PG 95, col. 197
ὅς ἔμπροσθέν μου γέγονεν, ὄτι πρῶτός μου ἦν, κάγὼ
οὐκ βδειν αὐτόν· ἀλλʼ ἴνα φανερωθῇ τῷ Ἰσραὴλ, διὰ
τοῦτο ἦλθον ἐγὼ ἐν ὕδατι βαπτίζων. » Καὶ, « Iδε
Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἀμαρτίαν τοῦ κόσμου.s
Σύνετε, ὅπως ἄνδρα λέγων, καὶ ἀμνὸν ὀνομάζων,οὐχ
ἕτερόν φησι τὸν αἴροντα τὴν ἀμαρτίαν τοῦ κόσμου
καὶ τὸ μέγα τοῦτο καὶ ἐξαίσιον ἀληθῶς καὶ θεοπρεπὲς
ἀξίωμα προσνενέμηκεν αὐτῷ. Ἐμπροσθεν δὲ καὶ
πρῶτον εἶναί φησιν αὐτὸν, καίτοι κατόπιν ἐρχόμενον,
κατά γέ φημι τὸν τῆς κατὰ σάρκα γεννήσεως χρόνον.
Εἰ γὰρ καὶ ἔστιν ὀψιγενὴς ὁ Ἐμμανουὴλ, ἀλλʼ ἦν πρὸ
παντὸς αἰῶνος ὡς Θεός· αὐτοῦ τοιγαροῦν καὶ τὸ πρόσ-
φατον ἀνθρωπίνως, καὶ τὸ ἀἶδιον θεῖκῶς· διὸ καὶ
ὄαχαρίας ὦν Τωάννου πατὴρ, πρὸξ τὸ ἑαυτοῦ παιδίον
προφητεύων φησί· « Καὶ σὺ παιδίον προφήτης ψί-
στου κληθήσῃ· προπορεύσῃ γὰρ πρὸ προσώπου Κυ-
ρίου ἐτοιμάσαι ὀδοὺς αὐτοῦ. »
enim ante faciem Domini parare vias ejus ,
ιὲ. Ὁ ἐκ Παρθένου Τἱὸς ἠρώτα τοὺς μαθητάς
« Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὸν ἱὸν τοῦ
ἀνθρώπου; » ὅτέρων οὖν λέγοντων ἔτερον, καὶ ἔνα
τῶν προφητῶν ὑποτοπαζόντων, οὐκ ἀποδεξάμενος ὡς
τάληθῆ λεγόντων, πάλιν ἡρώτα· « μεῖς δὲ » οἱ πλέον
τῶν ἄλλων εἰδότες, « τίνα με εἶναι λέγετε; » Τότε ὁ
πανάριστος Πέτρος, ἡ κορυφαία τῶν ἀποστόλων ἀκρό-
της, οὐ γυμνὸν, οὐδʼ ἄσαρκον καταθεώμενος λόγον,
οὐὰ ψλὸν καὶ θεοφόρον ἄνθρωπον, ἀλλʼ Υἱὸν Θεοῦ καὶ
Θεὸν φύσει, καὶ φύσει γενόμενον ἄνθρωπον, καὶ ἕνα
τοῦτό τε κάκεῖνο ὄντα Χριστὸν, « Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς,
ἔλεγεν, ὁ Υἰὸς τοῦ Θεοῦ ζῶντος. » Οὐκ εἶπεν, Υἰός
ἀλDʼ d ΥΜὸςρ ὁ μονογενής,ὁ εἶς, ὁ προαιώνιος. Ἀκήκοέ
τε · « Μακάριος εἶ Σίμων Bὰρ-Πωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ
αἶμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλʼ ὁ Πατήρ μου, ὁ ἐν τοῖς
οὐρανοῖς. Οὐδεὶς γὰρ ἐπιγινώσκει τὸν Υἰὸν, εἱ μὴ ὁ
Πατήρ. »
sanguis ncn revelavit tibi, sed Pater meus, qui est in cœlis?. Nam « Nemo novit iliu, niai
Pater , »
πæ. Καὶ οἱ μαθηταὶ τῆς ἐπὶ τῆς θαλάσσης πορείας
θεοσημείαν κατατεθηπότες, ἔφασαν· ε Ἀληθῶς Θεοῦ
ἱὸς ««ἶ. » Ἀὰλʼ εἰ νόθος καὶ εἰσποίητος, οὐκ ἀλη-
βῶς. Ἐγκαλείσθωσαν τοίνυνοἱ μακάρεισι μαθηταὶ πρὸς
Arguantur ergo aobis besii diseipuli.
