PG 95, col. 29
καὶ Πατὴρ, ἐξ οὗ Θεὸς ὁ Τἰὸς, καὶ Θεὸς τὸ Πνεῦμα
τὸ ἅγιονν· ἄγιος λσχυρὸς ὁ Υἱὸς ἡ ἐνυπόστατος Θεοῦ
δύναμιις· ἄγιος ἀhάνατος τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, τὸ
ζωοποιὸν, καθώς φησιν ὁ Ἀπόστολος· « Ὁ νόμος τοῦ
πνεύματος τῆς ζωῆς. Οὐχ ὅτι οὐκ ἔστι Θεὸς ὁ
Τἱὸς, ἢ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, οὐδʼ ὅτι οὐκ ἔστιν ἰσχυ-
ρὸς ὁ Πατήρ, ἢ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, οὐδʼ ὅτι οὐκ
ἔστιν ἀθάνατος ὁ Πατὴρ, ἢ ὁ Τἰὸς, ἀλλὰ καθὼς
Ἀπόστολος τὰς ὑποστάσεις δεῖξαι βουλόμενος, φη-
σίν· « Ἡμῖν δὲ, εἶς Θεὸς Πατὴρ, ἐξ οὗ τὰ πάντα,
καὶ εἶς Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς, διʼ οὗ τὰ πάντα, καὶ
ἔν Πνεῦμα ἅγιον, ἐν ῷ τὰ πάντα, οὕτω κάνταῦθα.
Τοῦτο δὲ καὶ Δαβὶδ προανεφώνησεν εἰπών « Ὁν τρό-
πον ἐπιποθεῖ ἔλαφος ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων,
οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου πρὸς σὲ, ὁ Θεός. Ἰδοὺ
κοινῶς τὴν θεότητα εἰπὼν, ἐπήγαγε, καὶ τὰς ὑπο-
στάσεις σημᾶναι βουλόμενος· « Ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου
πρὸς τὸν Θεὸν τὸν ἰσχυρὸν τὸν ζῶντα. Ὁ γὰρ ἀεὶ
ζῶν, ἀθάνατος. Εἰπὼν τοίνυν, « Ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή
μου πρὸς σὲ, Θεὸς, ἐσήμανεν τὴν μίαν θεότητα.
Εἶτα εἰπὼν, Ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρὸς τὸν Θεὸν
τὸν ίσχυρὸν, τὸν ζῶντα, τὸ τριαδικὸν τῶν ὑποστά-
σεων ἔδειξε. Καὶ πάλιν ἐπανῆλθεν εἰς τὸ ἐνιαῖον τῆς
φύσεως « Πότε ἤξω καὶ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ
τοῦ Θεοῦ;
δ. Εἰ δέ τις εἴποι ὅτι πολλάκις καὶ ἐπὶ μιᾶς ὑπο-
στάσεως λέγεται τὸ τρισόλβιος, καὶ τριπόθητος, καὶ
τρισμακάριστος, γινωσκέτω ὅτι τὸ τρεῖς, ὅτε μὲν
διὰ τῆς, ει, διιφθόγγου γράφεται, τὸν τριαδικὸν ἀρι-
θμὸν σημαίνει, ὅτε δὲ διὰ ψιλοῦ τοῦ ι, τάττεται ἀντὶ
τοῦ, παλλάκις, ὡς φφμὲν τρεῖς ἄνῆρωποι,καὶ «θρεῖς
εἰσιν οἱ μαρτυροῦντες, τὸ ὕδωρ καὶ τὸ αἶμα, καὶ τὸ
πνεῦμα, καὶ τρὶς διὰ τοῦ λῶτα ἐπιῤῥηματικῶς, ἀντὶ
τοῦ, πολλάκις, ὡς φησιν ὁ Ἀπόστολος, « Περὶ τού-
του τρὶς τὸν Κύριον παρεκάλεσα, ἀντὶ τοῦ, πολ-
λάκις. Ἰστέον δʼ ὅτι καὶ ἐπὶ τοῦ τριαδικοῦ ἀριθμοῦ,
ὅταν ἐπιῤῥηματικῶς λέγηται, διὰ τοῦ lῶτα γράφε-
ται. ΟΟἶον ἅπαξ, καὶ δἱς, καὶ τρἰς, καὶ τετράκις,
καὶ ἐν τῇ συνθέσει δὲ, εἴτε τὸν τριαδικὸν, εἴτε τὸν
πολλὰ ἀριθμὸν σημαίνει, διὰ τὸ λῶτα γράφεται
σριώτυμος γὰρ ὁ τρία ὀνόματα ἔχων, καὶ τριπόνp-
τος ὁ πολυπόθητος, τρισμακάριστος ὁ πολλάκις μα
κάριστος, ερισόλβος, ὁ πολλάκις ὄλβιος. Καὶ ταῦτα
Rom. vm, 2.
xu, 8.
(2) Epiphan. in Ancorato; cujus verborum sen-
sum duntaxat proposuit Damascenus : nec eniω ὑπό-
στασιν pro persona sumendam concessit unquamὰ
Epiphanius.
