PG 96, col. 702
persolvcmus. Enim vero memoria- proditum est",
rusticos quosdam terrae glebas vertentes, cum trans-
euntem aliquando regem purpura ornatum, ac dia—
domate fulgentem, infinitaque satellitum manu un-
dique cinctum , conspexissent, nec quidquam sup-
peteret quod principi dono darent, unum ex ipsis
aquam nihil cunctatum hausisse (in propinquo enim
uberrime fluebat) laticesque imperatori dono obtu-
lisse. Regi poscenti quid hoc sibi vellet, fidenter
ad hunc modum respondisse: Hoc quod mihi praesto
erat tuli; nihil melius me facturum ratus, ne animi
promptitudo egestate mea occultaretur. Nam tu qui-
dem , cum rebus nostris non Opus habeas , nihil a
n'obis exposcis . nisi benevolum 859 ac promptum
animum. Hoc nobis, tum debiti persolutio est, tum
laudis argumentum.- Siquidem saepe fit , ut eos qui
se gratos praebent, gloria comitetur. Quocirca regem
admiratione commotum , hujus quidem sapientiam
laudasse, quin et promptum animi studium appro-
basse, eique complura beneficia liberalissime repen-
disse. Si igitur superbus ille tyrannus benevolentiam
munificentia potiorem habuit, annon hac vere bona
Domina, ejusque Mater, qui solus est bonus , cujus
infinita indulgentia est, quique minuta duo amplis-
simis etiam muneribus pra‘tulit, nostrum multo
magis propositum comprobabit, nullam facultatis
rationem habens ? lta certe comprobabit, debitum-
que officium exhibentes excipiet, nobisque. bona
rependet omni comparatione majora. Quoniam igitur
orationem habere omnino necesse est, ut hoc quu-
que munere debito defringantur, ad eam modo ser-
monem convertamus.
3. Quo tandem te, ο Domina, nomine compeiia-
bimus? quibus le verbis alloquemur? quibus latt-
dibus sacrum tuum ac przeclarmn caput ornabi-
mus? te, inquam, honorum largitricem, divitiarum
donatricem, humani generis ornamentum, omnis-
que creatura: decus,gper quant illa vere beata
ell'ecta est. Quem enim prius minime capiebat,
hunc per te postmodum cepit: in quem intueri
non poterat, revelata facie per te contemplatur ⁸³.
Aperi, ο Dei Verbum, tardum istud os nostrum.
Da in apertione labiorum nostrorum concinnam
suavissimamque orationem. Gratiam nobis Spiritus ~
infla. per quam facundi fiunt piscatores, et litte-
rarum expertes sapientium hominis conditione pra:-
stantiorem loquuntur : ut nos etiam qui hebetioris
lingua: sumus. charissima: tua: Matris prazcellentias
exigue saltem et obscure praedicare possimus. llaec
enim, cum ab antiquiori :evo, praefinito consilio
so, et in Apopluheg. Idem testatur zElianus in llisn
germ. προσφθεγξώμεθα τοῖς ῥήμασι.
rusticos quosdam terrae glebas vertentes, cum trans-
euntem aliquando regem purpura ornatum, ac dia—
domate fulgentem, infinitaque satellitum manu un-
dique cinctum , conspexissent, nec quidquam sup-
peteret quod principi dono darent, unum ex ipsis
aquam nihil cunctatum hausisse (in propinquo enim
uberrime fluebat) laticesque imperatori dono obtu-
lisse. Regi poscenti quid hoc sibi vellet, fidenter
ad hunc modum respondisse: Hoc quod mihi praesto
erat tuli; nihil melius me facturum ratus, ne animi
promptitudo egestate mea occultaretur. Nam tu qui-
dem , cum rebus nostris non Opus habeas , nihil a
n'obis exposcis . nisi benevolum 859 ac promptum
animum. Hoc nobis, tum debiti persolutio est, tum
laudis argumentum.- Siquidem saepe fit , ut eos qui
se gratos praebent, gloria comitetur. Quocirca regem
admiratione commotum , hujus quidem sapientiam
laudasse, quin et promptum animi studium appro-
basse, eique complura beneficia liberalissime repen-
disse. Si igitur superbus ille tyrannus benevolentiam
munificentia potiorem habuit, annon hac vere bona
Domina, ejusque Mater, qui solus est bonus , cujus
infinita indulgentia est, quique minuta duo amplis-
simis etiam muneribus pra‘tulit, nostrum multo
magis propositum comprobabit, nullam facultatis
rationem habens ? lta certe comprobabit, debitum-
que officium exhibentes excipiet, nobisque. bona
rependet omni comparatione majora. Quoniam igitur
orationem habere omnino necesse est, ut hoc quu-
que munere debito defringantur, ad eam modo ser-
monem convertamus.
3. Quo tandem te, ο Domina, nomine compeiia-
bimus? quibus le verbis alloquemur? quibus latt-
dibus sacrum tuum ac przeclarmn caput ornabi-
mus? te, inquam, honorum largitricem, divitiarum
donatricem, humani generis ornamentum, omnis-
que creatura: decus,gper quant illa vere beata
ell'ecta est. Quem enim prius minime capiebat,
hunc per te postmodum cepit: in quem intueri
non poterat, revelata facie per te contemplatur ⁸³.
Aperi, ο Dei Verbum, tardum istud os nostrum.
Da in apertione labiorum nostrorum concinnam
suavissimamque orationem. Gratiam nobis Spiritus ~
infla. per quam facundi fiunt piscatores, et litte-
rarum expertes sapientium hominis conditione pra:-
stantiorem loquuntur : ut nos etiam qui hebetioris
lingua: sumus. charissima: tua: Matris prazcellentias
exigue saltem et obscure praedicare possimus. llaec
enim, cum ab antiquiori :evo, praefinito consilio
so, et in Apopluheg. Idem testatur zElianus in llisn
germ. προσφθεγξώμεθα τοῖς ῥήμασι.