PG 95, col. 30
tlonem coeuntium numerum declarent (2)? san-
ctus Deus(3) et Pater, ex quo Deus ilius, et Deua
Spiritus sanctus : sanctus fortis Eilius, Dei subsi-
stens virtus : sanctus immortalis Spiritus sanctus,
vivificans, quemadmodum ait Apostolus : « Lex
spiritus vitæ.» 424 Non quod Deus non sit ilius,
aut Spiritus sanctus; neque etiam quod fortis non
sit Pater, aut Spiritus sanctus; nec deuum quod
Pater immortalis non sit, nec Spiritus sanctus :
verum, sicut Apostolus personas indicare cupiens,
ait : « Nobis autem unus Deus Pates, ex quo
omnia ; et unus Dominus Jesus Christus, per quem
omnia : et unus Spiritus sanctus, in quo omnia ?; »
ita etiam hoc in loco. Hoc autem David his quoque
verbis astruxerat : « Quemadmodum desiderat
cervus ad fontes aquarum, ita desiderat anima
mea ad te, Deus⁵. » Ecce postquam commune dei-
tatis vocabulum assumpsit, ut personas deinde si-
gnilcaret, subjunxit: « Sitisit anima mea ad Deum
fortem, vivum ⁹ » (nam qui semper vivit, imumor-
talis es). Cum itaque dixit : « Desiderat anima
mea ad te, Deus, » unam expressit divinitatem. Cum
autem subjecit, « Siivit anima mea ad Deum for-
tem, vivum, » personarum trinitatem commonstra-
vit. Ac rursum ad unitatem naturæ rogressus est,
« quando veniam et apparebo ante faciem Dei. σ
4. Quod si quis objiciat de una persona sæpe dici,
ter felicem, ter charum, ter beatum: noverit,τρεῖς,
cum per diphthongum st, scribitur, ternarium nu-
merum significare : cum autem per simplex ι, idem
valere quod, muttoties. Sic dicimus τρεῖς, tres ho-
mines, et τρεῖς : « Τres sunt, qui testimonium
dant, aqua, et sanguis, et spiritus. » Τρὶς, vero
per simplex ἰῶτα adverbialiter, pro multoties, quo
sensu ait Apostolus : « Propter quod τρὶς, ter Do-
minum rogavi, » hoc est pluribus vicibus. Illud
porro sciendum est nnmerum ternarium, dum per
adverbium enuntiatur, per ἱῶτα scribi : v. g.
semel, εt δὶς, ἐis, et τρὶς, ter, et τετράκις quater:
in compositione item, sive ternarium numerum,
sive plura simul denotet, per ἴωτα, scribi ut τριώ-
νυμος dicitur tria nomina habens, τριπόθητος,
maxime charαs, τρισμακάρισος, multipliciter beatas,
τρισόλβιος, muttis nominibus feliα. Quæ quidem in
Cor. vm, 6. Psal. αι, 2. s1bid. 5. ? ibtd. ⁵1 Joan. τ, 8. s I Cor.
NoTæ.
dici, ut diferre significstur ab idolis, quæ terrens
sunt, et manuum hominum opera, vvereque abomi-
nanda; fortem, cum illa mauta et infirma sint; im-
mortalem denique, eo quod illa spiritu et actione,
omnique vita careamst. Insuper sanctum huncee vi-
rum sibi narrasse, ὡς τῷ μακαρίῳ ἡ τοῦ εἰρημένου
μελῳδήματος διʼ ἀποκαλύψεως ἐμυήθη σύνθεσις·
ἀγγέλων μὲν τὴν ἱερολογίαν ταύτην ἀναμελπόντων,
ἐκείνου δὲ τὴν μύησιν πρώτου ἐκεῖθεν ἐκδεξαμένου·
ffeato Proclo Constantinopolitano præsuli, prædicti
carminis compositionem ecplicatam lusse, angelis
quidem dirinas voces modnlantibus, illo omninm
primc ab cis εpositonem carum εαciptctε.
