PG 95, col. 420
quodcunque, qua actu exsistit, distinctum est se-
cundum essentiam ab alterius essentis. Quod de-
monstratur, quia anima alia atque alia est, corpus
aliud atque aliud est; adeoque alius et alius sunt;
licet eorum essentia una sit. Utraque earum di-
stinguitur ab altera, loco, tempore, et motu ope-
rationum suarum naturalium. V. gr. Petro suapte
natura volente aliquid, non continuo idem vult
Paulus, tametsi suagte natura peræque habeant ut
vclint. Et quando esurit Paulus, non simul esurit
Petrus, quamlibet uterque proprietatem naturalem
esuriendi hsbeat: eo quod ambo quæ sibi propria
sunt possideant. Atqui virtus naturalis manifesta
fit per discursum intellectus ex convenientia, ut cum
inveniuntur multi similesmotus qui ex nsturæ legi-
bus cientur secundum statum unum npuralem. Sic
porro fit apud nos. Verum quod adsanctams Τriaita-
tem attinet,non ita res se habet. Xtenim essentiæ di-
visænon sunt, nequeloco,neque tempore, neque vo-
luntate, neque eicientia, neque ulla re ex his quæ
denotant in nobis discrimen personarum et rerum
creatarum multiplicationem : sed hoc solummodo
fit per relationem unius ad alium, et secundum
exstantiæ modum [κατὰ σχέσιν καὶ τρόπον ὑπάρξεως]
juxta ac superius diximus. Nam Pater absque
principio est, et ilius est cx Patreper filiationem,
ct Spiritus sanctus ex Patre per ilium, non per
ffiliationem, sedper processionem. Ac si necesse est
nobis hoc obscuris imaginibus et tenuibus quibus-
dum umbris assimilare, dicemus hanc trinitatems
esse ad instar solis, qui lumen emittit suum, aut
intellectus qui verhi sui est fons; quia lumen na-
scitur ex sole, et verbum gignitur ab intellectn.
Siquidem a sole radii lu minis oriuntar, atque a
intellectu oritur spiritus qui manilestatur per ver-
bum quod emanat ex abscondita scaturigine sua,
splendorem suum naturalem explicans. ons ltidem
omnibus aquam exhibet, quæ bibitur, fiuit, pro-
funditur. Sic quoque ad ilium Pater, qui non est
ex ilio, sed genitor est Filii, et Fllius ad Patrem
refertur,atque ex Patreest, quia natus est ex Patre,
et Spiritus sanctus ad Patrem refertur,atque est ex
Patre, quia est ex illo,non filiationis more, sed pro-
cessionis. Itemque Spiritus sanctus Spiritus est
Nilii, sed nonestex Bilio. Est tamen ad ilium, quia
emanat pcr illum (1)et ex illo.At non est ex Silio,
quia Pater una est causa, tum ilii, tum Spiritus
No..
sitione ejusdem anathematismἱ : Καὶ ἴδιον ἔχων τὸ
ἐξ αὐτοῦ, καὶ οὐσιωδῶς ἐμπεφυκὸς αὐτῷ Πνεῦμα
ἀγιον· Proprium habens Spiritum sanctum, eui eæ
ippso est, ipsique sua ipse essentia inest, dimma si-
gna patrabat. Ouamobrem nec Damascenus ex
toto hic negaverit Spiritum ex Filio procedere,
sed quo sensu pertenderat Eunomius, ceu Spiri-
tus, uti res creata, electum esset ilii, aut quo
Apollinarius, ut Spiritus hac processione lio mi-
nor censeretur, vel tandem lius primordialis ejus
causa, sen principium putaretur. Τheodoretus
quidem sibi aliquando blanditus est, quasi Cyril-
lum adegerit, ut processionem Spiritus ex ilo
docere desineret. Verum Alexandrinus præsul in
cundum essentiam ab alterius essentis. Quod de-
monstratur, quia anima alia atque alia est, corpus
aliud atque aliud est; adeoque alius et alius sunt;
licet eorum essentia una sit. Utraque earum di-
stinguitur ab altera, loco, tempore, et motu ope-
rationum suarum naturalium. V. gr. Petro suapte
natura volente aliquid, non continuo idem vult
Paulus, tametsi suagte natura peræque habeant ut
vclint. Et quando esurit Paulus, non simul esurit
Petrus, quamlibet uterque proprietatem naturalem
esuriendi hsbeat: eo quod ambo quæ sibi propria
sunt possideant. Atqui virtus naturalis manifesta
fit per discursum intellectus ex convenientia, ut cum
inveniuntur multi similesmotus qui ex nsturæ legi-
bus cientur secundum statum unum npuralem. Sic
porro fit apud nos. Verum quod adsanctams Τriaita-
tem attinet,non ita res se habet. Xtenim essentiæ di-
visænon sunt, nequeloco,neque tempore, neque vo-
luntate, neque eicientia, neque ulla re ex his quæ
denotant in nobis discrimen personarum et rerum
creatarum multiplicationem : sed hoc solummodo
fit per relationem unius ad alium, et secundum
exstantiæ modum [κατὰ σχέσιν καὶ τρόπον ὑπάρξεως]
juxta ac superius diximus. Nam Pater absque
principio est, et ilius est cx Patreper filiationem,
ct Spiritus sanctus ex Patre per ilium, non per
ffiliationem, sedper processionem. Ac si necesse est
nobis hoc obscuris imaginibus et tenuibus quibus-
dum umbris assimilare, dicemus hanc trinitatems
esse ad instar solis, qui lumen emittit suum, aut
intellectus qui verhi sui est fons; quia lumen na-
scitur ex sole, et verbum gignitur ab intellectn.
Siquidem a sole radii lu minis oriuntar, atque a
intellectu oritur spiritus qui manilestatur per ver-
bum quod emanat ex abscondita scaturigine sua,
splendorem suum naturalem explicans. ons ltidem
omnibus aquam exhibet, quæ bibitur, fiuit, pro-
funditur. Sic quoque ad ilium Pater, qui non est
ex ilio, sed genitor est Filii, et Fllius ad Patrem
refertur,atque ex Patreest, quia natus est ex Patre,
et Spiritus sanctus ad Patrem refertur,atque est ex
Patre, quia est ex illo,non filiationis more, sed pro-
cessionis. Itemque Spiritus sanctus Spiritus est
Nilii, sed nonestex Bilio. Est tamen ad ilium, quia
emanat pcr illum (1)et ex illo.At non est ex Silio,
quia Pater una est causa, tum ilii, tum Spiritus
No..
sitione ejusdem anathematismἱ : Καὶ ἴδιον ἔχων τὸ
ἐξ αὐτοῦ, καὶ οὐσιωδῶς ἐμπεφυκὸς αὐτῷ Πνεῦμα
ἀγιον· Proprium habens Spiritum sanctum, eui eæ
ippso est, ipsique sua ipse essentia inest, dimma si-
gna patrabat. Ouamobrem nec Damascenus ex
toto hic negaverit Spiritum ex Filio procedere,
sed quo sensu pertenderat Eunomius, ceu Spiri-
tus, uti res creata, electum esset ilii, aut quo
Apollinarius, ut Spiritus hac processione lio mi-
nor censeretur, vel tandem lius primordialis ejus
causa, sen principium putaretur. Τheodoretus
quidem sibi aliquando blanditus est, quasi Cyril-
lum adegerit, ut processionem Spiritus ex ilo
docere desineret. Verum Alexandrinus præsul in