦ Κυρίου
οἰκονομίας, ἔνούσιον μέν φαμεν τὴν ὑπόστασιν, ὡς
δν ταῖς οὐσίαις τελοῦσαν, ἐξ ὦν καὶ συντέθειται, ἐν·
υπόστατον δὲ ἑκάστην τῶν οὐσιὶἶιν αὐτοῦ ο ἔχουσι γὰρ
κοινὴν τὴν μίαν αὐτοῦ ὑπόστασιν, ἡ μὲν eadm; ag-
τοῦ, ἀῖδίως, καθὸ καὶ τὴν τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ [ἐνεύ-
τι Interpr. Arab. legisse videtur, καὶ ἔσται σῶμα ἔμψυχον, ψυχή’ et erit corpus animatum animm.
ο Superflua vox.