ctus Deus(3) et Pater, ex quo Deus ilius, et Deua
Spiritus sanctus : sanctus fortis Eilius, Dei subsi-
stens virtus : sanctus immortalis Spiritus sanctus,
vivificans, quemadmodum ait Apostolus : « Lex
spiritus vitæ.» 424 Non quod Deus non sit ilius,
aut Spiritus sanctus; neque etiam quod fortis non
sit Pater, aut Spiritus sanctus; nec deuum quod
Pater immortalis non sit, nec Spiritus sanctus :
verum, sicut Apostolus personas indicare cupiens,
ait : « Nobis autem unus Deus Pates, ex quo
omnia ; et unus Dominus Jesus Christus, per quem
omnia : et unus Spiritus sanctus, in quo omnia ?; »
ita etiam hoc in loco. Hoc autem David his quoque
verbis astruxerat : « Quemadmodum desiderat
cervus ad fontes aquarum, ita desiderat anima
mea ad te, Deus⁵. » Ecce postquam commune dei-
tatis vocabulum assumpsit, ut personas deinde si-
gnilcaret, subjunxit: « Sitisit anima mea ad Deum
fortem, vivum ⁹ » (nam qui semper vivit, imumor-
talis es). Cum itaque dixit : « Desiderat anima
mea ad te, Deus, » unam expressit divinitatem. Cum
autem subjecit, « Siivit anima mea ad Deum for-
tem, vivum, » personarum trinitatem commonstra-
vit. Ac rursum ad unitatem naturæ rogressus est,
« quando veniam et apparebo ante faciem Dei. σ
4. Quod si quis objiciat de una persona sæpe dici,
ter felicem, ter charum, ter beatum: noverit,τρεῖς,
cum per diphthongum st, scribitur, ternarium nu-
merum significare : cum autem per simplex ι, idem
valere quod, muttoties. Sic dicimus τρεῖς, tres ho-
mines, et τρεῖς : « Τres sunt, qui testimonium
dant, aqua, et sanguis, et spiritus. » Τρὶς, vero
per simplex ἰῶτα adverbialiter, pro multoties, quo
sensu ait Apostolus : « Propter quod τρὶς, ter Do-
minum rogavi, » hoc est pluribus vicibus. Illud
porro sciendum est nnmerum ternarium, dum per
adverbium enuntiatur, per ἱῶτα scribi : v. g.
semel, εt δὶς, ἐis, et τρὶς, ter, et τετράκις quater:
in compositione item, sive ternarium numerum,
sive plura simul denotet, per ἴωτα, scribi ut τριώ-
νυμος dicitur tria nomina habens, τριπόθητος,
maxime charαs, τρισμακάρισος, multipliciter beatas,
τρισόλβιος, muttis nominibus feliα. Quæ quidem in
Cor. vm, 6. Psal. αι, 2. s1bid. 5. ? ibtd. ⁵1 Joan. τ, 8. s I Cor.
NoTæ.
dici, ut diferre significstur ab idolis, quæ terrens
sunt, et manuum hominum opera, vvereque abomi-
nanda; fortem, cum illa mauta et infirma sint; im-
mortalem denique, eo quod illa spiritu et actione,
omnique vita careamst. Insuper sanctum huncee vi-
rum sibi narrasse, ὡς τῷ μακαρίῳ ἡ τοῦ εἰρημένου
μελῳδήματος διʼ ἀποκαλύψεως ἐμυήθη σύνθεσις·
ἀγγέλων μὲν τὴν ἱερολογίαν ταύτην ἀναμελπόντων,
ἐκείνου δὲ τὴν μύησιν πρώτου ἐκεῖθεν ἐκδεξαμένου·
ffeato Proclo Constantinopolitano præsuli, prædicti
carminis compositionem ecplicatam lusse, angelis
quidem dirinas voces modnlantibus, illo omninm
primc ab cis εpositonem carum εαciptctε.