ἡμῶν.
κπ. ΕΜμέα φύσις τῆς Τριάδος καὶ μίαἐνέργεια, καὶ
ππάντα ἐπʼ αὐτῆς καινὰ, πλὴν τῆς ὑποστάσεως, σχέ-
σει δὲ καὶ ἐνεργείᾳ ἤνωτο ὁ Θεὸς Αόγος τῇ εαρκὶ τῇ
ἐψυχωμένῃ ψυχῇ λογικῇ τε καὶ νοερᾷ, καὶ οὐ καθʼ
ὑπόστασιν, οὐδὲν λαττον καὶ ὁ Πατὴρ, -καὶ τὸ Πνεῦ--
μα τὸ ἅγιον τούτω ἤνωντο. ΕI ὲ ἴση ἡ ἕνωσις καὶ
μία Πατρὸς, καὶ Υἱοῦ, καὶ ἀγίου Πνεύματος πρὸς
τὴν σάρκα, λεγέσθω ὁ ἐκ αρθένευ τεχθεὶς Θεὸς καὶ
ἄνθρωπος, Πατὴρ καὶ Υἱὸς καὶ Πνεῦμα ἅγιον. Τίς
γὰρ ἀποκλήρωσιν τοῦ Aόγου μόνον καὶ ἱὸν ὀνομά-
ζεσθαι Θεοῦ ἔ; Εἰ δὲ βἰὸς μόνος ἔσχεν πρὸς αότὸν
Joaa.I, 30, 31. ibid. 23. Luc., 78. s⁴ Mattb. Xπn, 13.
s Mah. X, 7. ss Matth. m, 32.
vaL8 LECoNεs.
d Emendο τίς γὰρ ἀποκλήρεσις τεῦ Αόγον μόνον καὶ Τἱὸν ὀνομάζεσθαι Θεοῦ; ita nempe Τurrianas :
Quæ enim sortitio est erbam solum et iliums Dsi nominare
οὐκ βδειν αὐτόν· ἀλλʼ ἴνα φανερωθῇ τῷ Ἰσραὴλ, διὰ
τοῦτο ἦλθον ἐγὼ ἐν ὕδατι βαπτίζων. » Καὶ, « Iδε
Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἀμαρτίαν τοῦ κόσμου.s
Σύνετε, ὅπως ἄνδρα λέγων, καὶ ἀμνὸν ὀνομάζων,οὐχ
ἕτερόν φησι τὸν αἴροντα τὴν ἀμαρτίαν τοῦ κόσμου
καὶ τὸ μέγα τοῦτο καὶ ἐξαίσιον ἀληθῶς καὶ θεοπρεπὲς
ἀξίωμα προσνενέμηκεν αὐτῷ. Ἐμπροσθεν δὲ καὶ
πρῶτον εἶναί φησιν αὐτὸν, καίτοι κατόπιν ἐρχόμενον,
κατά γέ φημι τὸν τῆς κατὰ σάρκα γεννήσεως χρόνον.
