PG 96, col. 1396
ἀγγέλων αἱ γλῶσσαι αἱ φλογεροὶ, καὶ πυρίμορςροι, καὶ
τῶν ἀσωμάτων τά στόματα. “
’ῼδὴ Γ’. Ὀ στερεώσας.
Ἵνα τῆς δόξης καὶ ζωῆς τῆς ὲν Χριστῷ κρυτιιτο⁴
μένης ἐπιτύχῃς, κατεφρόνησας δόξης λυομένης, καὶ
φθαρτῆς ὴλόγησας εὐλόγως ζωῆςο διὸ διὰ θανάτου
εὗρες ζωὴν τὴν αἰώνιον.
Οὐ κατενάρκησας καμὼν , οὐκ ὲκοπίασας ὅλως ὡς
μαχόμενος πυρὶ καὶ σιδήρῳ, ό σιδήρου καὶ παντὸς
ἀδάμαντος στερῤότατος, ἀλλὀῦτως ὲκαρτέρεις ὡς
θεωρὸς ἄλλον πάσχοντος.
’Υπὲρ Χριστοῦ προσομιλῶν, κολαστηρίοις ὀργάνοις
mmtét‘tvouvcw ὼς -μέρη , καὶ μέλη διαιροῦσιν είς
λεπτὰ τὸ σῶμά σου, πολύαθλε · τὸν λογισμὸν ὲτήρεις
ἄτμητον ὲκ τῆς ἀγάπης Χριστοῦ.
Μαστιγωθεὶς διὰ Χριστὸν τὸν διά σὲ μαστιχθέντα,
καὶ δοξάσας τοῖς σοῖς μέλεσι τοῦτον, ὠς τὰ στίγματα
αὑτοῦ βαστάσας τῇ οἰκεία σαρκὶ ἀντεδοξάσθης πλέον,
δεδοξασμένε Γεώργιε. ’ ’
Θεοτοκίον. -Ἂμαρτιῶν με καταιγὶς, ἀνομιῶν
τρικυμία, ἀλλεπάλληλοι σπιλάδες κακίας συνωθοῦσιν
είς βαθὺν βυθὸν τῆς ἀπογνώσεως · δός μοι, Παρθένε,
χεῖρα, μὴ κῦμα ζῶντα καλύψῃ με.
“ ’ῼδὴ A'. Σύ μου, Χριστὲ, Κύριος.
Ῥητορικὴν ἐρεσχελίαν διέπτυσας, καὶ ἀσόφων
ιρλήναιρον, τῇ ἀληθείᾳ καὶ ἑαυτοῖς διαμαχομένων ὲρι-
στικοῖς ἀντιθέσεσι, Χριστοῦ Θεοῦ σοφίαν ὼς σοφὸς
C καὶ ἀγχίνους ὲκ ψυχῆς ἀγαπήσας, Γεώργιε.
Τυφωνικαὶ σφοδρῶν βασάνων ἀντίπνοιαι, καὶ μα-
στίγων ποταμοὶ πικρότατοι, καὶ πυραυγὴς θολερά
βροχὴ ἅμα προσϐαλόντα , καὶ αἰφνίδιόν σοι προσρήέ
ξαντα, οὐκ ἔπτωσαν τὸν πύργον τῆς σῆς ὁμολογίας έ
ἐν τῇ πέτρᾳ γὰρ τεθεμελίωτο. ’
’Ὕλῃ πολλῇ γὰρ ὲξάφθησάν σοι κάμινον, ὡς πα-
στάδα δροσερὰν εἰσέδραμες ο ἄγγελος θεῖος γὰρ κασ-
ταπτάς οἷα πνοὴν δρόσου διασυρίζων ἐποίησε τὸ μέο
νος τῆς καμίνου, ἐκτινάσσει τὴν φλόγα καὶ πυρὶς
δυνατώτερον δείξας σε. ν ’
Ῥῆμα Θεοῦ ζῶν καὶ ζωὴν παρεχόμενον ἐν σῇ
γλώσσῃ φέρων , παναοίδιμε, νεκρὸν ὲζώωσας δι’ εῦ-
χῆς Ἕλληνα θανόντα πρὸ τῆς Χριστοῦ καταϐάσεως ·
βαπτίσματι δὲ θείῳ βαπτίσας, τοῦτον ἓν γεέννῃ πυ·-
ρδς ὴλευθέρωσας (1). Deest Θεοτ. et eda: V celius.)
ι ᾨδὴ ε’.
. . πικρῶς οἱμῶξαν. καὶ τὸν θεὸν Θεοῦ κήρυξ
ἀνθρωπίνῃ φωνῇ ἐλεπτύνθη είς χοῦν.
’Υπ’ ἀνόμων ἀρχόντων βλέπων ὑϐριζόμενον Θεὸν
οὐκ ἧνεγκας, ἀλλά θείῳ ζήὶῳάναφθεὶς τὴν καρδίαν,
διήλεγξας παρελθὼν είς μεγάλην τῶν πλανωμένων
τὴν ἀπάτην , καὶ Θεὸν τὸν Χριστὸν ὡμολόγησας.
Μαρτυρίου σου, Σῶτερ, ἔψαλλες, δραμοῦσαι [ita
eod.] ὁδὸν καὶ τερφθήσομαι, ὲν τῷ καθηλοῦσθαι τοὺς
ΝΟΤᾸΕ.
