PG 94, col. 537
ὕλη τῶν πραγμάτων · συμϐεϐηκὸς δὲ, τὸ ὲν τῇ οὐσίᾳ,
ὡς ὲν ὑποκειμένῳ θεωρούμενον· οἷον χαλκὸς, καὶ
κηρὸς, οὐσία, σχῆμα δὲ, καὶ μορφὴ καὶ χρῶμα,
συμϐεϐηκός.Καὶ σῶμα μὲν οὐσίαι χρῶμα δὲ συ 1.1.6561]-
κός. Τὸ μὲν οὖν σῶμα οὐκ ἔστιν ἐν τῷ χρώματι, ἀλλὰ
τὸ χρῶμα ἐν τῷ σώματι. Οὐδὲ ἡψυχὴ ὲν τῇ ἐπιστήμῃ
ἀλλὰ ἡ ἐπιστήμῃ ἐν τῇ ψυχῇ. Οὐδὲ ὁ χαλκὸς, καὶ ὁ
κηρὸς ὲν τῷ σχήματι, ἀλλὰ τὸ σχῆμα ἔν τε τῷ κηρῷ,
καὶ τῷ χαλκῷ. Οὐδὲ λέγεται τὸ σῶμα τοῦ χρώματος,
ἀλλὰ τὸ χρῶμα τοῦ σώματος ’ οὐδὲ ἡ ψυχὴ τῆς ἐπι-
στήμης, ἀλλ’ ἡ ἐπιστήμη τῆς ψυχῆς· οὐδὲ κηρὸς
τοῦ σχήματος, ἀλλὰ τὸ σχῆμα τοῦ κηροῦ. Καὶ τὸ
μὲν xiixii-ita, καὶ ἡ ὲπιστή gamma). τὸ σχῆ μαΙάλλοιοῢται ο Β
τὸ δὲ σῶμα, καὶ ἡ ψυχὴ, καὶ ὀ κηρὸς τά αὐτὰ μένου-
σιν, οὐκ ἀλλοιουμένης τῆς οὐσίας. Καὶ ἡ μὲν οὐσία,
καὶ ἡ ὕλη τοῦ σώματος μία, χρώματα δὲ πολλά.
Ὁμοίως καὶ ἐπὶ πάντων τῶν λοιπῶν, τὸ μὲν ὑποκει-
μενον, οὐσία ἐστὶ, τὸ δὲ ὲν ὑποκειμένῳ τῇ οὐσίᾳ
θεωρούμενον, συμϐεὗηκός.
Ὀρίζονται δὲ τὴν μὲν οὐσίαν οὕτως. Οὐσία ἐστὶ ³
πρᾶγμα αὐθύπαρκτον, καὶ μὴ δεόμενον ἑτέρου πρὸς
ὕπαρξιν. Συμσεϐηκὸς δέ ἔστι, τὸ μὴ δυνάμενον ὲν
ἑαυτῷ εἶναι, ἀλλ’ ἐν ἑτέρῳ ἕχον τὴν ὕπαρξιν. Οὐσία
τοίνυν ἐστὶ Θεὸς, καὶ πᾶν κτίσμα. Ei καὶ ὁ Θεὸς (7)
οὐσία ἐστὶν ὐπερούσιος. Εἰσὶ δὲ καὶ οὐσιῶδεις ποιό-
τητες, περὶ ὧν ἐροῦμεν.
excedat. Sunt autem insuper qualitates substantiales, de quibus dicemus:
fotum Ali_oc_caput_ quartum ea edidi serie qua in editione Basileensi legitur, necnon in Regiis, codicibus
rt. 1986:2927, 2951 et 5447, qui prolixiorem Damasceni logicum continent. Verum quandoquidem in atiis‘co-
dicibus Regiis, in vetustissimoCdtbertino, in cod. Sancti—Hilarii, in nostro altero,'et in ueteri translatione
Latina, atque in Arabica,_omnino uarius est contextus, fastidiosumque foret, imolperquam di/ficile, varias
lectiones colligere, et sigillatim adnotare, illud idem caput eo seorsim ordine edendunt' censui, quo mox
laudatis codicibus reperitur; maxime cum, et approbante C0mbefisio,_ longe nitidiorem sensum' exhibeant.
