PG 95, col. 427
mutatione. Propter hanc rationem pcrmansit na-
tura, atque hypostasis ejus sive persona absque
conversione facta est caro, quando factus est hy-
postasis carni suæ; quia non est unitus corpori
quod ante substitisset, sed cum per Verbum con-
ciperetur formareturque, in Verbo simul anima
exstitit cum corpore, cujus coagulatio divino se-
mine facta fuit. Atque hoc est esse hypostasim.
Nam corpus ejus non habuit peculiarem hyposta-
sim seorsum, sed Verbum pro hypostasi habuit.
Quapropter unus Filius est, unus Dominus, qui
non est præter duas res diversum quid. Quin non
est ipse natura una composita ex deitate et hu-
manitate, sed ex rebus duabus duæ res. Est enim
perfectus Deus et perfectus homo ex dcitate et
humanitate, ejusque corpus naturam habet im-
munem a mutatione ⁴7, quoniam ambo ( corpus et
anima scilicet ), quia creata conjunctaque sunt in
tempore, ipsa quoque in hypostasi Verbi consi-
stunt, quia a Verbo acceperunt ut subsisterent.
IX, Duæ naturæ secundum hypostasim unitæ,
ccntra Nestorium et Nestorianos. Numerantur na-
turæ sine divisions. -- Quamuobrem duæ naturæ in
Christo sunt, quia deitas et humanitas non sunt
una natura, ut una persona, cum sit Silius unus,
Christus unus, et Dominus unus. Nam quando
per Verbum conceptio facta est, in en quoque
velut in hypostasi constitit corpus ex Virgine per
unionem, unaque fuit incarnatio Verbi et deiicatio
carnis. inge tibi imaginem iguis, cujus hypostasis
est materies qua urit, quæ accipiendo in se pene-
rrationem ignis, ejus eficientia repletur. Ignis
muippe actionem continet, omnemque illius pro-
prietattems. Nam ferrum dum incalescit, non frige-
facit ignem. At in singulari mysterio Christi, Ver-
hum iscarnatum fuit, quo tempore corpus ejus sub-
attitit unione cum ipso; ita ut illud prævenerit sub-
⁴ Hic quidpism videtur deesse.
Noæ.
() Dicimus Christum duas esse naturas. Mono-
physitæ ac Monotheletæ perind- a Damasceno hic
vapulant : dudum vero antea Cyrillus ipse Alexan-
drinus scholio 1, de incarnatione pronuntiaverat,
Chrisi vocabulam nec deinitionem admittere, nec
aticajæs essentiam aut naturam eerre, velut nomen
homiuis, aut equi, aut bovis st similium· Τὸ Χριστὸς
ὄνομα, οὕτε ὅρου δύναμιν ἔχει, οὕτε μὴν τήν τινος
οὐσῖαν, ὅ τι ποτέ ἐστι σημαίνει, καθάπερ ἀμέλει καὶ
τὸ ἄνθρωπος, ἢ ἴππος, ἢ βοῦς· πράγματος δὲ μᾶλ-
λον ἐνεργουμένου περί τινα ποιεῖται δήλωσιν, ut rei
agis quæ mn aliquo agatur significationem præbeat.
Quo saneloco olqectam sibi a Nestorianis, hæresim
quam postmodum Eutyches et Monophysitæ alii
uiti sunt, præfocabat. Si enim Christi nomen quuo
naturæ duæ unitæ significantur, essentiam aliquam
non exprimit, omnino sequitur ex concursn natn-
rarum divinæ et humanæ unam in Christo factam
non esse naturam compositam, sed personam dun-
taxat. Scholium tamen istud a nemine eorum qui
contra Monophysitas scripserunt allegatum reperi,
præterquam a sancto Maximuo in epistala ad Joan-
nem Cubicularium, De rectis dogmsatis et adversns
Severum, p. 276, in libro De duabus voluntatibus,
p. 109; atque in priori loco Comhefisius seripsit in
margine: Non occurrunt hcæc in Cyrilli scholiis quæ
tura, atque hypostasis ejus sive persona absque
conversione facta est caro, quando factus est hy-
postasis carni suæ; quia non est unitus corpori
quod ante substitisset, sed cum per Verbum con-
ciperetur formareturque, in Verbo simul anima
exstitit cum corpore, cujus coagulatio divino se-
mine facta fuit. Atque hoc est esse hypostasim.