τῶν ἀσωμάτων τά στόματα. “
’ῼδὴ Γ’. Ὀ στερεώσας.
Ἵνα τῆς δόξης καὶ ζωῆς τῆς ὲν Χριστῷ κρυτιιτο⁴
μένης ἐπιτύχῃς, κατεφρόνησας δόξης λυομένης, καὶ
φθαρτῆς ὴλόγησας εὐλόγως ζωῆςο διὸ διὰ θανάτου
εὗρες ζωὴν τὴν αἰώνιον.
Οὐ κατενάρκησας καμὼν , οὐκ ὲκοπίασας ὅλως ὡς
μαχόμενος πυρὶ καὶ σιδήρῳ, ό σιδήρου καὶ παντὸς
ἀδάμαντος στερῤότατος, ἀλλὀῦτως ὲκαρτέρεις ὡς
θεωρὸς ἄλλον πάσχοντος.
’Υπὲρ Χριστοῦ προσομιλῶν, κολαστηρίοις ὀργάνοις
mmtét‘tvouvcw ὼς -μέρη , καὶ μέλη διαιροῦσιν είς
λεπτὰ τὸ σῶμά σου, πολύαθλε · τὸν λογισμὸν ὲτήρεις
ἄτμητον ὲκ τῆς ἀγάπης Χριστοῦ.
Μαστιγωθεὶς διὰ Χριστὸν τὸν διά σὲ μαστιχθέντα,
καὶ δοξάσας τοῖς σοῖς μέλεσι τοῦτον, ὠς τὰ στίγματα
αὑτοῦ βαστάσας τῇ οἰκεία σαρκὶ ἀντεδοξάσθης πλέον,
δεδοξασμένε Γεώργιε. ’ ’
Θεοτοκίον. -Ἂμαρτιῶν με καταιγὶς, ἀνομιῶν
τρικυμία, ἀλλεπάλληλοι σπιλάδες κακίας συνωθοῦσιν
είς βαθὺν βυθὸν τῆς ἀπογνώσεως · δός μοι, Παρθένε,
χεῖρα, μὴ κῦμα ζῶντα καλύψῃ με.
“ ’ῼδὴ A'. Σύ μου, Χριστὲ, Κύριος.
Ῥητορικὴν ἐρεσχελίαν διέπτυσας, καὶ ἀσόφων
ιρλήναιρον, τῇ ἀληθείᾳ καὶ ἑαυτοῖς διαμαχομένων ὲρι-
στικοῖς ἀντιθέσεσι, Χριστοῦ Θεοῦ σοφίαν ὼς σοφὸς
C καὶ ἀγχίνους ὲκ ψυχῆς ἀγαπήσας, Γεώργιε.
Τυφωνικαὶ σφοδρῶν βασάνων ἀντίπνοιαι, καὶ μα-
στίγων ποταμοὶ πικρότατοι, καὶ πυραυγὴς θολερά
βροχὴ ἅμα προσϐαλόντα , καὶ αἰφνίδιόν σοι προσρήέ
ξαντα, οὐκ ἔπτωσαν τὸν πύργον τῆς σῆς ὁμολογίας έ
ἐν τῇ πέτρᾳ γὰρ τεθεμελίωτο. ’
’Ὕλῃ πολλῇ γὰρ ὲξάφθησάν σοι κάμινον, ὡς πα-
στάδα δροσερὰν εἰσέδραμες ο ἄγγελος θεῖος γὰρ κασ-
ταπτάς οἷα πνοὴν δρόσου διασυρίζων ἐποίησε τὸ μέο
νος τῆς καμίνου, ἐκτινάσσει τὴν φλόγα καὶ πυρὶς
δυνατώτερον δείξας σε. ν ’
Ῥῆμα Θεοῦ ζῶν καὶ ζωὴν παρεχόμενον ἐν σῇ
γλώσσῃ φέρων , παναοίδιμε, νεκρὸν ὲζώωσας δι’ εῦ-
χῆς Ἕλληνα θανόντα πρὸ τῆς Χριστοῦ καταϐάσεως ·
βαπτίσματι δὲ θείῳ βαπτίσας, τοῦτον ἓν γεέννῃ πυ·-
ρδς ὴλευθέρωσας (1). Deest Θεοτ. et eda: V celius.)
ι ᾨδὴ ε’.
. . πικρῶς οἱμῶξαν. καὶ τὸν θεὸν Θεοῦ κήρυξ
ἀνθρωπίνῃ φωνῇ ἐλεπτύνθη είς χοῦν.
’Υπ’ ἀνόμων ἀρχόντων βλέπων ὑϐριζόμενον Θεὸν
οὐκ ἧνεγκας, ἀλλά θείῳ ζήὶῳάναφθεὶς τὴν καρδίαν,
διήλεγξας παρελθὼν είς μεγάλην τῶν πλανωμένων
τὴν ἀπάτην , καὶ Θεὸν τὸν Χριστὸν ὡμολόγησας.
Μαρτυρίου σου, Σῶτερ, ἔψαλλες, δραμοῦσαι [ita
eod.] ὁδὸν καὶ τερφθήσομαι, ὲν τῷ καθηλοῦσθαι τοὺς
ΝΟΤᾸΕ.