PG 94, col. 539
animo. Quo fit, ut non dicatur corpus coloris, sed
color corporis; neque animus prudentiae, sed pru-
dentia animi. Animus ergo substantia est, pruden-
tia vero accidens. 12 Dempta siquidem animo, pru-
dentiam quoqut: tolli necessum est. Si enim desierit
animus, in quonam prudentia reperietur? Verum
sublata prudentia, non statim animus aufertur:
quoniam absque prudentia permanere animus
potest. Pari modo omnium entinn‘. illud substantia
est, quod in seipso, et non in alio, habet exsistena
tiam: quod autem per se esse nequit, sed in alio
exstat, hoc plane est accidens.
CAP. V.
De voce.
Vox alia significans, alia qum nihil significat.—
Quandoquidem de omni prorsus philosophicavoce
dicere instituimus, operae pretium est ut prius per-
spectum habeamus, circa quasnam voces philosophia
versetur. Ab ipsa voce igitur sumpto sermonis ex-
ordio, hoc dicimus : vox aut significatione caret,
aut significandi vim habet. Quae significatione caret,
ea est qua nihil significatur: quae vero vim habet
significandi, ea significatur aliquid. Rursum vox
. illa, qua: nihil signitlcat, aut articulata est, aut
non articulata. Non articulata cst, quae scribinulla—
tenus potest; articulata autem, qua: potest scribi.
Itaque non articulata , quae expers est significa-
tinnis, vox illa est, quae a saxo, v. gr. vel va ligno
editur. Nec enim litteris exaratur, nec quidquam
significat. Significationis expers, et articulata,
velut scindapsus. Hoc enim scribitur, sed nihil
significat. Non enim fuit,aut erit aliquando scin-
dapsus. De voce igitur qua significatione careat,
sive articulata sit, sive non articulata, nulla philo-
sophiae cura est. Rursum autem vox significans,
aut articulata est, aut non articulata. Vox non
articulata, significandi vim habens, est, ut canum
latratus. Ea quippe canis designatur, quia vox est
canis. Insuper designat adesse aliquem. Caeterum
non est articulata; non enim scribi potest. Quo-
circa neque hanc curat philOSOphia. At vero qua
significans. et_8l'l_i0013_ta_esl."el95‘ universalis. vel'particularis. Universalis, ut homo, particula-
τῖε» ut Petrus, Paulus. Sed ne particularis quidem vocis rationem habet philosophia, sed'sig'nificantis
et articulatm, et universalis.
Vox essentiam, vel adjectitia. — Haec vero rur-
sum vel substantialis est, vel substantiae adjectitia.
Substantiaiis seu essentialis est, qua: essentiam,
‘- Noster 1
ei: ,οθξξηε ῖὲρ Mithrae ,ιιέξξ- φρόνησις
εἶναι, οὐσία ἐστί ο τὸδὲ ὐ Ῑιῖηοειιθο additur obcfa'coivuv ἐστιὸεδξκαὶ Ζἶιᾶν ίκτίσ .’ si ἰωὴ Θεὸς
οὐσία ἐστὶν ὔπερούσιος ο εἰσὶ δὲ καὶ οὔσιὼδεις ποιότητες. uua: quidem ex prolixiori mica interpolata
οὔξίαᾲέστὶν ὑπερούσιος ’λε’ἱσὶ δὲ καὶ οὔσιῴδεις ποιότητες, qua: quidem ἐκ prolixiori
videntur.
γε Hoc caput in nostro ί praemittitur capiti pragc'edenii, περὶ δντός κ. τ. ἐκ, «ἴε ante, substan-
tia, et accidente. cl'Dccst ἁπλῶς in'nostro.
color corporis; neque animus prudentiae, sed pru-
dentia animi. Animus ergo substantia est, pruden-
tia vero accidens. 12 Dempta siquidem animo, pru-
dentiam quoqut: tolli necessum est. Si enim desierit
animus, in quonam prudentia reperietur? Verum
sublata prudentia, non statim animus aufertur:
quoniam absque prudentia permanere animus
potest. Pari modo omnium entinn‘. illud substantia
est, quod in seipso, et non in alio, habet exsistena
tiam: quod autem per se esse nequit, sed in alio
exstat, hoc plane est accidens.
CAP. V.
De voce.
Vox alia significans, alia qum nihil significat.—
Quandoquidem de omni prorsus philosophicavoce
dicere instituimus, operae pretium est ut prius per-
spectum habeamus, circa quasnam voces philosophia
versetur. Ab ipsa voce igitur sumpto sermonis ex-
ordio, hoc dicimus : vox aut significatione caret,
aut significandi vim habet. Quae significatione caret,
ea est qua nihil significatur: quae vero vim habet
significandi, ea significatur aliquid. Rursum vox
. illa, qua: nihil signitlcat, aut articulata est, aut
non articulata. Non articulata cst, quae scribinulla—
tenus potest; articulata autem, qua: potest scribi.
Itaque non articulata , quae expers est significa-
tinnis, vox illa est, quae a saxo, v. gr. vel va ligno
editur. Nec enim litteris exaratur, nec quidquam
significat. Significationis expers, et articulata,
velut scindapsus. Hoc enim scribitur, sed nihil
significat. Non enim fuit,aut erit aliquando scin-
dapsus. De voce igitur qua significatione careat,
sive articulata sit, sive non articulata, nulla philo-
sophiae cura est. Rursum autem vox significans,
aut articulata est, aut non articulata. Vox non
articulata, significandi vim habens, est, ut canum
latratus. Ea quippe canis designatur, quia vox est
canis. Insuper designat adesse aliquem. Caeterum
non est articulata; non enim scribi potest. Quo-
circa neque hanc curat philOSOphia. At vero qua
significans. et_8l'l_i0013_ta_esl."el95‘ universalis. vel'particularis. Universalis, ut homo, particula-
τῖε» ut Petrus, Paulus. Sed ne particularis quidem vocis rationem habet philosophia, sed'sig'nificantis
et articulatm, et universalis.
Vox essentiam, vel adjectitia. — Haec vero rur-
sum vel substantialis est, vel substantiae adjectitia.
Substantiaiis seu essentialis est, qua: essentiam,
‘- Noster 1
ei: ,οθξξηε ῖὲρ Mithrae ,ιιέξξ- φρόνησις
εἶναι, οὐσία ἐστί ο τὸδὲ ὐ Ῑιῖηοειιθο additur obcfa'coivuv ἐστιὸεδξκαὶ Ζἶιᾶν ίκτίσ .’ si ἰωὴ Θεὸς
οὐσία ἐστὶν ὔπερούσιος ο εἰσὶ δὲ καὶ οὔσιὼδεις ποιότητες. uua: quidem ex prolixiori mica interpolata
οὔξίαᾲέστὶν ὑπερούσιος ’λε’ἱσὶ δὲ καὶ οὔσιῴδεις ποιότητες, qua: quidem ἐκ prolixiori
videntur.
γε Hoc caput in nostro ί praemittitur capiti pragc'edenii, περὶ δντός κ. τ. ἐκ, «ἴε ante, substan-
tia, et accidente. cl'Dccst ἁπλῶς in'nostro.