Atque hancce methodum in logico Damasceni opere sequi iterum atque iterum cogemur.
Περὶ τοῦ ὄντος, οὐσίας τε καὶ συμϐεϐηκότος.
Τὸ ὃν κοινὸν δνομά ἐστι πάντων τῶν ὅντων. Τοῦτο
μὲν οὖν διαιρεῖται ³ εἰς οὐσίαν καὶ συμϐεϐηκός.
Οὐσια μὲν οὖν ἐστι πρᾶγμα αὐθύπαρκτον, μὴ δεό-
μενον ἑτέρῳ πρὸς σύστασιν ⁸ ἤγουν τὸ ὲν ἑαυτῷ ὃν,
καὶ μὴ ὲν ἑτέρῳ ἔχον τὴν ὕπαρξιν γ. Συμὸεσηκὸς
δὲ, τὸ μὴ δυνάμενον ἐν ἑαυτῷ εἶναι, ἀλλ’ ὲν ἑτέρῳ
ἔχον τὴν ὓπαρξιν. Ἦ μὲν γὰρ οὐσία ὑποκείμενόν
ἐστιν, ὥσπερ ὐλη τῶν πραγμάτων. Συμόεὸηκὸς δὲ,
τὸ ὲν οὐσίᾳ θεωρούμενον, οἷον τὸ σῶμα, καὶτὸ
ν ldem_cod. Reg. rbustpevov: ι Regii 2 τοῦτο οὖν τὸ ὃν τέμνεται. Vet. int. Hoc igitur eus. 1 Regii
2 πρὸς σύστασιν ἦτοι τὴν ὓπαρξιν.
(7)7131 καὶ ό Θεὸς οὐσία. Quanquam Deus,etc.
suspicionem diluit eorum,
lnstitut. ad Joan. Laodic. colligerent, ’Deum sub
genere substantia: censeri. Undeiinfra cap. 46, ubi
ens dividit in substantiam et accidens, et substan-
tiam in sua inferiora, divinam substantiam omisit.
Quin potius? lib. ι De fid. orth. c. 12 , negat sine
impietate affirmari posse. Deum non liujus‘simpli-
citatis esse, ut ab cssentialibus differentiis immu-
ὡς ὲν ὑποκειμένῳ θεωρούμενον· οἷον χαλκὸς, καὶ
κηρὸς, οὐσία, σχῆμα δὲ, καὶ μορφὴ καὶ χρῶμα,
συμϐεϐηκός.Καὶ σῶμα μὲν οὐσίαι χρῶμα δὲ συ 1.1.6561]-
κός. Τὸ μὲν οὖν σῶμα οὐκ ἔστιν ἐν τῷ χρώματι, ἀλλὰ
τὸ χρῶμα ἐν τῷ σώματι. Οὐδὲ ἡψυχὴ ὲν τῇ ἐπιστήμῃ
ἀλλὰ ἡ ἐπιστήμῃ ἐν τῇ ψυχῇ. Οὐδὲ ὁ χαλκὸς, καὶ ὁ
κηρὸς ὲν τῷ σχήματι, ἀλλὰ τὸ σχῆμα ἔν τε τῷ κηρῷ,
καὶ τῷ χαλκῷ. Οὐδὲ λέγεται τὸ σῶμα τοῦ χρώματος,
ἀλλὰ τὸ χρῶμα τοῦ σώματος ’ οὐδὲ ἡ ψυχὴ τῆς ἐπι-
στήμης, ἀλλ’ ἡ ἐπιστήμη τῆς ψυχῆς· οὐδὲ κηρὸς
τοῦ σχήματος, ἀλλὰ τὸ σχῆμα τοῦ κηροῦ. Καὶ τὸ
μὲν xiixii-ita, καὶ ἡ ὲπιστή gamma). τὸ σχῆ μαΙάλλοιοῢται ο Β
τὸ δὲ σῶμα, καὶ ἡ ψυχὴ, καὶ ὀ κηρὸς τά αὐτὰ μένου-
σιν, οὐκ ἀλλοιουμένης τῆς οὐσίας. Καὶ ἡ μὲν οὐσία,
καὶ ἡ ὕλη τοῦ σώματος μία, χρώματα δὲ πολλά.