(3) Sanctus Deus. Hymnum Τrisagium ex hymno
Cherubico, seu Serapinco, sanctus, sanctus, sanctus
Domisus Deus Sabaotὰ, et his verbis psal. Xt : Si-
tiuit animsa mea ad Deum, fortem, vivum, conlatum
esse dixerat ante Damascenum Jobius monachus,
ut discimus ex Photio cod. 222, hancque interpre-
tationem traditam sibi fuisse aiebat a Judæo, qui
Christianam amplexus fidem sapientia et vitæ san-
ctimuonia clarus evascrat; scilicet fDeum sanctumque
τὸ ἅγιονν· ἄγιος λσχυρὸς ὁ Υἱὸς ἡ ἐνυπόστατος Θεοῦ
δύναμιις· ἄγιος ἀhάνατος τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, τὸ
ζωοποιὸν, καθώς φησιν ὁ Ἀπόστολος· « Ὁ νόμος τοῦ
πνεύματος τῆς ζωῆς. Οὐχ ὅτι οὐκ ἔστι Θεὸς ὁ
Τἱὸς, ἢ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, οὐδʼ ὅτι οὐκ ἔστιν ἰσχυ-
ρὸς ὁ Πατήρ, ἢ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, οὐδʼ ὅτι οὐκ
ἔστιν ἀθάνατος ὁ Πατὴρ, ἢ ὁ Τἰὸς, ἀλλὰ καθὼς
Ἀπόστολος τὰς ὑποστάσεις δεῖξαι βουλόμενος, φη-
σίν· « Ἡμῖν δὲ, εἶς Θεὸς Πατὴρ, ἐξ οὗ τὰ πάντα,
καὶ εἶς Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς, διʼ οὗ τὰ πάντα, καὶ
ἔν Πνεῦμα ἅγιον, ἐν ῷ τὰ πάντα, οὕτω κάνταῦθα.
Τοῦτο δὲ καὶ Δαβὶδ προανεφώνησεν εἰπών « Ὁν τρό-
πον ἐπιποθεῖ ἔλαφος ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων,
οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου πρὸς σὲ, ὁ Θεός. Ἰδοὺ
κοινῶς τὴν θεότητα εἰπὼν, ἐπήγαγε, καὶ τὰς ὑπο-
στάσεις σημᾶναι βουλόμενος· « Ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου
πρὸς τὸν Θεὸν τὸν ἰσχυρὸν τὸν ζῶντα. Ὁ γὰρ ἀεὶ
ζῶν, ἀθάνατος. Εἰπὼν τοίνυν, « Ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή
μου πρὸς σὲ, Θεὸς, ἐσήμανεν τὴν μίαν θεότητα.
Εἶτα εἰπὼν, Ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρὸς τὸν Θεὸν
τὸν ίσχυρὸν, τὸν ζῶντα, τὸ τριαδικὸν τῶν ὑποστά-
σεων ἔδειξε. Καὶ πάλιν ἐπανῆλθεν εἰς τὸ ἐνιαῖον τῆς
φύσεως « Πότε ἤξω καὶ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ
τοῦ Θεοῦ;
δ. Εἰ δέ τις εἴποι ὅτι πολλάκις καὶ ἐπὶ μιᾶς ὑπο-
στάσεως λέγεται τὸ τρισόλβιος, καὶ τριπόθητος, καὶ
τρισμακάριστος, γινωσκέτω ὅτι τὸ τρεῖς, ὅτε μὲν
διὰ τῆς, ει, διιφθόγγου γράφεται, τὸν τριαδικὸν ἀρι-
θμὸν σημαίνει, ὅτε δὲ διὰ ψιλοῦ τοῦ ι, τάττεται ἀντὶ
τοῦ, παλλάκις, ὡς φφμὲν τρεῖς ἄνῆρωποι,καὶ «θρεῖς
εἰσιν οἱ μαρτυροῦντες, τὸ ὕδωρ καὶ τὸ αἶμα, καὶ τὸ
πνεῦμα, καὶ τρὶς διὰ τοῦ λῶτα ἐπιῤῥηματικῶς, ἀντὶ
τοῦ, πολλάκις, ὡς φησιν ὁ Ἀπόστολος, « Περὶ τού-
του τρὶς τὸν Κύριον παρεκάλεσα, ἀντὶ τοῦ, πολ-
λάκις. Ἰστέον δʼ ὅτι καὶ ἐπὶ τοῦ τριαδικοῦ ἀριθμοῦ,
ὅταν ἐπιῤῥηματικῶς λέγηται, διὰ τοῦ lῶτα γράφε-
ται. ΟΟἶον ἅπαξ, καὶ δἱς, καὶ τρἰς, καὶ τετράκις,
καὶ ἐν τῇ συνθέσει δὲ, εἴτε τὸν τριαδικὸν, εἴτε τὸν
πολλὰ ἀριθμὸν σημαίνει, διὰ τὸ λῶτα γράφεται
σριώτυμος γὰρ ὁ τρία ὀνόματα ἔχων, καὶ τριπόνp-
τος ὁ πολυπόθητος, τρισμακάριστος ὁ πολλάκις μα
κάριστος, ερισόλβος, ὁ πολλάκις ὄλβιος. Καὶ ταῦτα
Rom. vm, 2.
xu, 8.
(2) Epiphan. in Ancorato; cujus verborum sen-
sum duntaxat proposuit Damascenus : nec eniω ὑπό-
στασιν pro persona sumendam concessit unquamὰ
Epiphanius.
(3) Sanctus Deus. Hymnum Τrisagium ex hymno
Cherubico, seu Serapinco, sanctus, sanctus, sanctus
Domisus Deus Sabaotὰ, et his verbis psal. Xt : Si-
tiuit animsa mea ad Deum, fortem, vivum, conlatum
esse dixerat ante Damascenum Jobius monachus,
ut discimus ex Photio cod. 222, hancque interpre-
tationem traditam sibi fuisse aiebat a Judæo, qui
Christianam amplexus fidem sapientia et vitæ san-
ctimuonia clarus evascrat; scilicet fDeum sanctumque