PG 95, col. 84
οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες· καὶ
πάντοτε χρεωφειλέτην λογίζεσθαι ἐαυτὸν, καὶ ἐξ-
ουθενεῖν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ πάντων ἀνθρώπων.
Καὶ μὴ θάρσει, ἔως οὗ τὴν ἀπόφασιν δέξῃ· ὀρῶν
ἐκεῖνον, τὸν καὶ μετὰ τὴν ἐν νυμφῶνι κατάκλισιν,
χεῖρας καὶ πόδας δεσμούμενον, καὶ εἰς τὸ σκότος
αἰώνιον ἐξοριζόμενον· Λλλὰ κὰν νηστεύῃς, κὰν
ἀγρυπνῇς, κὰν χαμαικοιτῇς, κὰν ψάλλῃς, κὰν δια-
μονῇς, κὰν μετανοίας πολλὰς ποιῇς, κὰν ἄλλο τι
καλόν ποιῇς, μὴ λέγου, ὅτι ἐξ ἰδίου μου κόπου, ἢ
ἀπὸ ἰδίας προθυμίας γεγένηται, ἀλλʼ ἐκ τῆς Θεοῦ
βοηθείας καὶ ἀντιλήψεως γίνεται, καὶ οὐχὶ ἐκ τῆς
ἐμῆς σπουδῆς. Σπούδασον πάντοτε, ἀδελφὲ, ἴνα
ὑπάρχῃς ἀεὶ ἀπλοῦς καὶ ἄμωμος· καὶ μὴ ἔχε ἄλλα
ἐν τῇ καρδίᾳ, ἄλλα ἐν τῷ στόματί σου· τοῦτο γὰρ
δόλιόν ἐστι· καὶ συνεχῶς μετὰ δακρύων προσεύχου·
καὶ οὕτω ποιῶν ἀπαλλαγήσῃ τοῦ ὀλεθρίου καὶ πονη-
ροῦ παραπτώματος.
Τῶν παθῶν, τὰ μέν ἐστι σωματικὰ, τὰ δὲ ψυχικά·
καὶ σωματικὰ μὲν λέγομεν, γαστριμαργίαν, πορ-
νείαν, μέθην, ἀσέλγειαν. υχικὰ δὲ, μἶσος πρὸς τὸν
πλησίον, φθόνον, ἔριν, κενοδοξίαν, ὑπερηφανίαν.
Aὐτὰ δὲ ἐνεργοῦσιν εἰς τὴν ἡμετέραν ψυχὴν, ἀπού-
σης ἀγάπης καὶ ἐγκρατείας· τὰ δὲ ὑπὸ νηστείας
καὶ ἀγρυπνίας. Τότε γὰρ ὁ νοῦς καὶ τὸ οἱκεῖον
φῶς ἀπολαμβόνει, καὶ τὸν Θεὸν ἐπαρεμποδίστως
ἐρᾷ.
Exæ sanctissimi Patris Joannis Damasceni sermonibus sententiarum aliquot fragmentum, euas
Djlibaldus Pircheymerus Norirbergensis Claræ sorori suæ, apudS. CClaram Norimbergæ
tra vocatur, quodque pecuniis ad breve tempus
frui datur, morsque amara vitam acerbam avari
sequatur: quapropter si nihil ultra quam sufficiat
quæretur, passio hæc evitatur.
Si adversitate aliqua perturbaris, ora et spem
cunctam ad Deum dirige, et passionem Christi,
nostræque imbecillitatem naturæ contemplare;
præsentia cuncta et vana despice; gratiam cœle-
stem et justorum fruitionem venturam perpende.
Id si feceris, nulla injuria seu contumelia con-
tristaberis : sed solum Dei offensio te perturbabit.
Si te ira exstimulat, mansuetudinem indue et
ad Psalmorum decantationem perfuge; malum in
bono vince, majori cede, æqualem perfer, minori
parce, prudentemque concordiam cum omnibus
exerce hominibus, memor quam mansuetus agnus
innocens ad mortem deductus sit.
Si acedia infestaris, teipsum laborando, medi-
tando, orando et legendo excita : spes firma te
instiget, ut considerare possis, quantum intcr
frigidam pigritiam et caliduma intersit fervorem
quorum unum, a ventura separat gloria, alte-
rum regni coœlestis te hæredem creat.