Εἰ γὰρ καὶ ἔστιν ὀψιγενὴς ὁ Ἐμμανουὴλ, ἀλλʼ ἦν πρὸ
παντὸς αἰῶνος ὡς Θεός· αὐτοῦ τοιγαροῦν καὶ τὸ πρόσ-
φατον ἀνθρωπίνως, καὶ τὸ ἀἶδιον θεῖκῶς· διὸ καὶ
ὄαχαρίας ὦν Τωάννου πατὴρ, πρὸξ τὸ ἑαυτοῦ παιδίον
προφητεύων φησί· « Καὶ σὺ παιδίον προφήτης ψί-
στου κληθήσῃ· προπορεύσῃ γὰρ πρὸ προσώπου Κυ-
ρίου ἐτοιμάσαι ὀδοὺς αὐτοῦ. »
enim ante faciem Domini parare vias ejus ,
ιὲ. Ὁ ἐκ Παρθένου Τἱὸς ἠρώτα τοὺς μαθητάς
« Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὸν ἱὸν τοῦ
ἀνθρώπου; » ὅτέρων οὖν λέγοντων ἔτερον, καὶ ἔνα
τῶν προφητῶν ὑποτοπαζόντων, οὐκ ἀποδεξάμενος ὡς
τάληθῆ λεγόντων, πάλιν ἡρώτα· « μεῖς δὲ » οἱ πλέον
τῶν ἄλλων εἰδότες, « τίνα με εἶναι λέγετε; » Τότε ὁ
πανάριστος Πέτρος, ἡ κορυφαία τῶν ἀποστόλων ἀκρό-
της, οὐ γυμνὸν, οὐδʼ ἄσαρκον καταθεώμενος λόγον,
οὐὰ ψλὸν καὶ θεοφόρον ἄνθρωπον, ἀλλʼ Υἱὸν Θεοῦ καὶ
Θεὸν φύσει, καὶ φύσει γενόμενον ἄνθρωπον, καὶ ἕνα
τοῦτό τε κάκεῖνο ὄντα Χριστὸν, « Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς,
ἔλεγεν, ὁ Υἰὸς τοῦ Θεοῦ ζῶντος. » Οὐκ εἶπεν, Υἰός
ἀλDʼ d ΥΜὸςρ ὁ μονογενής,ὁ εἶς, ὁ προαιώνιος. Ἀκήκοέ
τε · « Μακάριος εἶ Σίμων Bὰρ-Πωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ
αἶμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλʼ ὁ Πατήρ μου, ὁ ἐν τοῖς
οὐρανοῖς. Οὐδεὶς γὰρ ἐπιγινώσκει τὸν Υἰὸν, εἱ μὴ ὁ
Πατήρ. »
sanguis ncn revelavit tibi, sed Pater meus, qui est in cœlis?. Nam « Nemo novit iliu, niai
Pater , »
πæ. Καὶ οἱ μαθηταὶ τῆς ἐπὶ τῆς θαλάσσης πορείας
θεοσημείαν κατατεθηπότες, ἔφασαν· ε Ἀληθῶς Θεοῦ
ἱὸς ««ἶ. » Ἀὰλʼ εἰ νόθος καὶ εἰσποίητος, οὐκ ἀλη-
βῶς. Ἐγκαλείσθωσαν τοίνυνοἱ μακάρεισι μαθηταὶ πρὸς
Arguantur ergo aobis besii diseipuli.
ἡμῶν.
κπ. ΕΜμέα φύσις τῆς Τριάδος καὶ μίαἐνέργεια, καὶ
ππάντα ἐπʼ αὐτῆς καινὰ, πλὴν τῆς ὑποστάσεως, σχέ-
σει δὲ καὶ ἐνεργείᾳ ἤνωτο ὁ Θεὸς Αόγος τῇ εαρκὶ τῇ
ἐψυχωμένῃ ψυχῇ λογικῇ τε καὶ νοερᾷ, καὶ οὐ καθʼ
ὑπόστασιν, οὐδὲν λαττον καὶ ὁ Πατὴρ, -καὶ τὸ Πνεῦ--
μα τὸ ἅγιον τούτω ἤνωντο. ΕI ὲ ἴση ἡ ἕνωσις καὶ
μία Πατρὸς, καὶ Υἱοῦ, καὶ ἀγίου Πνεύματος πρὸς
τὴν σάρκα, λεγέσθω ὁ ἐκ αρθένευ τεχθεὶς Θεὸς καὶ
ἄνθρωπος, Πατὴρ καὶ Υἱὸς καὶ Πνεῦμα ἅγιον. Τίς
γὰρ ἀποκλήρωσιν τοῦ Aόγου μόνον καὶ ἱὸν ὀνομά-
ζεσθαι Θεοῦ ἔ; Εἰ δὲ βἰὸς μόνος ἔσχεν πρὸς αότὸν
Joaa.I, 30, 31. ibid. 23. Luc., 78. s⁴ Mattb. Xπn, 13.
s Mah. X, 7. ss Matth. m, 32.
vaL8 LECoNεs.
d Emendο τίς γὰρ ἀποκλήρεσις τεῦ Αόγον μόνον καὶ Τἱὸν ὀνομάζεσθαι Θεοῦ; ita nempe Τurrianas :
Quæ enim sortitio est erbam solum et iliums Dsi nominare