Ὁμοίως καὶ ἐπὶ πάντων τῶν λοιπῶν, τὸ μὲν ὑποκει-
μενον, οὐσία ἐστὶ, τὸ δὲ ὲν ὑποκειμένῳ τῇ οὐσίᾳ
θεωρούμενον, συμϐεὗηκός.
Ὀρίζονται δὲ τὴν μὲν οὐσίαν οὕτως. Οὐσία ἐστὶ ³
πρᾶγμα αὐθύπαρκτον, καὶ μὴ δεόμενον ἑτέρου πρὸς
ὕπαρξιν. Συμσεϐηκὸς δέ ἔστι, τὸ μὴ δυνάμενον ὲν
ἑαυτῷ εἶναι, ἀλλ’ ἐν ἑτέρῳ ἕχον τὴν ὕπαρξιν. Οὐσία
τοίνυν ἐστὶ Θεὸς, καὶ πᾶν κτίσμα. Ei καὶ ὁ Θεὸς (7)
οὐσία ἐστὶν ὐπερούσιος. Εἰσὶ δὲ καὶ οὐσιῶδεις ποιό-
τητες, περὶ ὧν ἐροῦμεν.
excedat. Sunt autem insuper qualitates substantiales, de quibus dicemus:
fotum Ali_oc_caput_ quartum ea edidi serie qua in editione Basileensi legitur, necnon in Regiis, codicibus
rt. 1986:2927, 2951 et 5447, qui prolixiorem Damasceni logicum continent. Verum quandoquidem in atiis‘co-
dicibus Regiis, in vetustissimoCdtbertino, in cod. Sancti—Hilarii, in nostro altero,'et in ueteri translatione
Latina, atque in Arabica,_omnino uarius est contextus, fastidiosumque foret, imolperquam di/ficile, varias
lectiones colligere, et sigillatim adnotare, illud idem caput eo seorsim ordine edendunt' censui, quo mox
laudatis codicibus reperitur; maxime cum, et approbante C0mbefisio,_ longe nitidiorem sensum' exhibeant.
Atque hancce methodum in logico Damasceni opere sequi iterum atque iterum cogemur.
Περὶ τοῦ ὄντος, οὐσίας τε καὶ συμϐεϐηκότος.
Τὸ ὃν κοινὸν δνομά ἐστι πάντων τῶν ὅντων. Τοῦτο
μὲν οὖν διαιρεῖται ³ εἰς οὐσίαν καὶ συμϐεϐηκός.
Οὐσια μὲν οὖν ἐστι πρᾶγμα αὐθύπαρκτον, μὴ δεό-
μενον ἑτέρῳ πρὸς σύστασιν ⁸ ἤγουν τὸ ὲν ἑαυτῷ ὃν,
καὶ μὴ ὲν ἑτέρῳ ἔχον τὴν ὕπαρξιν γ. Συμὸεσηκὸς
δὲ, τὸ μὴ δυνάμενον ἐν ἑαυτῷ εἶναι, ἀλλ’ ὲν ἑτέρῳ
ἔχον τὴν ὓπαρξιν. Ἦ μὲν γὰρ οὐσία ὑποκείμενόν
ἐστιν, ὥσπερ ὐλη τῶν πραγμάτων. Συμόεὸηκὸς δὲ,
τὸ ὲν οὐσίᾳ θεωρούμενον, οἷον τὸ σῶμα, καὶτὸ
ν ldem_cod. Reg. rbustpevov: ι Regii 2 τοῦτο οὖν τὸ ὃν τέμνεται. Vet. int. Hoc igitur eus. 1 Regii
2 πρὸς σύστασιν ἦτοι τὴν ὓπαρξιν.
(7)7131 καὶ ό Θεὸς οὐσία. Quanquam Deus,etc.
suspicionem diluit eorum,
lnstitut. ad Joan. Laodic. colligerent, ’Deum sub
genere substantia: censeri. Undeiinfra cap. 46, ubi
ens dividit in substantiam et accidens, et substan-
tiam in sua inferiora, divinam substantiam omisit.
Quin potius? lib. ι De fid. orth. c. 12 , negat sine
impietate affirmari posse. Deum non liujus‘simpli-
citatis esse, ut ab cssentialibus differentiis immu-