πάντοτε χρεωφειλέτην λογίζεσθαι ἐαυτὸν, καὶ ἐξ-
ουθενεῖν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ πάντων ἀνθρώπων.
Καὶ μὴ θάρσει, ἔως οὗ τὴν ἀπόφασιν δέξῃ· ὀρῶν
ἐκεῖνον, τὸν καὶ μετὰ τὴν ἐν νυμφῶνι κατάκλισιν,
χεῖρας καὶ πόδας δεσμούμενον, καὶ εἰς τὸ σκότος
αἰώνιον ἐξοριζόμενον· Λλλὰ κὰν νηστεύῃς, κὰν
ἀγρυπνῇς, κὰν χαμαικοιτῇς, κὰν ψάλλῃς, κὰν δια-
μονῇς, κὰν μετανοίας πολλὰς ποιῇς, κὰν ἄλλο τι
καλόν ποιῇς, μὴ λέγου, ὅτι ἐξ ἰδίου μου κόπου, ἢ
ἀπὸ ἰδίας προθυμίας γεγένηται, ἀλλʼ ἐκ τῆς Θεοῦ
βοηθείας καὶ ἀντιλήψεως γίνεται, καὶ οὐχὶ ἐκ τῆς
ἐμῆς σπουδῆς. Σπούδασον πάντοτε, ἀδελφὲ, ἴνα
ὑπάρχῃς ἀεὶ ἀπλοῦς καὶ ἄμωμος· καὶ μὴ ἔχε ἄλλα
ἐν τῇ καρδίᾳ, ἄλλα ἐν τῷ στόματί σου· τοῦτο γὰρ
δόλιόν ἐστι· καὶ συνεχῶς μετὰ δακρύων προσεύχου·
καὶ οὕτω ποιῶν ἀπαλλαγήσῃ τοῦ ὀλεθρίου καὶ πονη-
ροῦ παραπτώματος.
Τῶν παθῶν, τὰ μέν ἐστι σωματικὰ, τὰ δὲ ψυχικά·
καὶ σωματικὰ μὲν λέγομεν, γαστριμαργίαν, πορ-
νείαν, μέθην, ἀσέλγειαν. υχικὰ δὲ, μἶσος πρὸς τὸν
πλησίον, φθόνον, ἔριν, κενοδοξίαν, ὑπερηφανίαν.
Aὐτὰ δὲ ἐνεργοῦσιν εἰς τὴν ἡμετέραν ψυχὴν, ἀπού-
σης ἀγάπης καὶ ἐγκρατείας· τὰ δὲ ὑπὸ νηστείας
καὶ ἀγρυπνίας. Τότε γὰρ ὁ νοῦς καὶ τὸ οἱκεῖον
φῶς ἀπολαμβόνει, καὶ τὸν Θεὸν ἐπαρεμποδίστως
ἐρᾷ.
Exæ sanctissimi Patris Joannis Damasceni sermonibus sententiarum aliquot fragmentum, euas
Djlibaldus Pircheymerus Norirbergensis Claræ sorori suæ, apudS. CClaram Norimbergæ
tra vocatur, quodque pecuniis ad breve tempus
frui datur, morsque amara vitam acerbam avari
sequatur: quapropter si nihil ultra quam sufficiat
quæretur, passio hæc evitatur.
Si adversitate aliqua perturbaris, ora et spem
cunctam ad Deum dirige, et passionem Christi,
nostræque imbecillitatem naturæ contemplare;
præsentia cuncta et vana despice; gratiam cœle-
stem et justorum fruitionem venturam perpende.
Id si feceris, nulla injuria seu contumelia con-
tristaberis : sed solum Dei offensio te perturbabit.
Si te ira exstimulat, mansuetudinem indue et
ad Psalmorum decantationem perfuge; malum in
bono vince, majori cede, æqualem perfer, minori
parce, prudentemque concordiam cum omnibus
exerce hominibus, memor quam mansuetus agnus
innocens ad mortem deductus sit.
Si acedia infestaris, teipsum laborando, medi-
tando, orando et legendo excita : spes firma te
instiget, ut considerare possis, quantum intcr
frigidam pigritiam et caliduma intersit fervorem
quorum unum, a ventura separat gloria, alte-
rum regni coœlestis te hæredem creat.