Nam corpus ejus non habuit peculiarem hyposta-
sim seorsum, sed Verbum pro hypostasi habuit.
Quapropter unus Filius est, unus Dominus, qui
non est præter duas res diversum quid. Quin non
est ipse natura una composita ex deitate et hu-
manitate, sed ex rebus duabus duæ res. Est enim
perfectus Deus et perfectus homo ex dcitate et
humanitate, ejusque corpus naturam habet im-
munem a mutatione ⁴7, quoniam ambo ( corpus et
anima scilicet ), quia creata conjunctaque sunt in
tempore, ipsa quoque in hypostasi Verbi consi-
stunt, quia a Verbo acceperunt ut subsisterent.
IX, Duæ naturæ secundum hypostasim unitæ,
ccntra Nestorium et Nestorianos. Numerantur na-
turæ sine divisions. -- Quamuobrem duæ naturæ in
Christo sunt, quia deitas et humanitas non sunt
una natura, ut una persona, cum sit Silius unus,
Christus unus, et Dominus unus. Nam quando
per Verbum conceptio facta est, in en quoque
velut in hypostasi constitit corpus ex Virgine per
unionem, unaque fuit incarnatio Verbi et deiicatio
carnis. inge tibi imaginem iguis, cujus hypostasis
est materies qua urit, quæ accipiendo in se pene-
rrationem ignis, ejus eficientia repletur. Ignis
muippe actionem continet, omnemque illius pro-
prietattems. Nam ferrum dum incalescit, non frige-
facit ignem. At in singulari mysterio Christi, Ver-
hum iscarnatum fuit, quo tempore corpus ejus sub-
attitit unione cum ipso; ita ut illud prævenerit sub-
⁴ Hic quidpism videtur deesse.
Noæ.
() Dicimus Christum duas esse naturas. Mono-
physitæ ac Monotheletæ perind- a Damasceno hic
vapulant : dudum vero antea Cyrillus ipse Alexan-
drinus scholio 1, de incarnatione pronuntiaverat,
Chrisi vocabulam nec deinitionem admittere, nec
aticajæs essentiam aut naturam eerre, velut nomen
homiuis, aut equi, aut bovis st similium· Τὸ Χριστὸς
ὄνομα, οὕτε ὅρου δύναμιν ἔχει, οὕτε μὴν τήν τινος
οὐσῖαν, ὅ τι ποτέ ἐστι σημαίνει, καθάπερ ἀμέλει καὶ
τὸ ἄνθρωπος, ἢ ἴππος, ἢ βοῦς· πράγματος δὲ μᾶλ-
λον ἐνεργουμένου περί τινα ποιεῖται δήλωσιν, ut rei
agis quæ mn aliquo agatur significationem præbeat.
Quo saneloco olqectam sibi a Nestorianis, hæresim
quam postmodum Eutyches et Monophysitæ alii
uiti sunt, præfocabat. Si enim Christi nomen quuo
naturæ duæ unitæ significantur, essentiam aliquam
non exprimit, omnino sequitur ex concursn natn-
rarum divinæ et humanæ unam in Christo factam
non esse naturam compositam, sed personam dun-
taxat. Scholium tamen istud a nemine eorum qui
contra Monophysitas scripserunt allegatum reperi,
præterquam a sancto Maximuo in epistala ad Joan-
nem Cubicularium, De rectis dogmsatis et adversns
Severum, p. 276, in libro De duabus voluntatibus,
p. 109; atque in priori loco Comhefisius seripsit in
margine: Non occurrunt hcæc in Cyrilli scholiis quæ