PG 95, col. 31
una persona psrquama chara, beata et felice locum
habent. At vero, dum ternarium numerum exprimit,
nonnisi de ipsomet numero proprie enuntiari po-
test : v. gr. διώνυμoς dici nequit, qui nomina duo
non habet, nec τρίχροος, qui tribus codoribus præ-
ditus non est. Quare cum trinominem aliquem vo-
camus, indicamus ipsum tribus tantum nominibus
insigniri. Dum antem τρισάγιον, ter sanctum dici-
mus, in sancta quidem Τrinitate locum habet:
quippe cum tres duntaxat personas complectatur,
quarum quælibet et sancta est ac celebratur, jure-
que ac proprie τρισάγιος ter sancta prædicatur. Ve-
rum si de una persona caneretur, suspicari quis
posset, eam vel tribus essentiis, vel tribus hyposta-
sibus constare: quorum utrumque de unica divi-
nitatis persona asserere nefarium et impium est.
Quin potius hoc dicimus ahsurdum prorsus esse,
ad enam ex divinitatis personis Τrisagium hym-
num referre; ut qui tres divinitatis personas aperte
declaret. Nam si communem essentiam significaret,
de unaquaque persona pronuntiaretur. Cum autem
trium personarum numerum designet, ab re pror-
sus luerit illum 425 de una efferre, ne alioqui
noviessanctam esse Τrinitatem effutiamus. Siqui-
dem ternarius in se multiplicatus, novenarium
ἀριθμὸν πέφυκεν.
numerum giguit.
5. Diximus eum qui duo nomina habeat, bino-
minem dici, et qui tria nomina, nec plura, nec
panciora, trinominem. Cur ergo ter tantum san-
ctus Pater, aut Filius, aut Spiritus sanctus dici-
tur? numquid solus Pater in tribus personis sub-
sistit, aut solus Filius, aut solus Spiritus sanctus,
ut quilibet ter sanctus prædicetur?absitl Imo infi-
nities infinite sanctus. At sancta divinitas, in tri-
bus personis exsistens, merito ter sancta proclama-
tur. Cum itaque Τrisagius hymnus tres dcitatis
personas indicet, de una persona dicendus non
est. Nam definitum numerum indefinitæ deitati
assignare non possumus, præter essentiæ unitatem,
et personarum Τrinitatem. Enim vero si quis a
nobis sciscitetur, cur baptixando triplicem immer-
sionem facimus, quidnam aliud respondebimus,
nisi quod pro qualibet persona semel immergamus,
ac ter, quia tres personæ sunt, non autem ter pro
qualibet persona? nam alioqui novem immersiones
adhibendæ forent, quod omnino nefas esset. Eaque
etiam ratione ad unamquamque immersionem no-
men unius e tribus personis pronuntiamus. Eodem
modo si quæratur a nobis, cur hæc vox sanctus ter
canitur, non bis aut quater; propter Τrinitatem in
tribus personis subsistentem id fieri, vere dixeri-
mus. Quanam itaque ratione Τrisagium hymnum
de una persona canere possemus? sic etenim nos
ipsos mendaces, verborumque nostrornm refracta-
θεότητος
rios constitueremus. inaquæque deitatis persona,
vARRuE LLECTIONES.
⁴ Cdita προσαγοραυόμενον. Rαg. 1 τῶν αὐτῶν ὑποστάσεων, dcest τῆς θεότητος. Duo codd. ἦν.
r Sic Mss. Vet. interpr. nelarium : cdit, ἀδύνατον. s Regii 2 τρίτον. Vet. interpr. teriium.
habent. At vero, dum ternarium numerum exprimit,
nonnisi de ipsomet numero proprie enuntiari po-
test : v. gr. διώνυμoς dici nequit, qui nomina duo
non habet, nec τρίχροος, qui tribus codoribus præ-
ditus non est. Quare cum trinominem aliquem vo-
camus, indicamus ipsum tribus tantum nominibus
insigniri. Dum antem τρισάγιον, ter sanctum dici-
mus, in sancta quidem Τrinitate locum habet:
quippe cum tres duntaxat personas complectatur,
quarum quælibet et sancta est ac celebratur, jure-
que ac proprie τρισάγιος ter sancta prædicatur. Ve-
rum si de una persona caneretur, suspicari quis
posset, eam vel tribus essentiis, vel tribus hyposta-
sibus constare: quorum utrumque de unica divi-
nitatis persona asserere nefarium et impium est.
Quin potius hoc dicimus ahsurdum prorsus esse,
ad enam ex divinitatis personis Τrisagium hym-
num referre; ut qui tres divinitatis personas aperte
declaret. Nam si communem essentiam significaret,
de unaquaque persona pronuntiaretur. Cum autem
trium personarum numerum designet, ab re pror-
sus luerit illum 425 de una efferre, ne alioqui
noviessanctam esse Τrinitatem effutiamus. Siqui-
dem ternarius in se multiplicatus, novenarium
ἀριθμὸν πέφυκεν.
numerum giguit.
5. Diximus eum qui duo nomina habeat, bino-
minem dici, et qui tria nomina, nec plura, nec
panciora, trinominem. Cur ergo ter tantum san-
ctus Pater, aut Filius, aut Spiritus sanctus dici-
tur? numquid solus Pater in tribus personis sub-
sistit, aut solus Filius, aut solus Spiritus sanctus,
ut quilibet ter sanctus prædicetur?absitl Imo infi-
nities infinite sanctus. At sancta divinitas, in tri-
bus personis exsistens, merito ter sancta proclama-
tur. Cum itaque Τrisagius hymnus tres dcitatis
personas indicet, de una persona dicendus non
est. Nam definitum numerum indefinitæ deitati
assignare non possumus, præter essentiæ unitatem,
et personarum Τrinitatem. Enim vero si quis a
nobis sciscitetur, cur baptixando triplicem immer-
sionem facimus, quidnam aliud respondebimus,
nisi quod pro qualibet persona semel immergamus,
ac ter, quia tres personæ sunt, non autem ter pro
qualibet persona? nam alioqui novem immersiones
adhibendæ forent, quod omnino nefas esset. Eaque
etiam ratione ad unamquamque immersionem no-
men unius e tribus personis pronuntiamus. Eodem
modo si quæratur a nobis, cur hæc vox sanctus ter
canitur, non bis aut quater; propter Τrinitatem in
tribus personis subsistentem id fieri, vere dixeri-
mus. Quanam itaque ratione Τrisagium hymnum
de una persona canere possemus? sic etenim nos
ipsos mendaces, verborumque nostrornm refracta-
θεότητος
rios constitueremus. inaquæque deitatis persona,
vARRuE LLECTIONES.
⁴ Cdita προσαγοραυόμενον. Rαg. 1 τῶν αὐτῶν ὑποστάσεων, dcest τῆς θεότητος. Duo codd. ἦν.
r Sic Mss. Vet. interpr. nelarium : cdit, ἀδύνατον. s Regii 2 τρίτον. Vet. interpr. teriium.