PG 95, col. 430
Quomodo autem unius gradus erunt ppersous disi-
na et humana, quando natura divina et natura
humana non ejusdem ordinis sunt, neque una di-
gnitas est earum, neque adoratio? Et hoc manife-
stum est, quia corpus Domini adoramus, non pro-
pter naturam ejus, sed propter hypostasim Verbi,
» qua possidetur. Quaproter eum oportet ado-
rare, non quatenus est homo, sed quatenus Deus.
Si enim unio facta est secundum complacitum,aut
amorem, aut imperium, plane non esset unio in-
unum Silium. Nam Patris et Pilii et Spiritus san-
cti, complacitum unum est, voluntas uns, ope-
ratio una, imperium unum, ordo unus, ummnaqmsd
caro, quia Pater et ilius et Spiritus sanctus nons
una persona sumt. In Christo autem Domuino no-
stro 7, quia hypostasis una est, et naturæ con-
junctæ, sine altoratione et eonfusione, aut sine
disjunctione, increata et creata, impassibilis eε
passibilis; quia differentiæ naturales exprimuntur
per proprictates naturarum. Nunquid vcro dici
potest de duabus naturis permistis et comfusis,
duas esse naturas, quando confusæ suntl Et cum
nomisastur naturæ duæ post unitionem, quinsr
fieri non pessit ut dicatur in unicne secundum
hypostasim citra cenfusionem duas esse naturas?
Εgo itaque non fateor esse naturam unam in Chri-
sto post unitionem : distinctionem naturarum per-
fertam agnosco, cum tamen unitæ sint. Nam quam-
titas ingreditur in omnes partes cum distinclone.
Et possibile non est ut res una a seipsa dilerat,
secundum quod una est: quemadmodum ut ncque
persona a seipsa differat personali distinctione,
quamlibet composita sit. Quaproter de natura una,
etiamsd composita sit, dici nequit differre illam a
seipsa secundum naturam suam, distinctione qua
discernatur. Et hoc manifestum est, quia corpas
ct anima in homine a se mutuo discrepant, sunt-
que duæ naturæ, non una; et ppersonæ humanæ
seu individua, una spccies sunt. Quando autem
differentiam habent essentialem qua una ab alia
differat, natura una appellatur, non duæ naturæ.
Pbi vero naturas in Chrtsto esse duas dico, non
eas disjunctas confiteor, sed unitas; quia numerus
non est causa divisionis. Sed numerus, uti signum
est discriminis personarum, sic nota est quanti-
tatis, sive res unitæ sint, sive separatæ. Atqss
hoc patet eor quod tres homines dicantur unid in
definitione naturæ ipsorum, cum hypostases dis-
tinguantur secundum proprietates personales. Sed
et anima et corpus naturas duas unitas habent,
secundum hypostasim scilicct,scd distinctas secun-
na et humana, quando natura divina et natura
humana non ejusdem ordinis sunt, neque una di-
gnitas est earum, neque adoratio? Et hoc manife-
stum est, quia corpus Domini adoramus, non pro-
pter naturam ejus, sed propter hypostasim Verbi,
» qua possidetur. Quaproter eum oportet ado-
rare, non quatenus est homo, sed quatenus Deus.
Si enim unio facta est secundum complacitum,aut
amorem, aut imperium, plane non esset unio in-
unum Silium. Nam Patris et Pilii et Spiritus san-
cti, complacitum unum est, voluntas uns, ope-
ratio una, imperium unum, ordo unus, ummnaqmsd
caro, quia Pater et ilius et Spiritus sanctus nons
una persona sumt. In Christo autem Domuino no-
stro 7, quia hypostasis una est, et naturæ con-
junctæ, sine altoratione et eonfusione, aut sine
disjunctione, increata et creata, impassibilis eε
passibilis; quia differentiæ naturales exprimuntur
per proprictates naturarum. Nunquid vcro dici
potest de duabus naturis permistis et comfusis,
duas esse naturas, quando confusæ suntl Et cum
nomisastur naturæ duæ post unitionem, quinsr
fieri non pessit ut dicatur in unicne secundum
hypostasim citra cenfusionem duas esse naturas?
Εgo itaque non fateor esse naturam unam in Chri-
sto post unitionem : distinctionem naturarum per-
fertam agnosco, cum tamen unitæ sint. Nam quam-
titas ingreditur in omnes partes cum distinclone.
Et possibile non est ut res una a seipsa dilerat,
secundum quod una est: quemadmodum ut ncque
persona a seipsa differat personali distinctione,
quamlibet composita sit. Quaproter de natura una,
etiamsd composita sit, dici nequit differre illam a
seipsa secundum naturam suam, distinctione qua
discernatur. Et hoc manifestum est, quia corpas
ct anima in homine a se mutuo discrepant, sunt-
que duæ naturæ, non una; et ppersonæ humanæ
seu individua, una spccies sunt. Quando autem
differentiam habent essentialem qua una ab alia
differat, natura una appellatur, non duæ naturæ.
Pbi vero naturas in Chrtsto esse duas dico, non
eas disjunctas confiteor, sed unitas; quia numerus
non est causa divisionis. Sed numerus, uti signum
est discriminis personarum, sic nota est quanti-
tatis, sive res unitæ sint, sive separatæ. Atqss
hoc patet eor quod tres homines dicantur unid in
definitione naturæ ipsorum, cum hypostases dis-
tinguantur secundum proprietates personales. Sed
et anima et corpus naturas duas unitas habent,
secundum hypostasim scilicct,scd distinctas secun-