PG 96, col. 709
χοροῦ τῶν ἱερέων τῷ Ἰωσὴφ ἐγχειρίζεται, ὂς τὸν
νόμον ἀπαραχάρακτον μέχρι γήρως ἐν συγκρίσει τῶν
ἄλλων ἐφύλαττε. Πρὸς τοῦτον ἡ ἱερά αῦτη καὶ πανά-
μωμος νεᾶνις (98) διέτριϐε, τοῖς κατ’ οἶκον στοι-
χοῦσα, καὶ τῶν «pb τῆς οίκίας είδυῖα μηδέν.
ζ’. Ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ὥς φης
σιν ὁ θεῖος Ἀπόστολος, ἀπεστάλη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἄγ-
γελος Γαϐριὴλ πρὸς ταύτην τὴν ὅντως θεόπαιδα, καί
φησι πρὸς αὐτὴν· Χαῖρε, κεχαριτωμένη , ὁ Κύριος
μετὰ σοῦ. Καλὸν τὸ τοῦ ἀγγέλου, πρὸς τὴν ὑπὲρ
ἄγγελον πρόσφθεγμα. Χαρὰν γὰρ φέρει παγκόσμιον.
Ἦ δὲ ἐπὶ τῷ λόγῳ ἐταράχθη, τῆς πρὸς ἄνδρας opt.
λίας ἀήθης ὑπάρχουσα. ’Λσφαλῶς γὰρ τηρεῖν τὴν
παρθενίαν προῄρητο. Διελοτίζετο δὲ ἐν ἑαυτῇ ποτα-
:th εἵη δ ἀσπασμὸς οὗτος. Καὶ πρὸς αὐτὴν ὁ ἄγι-
γελοςο Μὴ φοϐοῦ, Μαριάμ⁸ εὗρες γὰρ χάριν παρὰ
τῷ Θεῷ. Ὄντως (99) εὗρε χάριν, ἡ ἀξία τῆς χάριτος.
Εὗρε χάριν ἡ τοὺς πόνους τῆς χάριτος γεωργήσασα,
καὶ πολὺ δρεψαμένη τδν ἄσταχυν. Εὗρε χάριν, ἡ τοὺς
σπόρους τῆς χάριτος γεννήσασα , καὶ πολύχουν δρε-
ψαμένη τὸν ἄσταχυν τῆς χάριτος. Εὗρε χάριτος
ἄϐυσσον, ἡ σῶαν τὴν ὁλκάδα τῆς διπλῆς παρθενίας
τηρήσασα , καὶ τὴν ψυχὴν γὰρ παρθένον ἐτήρησεν,
ού τοῦ σώματος ἔλαττον. Ὅθεν καὶ ἡ τοῦ σώματος
παρθενία τετήρητο. Kal τέξῃ, (l) φησὶν, υἱὸν, καὶ
καλέσεις τὸ ὄνομα αὑτοῦ Ἰησοῦν-ο Ἰησοῦς δὲ σωτὴρ
ἑρμηνεύεται· αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἐκ
τῶν ἀνομιῶν αὐτῶν. Τί πρὸς ταῦτα τῆς ἀληθοῦς σο-
φίαςό θησαυρός , τὴν μὲν Εὕαν ού μιμεῖται τὴν προ-
μήτορα,ὲπανορθοῦται δὲ μᾶλλον τὸ ταύτης ἀφύλακτον,
καὶ συνήγορον τὴν φύσιν προϐάλλεται, ὧδέ πως τῷ
τοῦ ἀγγέλου ὰντιρῤητορεύουσα ῥήματι ο Πῶς ἔσται
μοι τοῦτο, ἐπεὶ ἄνδρα οὐ γινώσκω; ἀδύνατα φθέγγῃ,
φησίν. Ὀ γε σὸς λόγος τοὺς ὄρους λύει τῆς φύσεως, οὓς
ὁ πλαστουργήσας ἐπήξατο. Οὐκ ἀνέχομαι Εὔα χρημαοο
τίσαι δευτέρα, καὶ τὸ τοῦ Ποιήσαντος παρακρούσα-
σθαι βούλημα. El δὲ μὴ λέγεις (‘2) άντίθεα, τὸν τρό-
πον εἰπὼν τῆς συλλήψεως, λύσον τὴν ἀπορίαν. Πρὸς
ἦν δ τῆς ἀληθείας ἄγγελος · Πνεῦμα ἅγιον ἐπελεύ-
σεται ἐπι σὲ, καὶ δύναμις ’Υψίστου ἐπισκιάσει
σοι. Διὸ καὶ τὸ (5) γεννώμενον ἅγιον κληθήσεται
Υἱὸς Θεοῦ. Ού δουλεύει φύσεως νόμοις τὸ τελούμε-
νον. ὐ γάρ Δημιουργὺς καὶ⁵ δεσπότης τῆς φύσεως,
‘ κατ’ ἐξουσίαν τοὺς ὅρους ἀμείϐει τῆς φύσεως. 'H
δὲ, τὸ ἀεὶ ποθούμενον καὶ τιμώμενον ὄνομα , μεθ’
ἱερᾶς εὐλαϐείας ἀκούσασα, τῆς ὑπακοῆς ὲπηφίει (p6-
Gau καὶ χαρᾶς γέμοντα ῥήματα, Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυ-
ρίου, γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου.
η’. Ὦ βάθος πλούτου, x’al σοφίας, καὶ γνώσεως
Θεοῦ· κάγὼ γὰρ είς καιρὸν τῷ Ἀποστόλῳ (4) συμ-
⁶⁰ Gulat. tv, 6. ⁸⁸ Luc. ι, 28. ⁶² ibid. 29.
“ ibid. 55. ⁶¹¹ ibid. 58.
ἱῃᾟὸζὲἶιω sequuntur usque ad μὴ φοϐοῦ, absunt
(99) ιι. εὗρες, et sic deinceps.
ll) Sattgertti. deest φησίν.
νόμον ἀπαραχάρακτον μέχρι γήρως ἐν συγκρίσει τῶν
ἄλλων ἐφύλαττε. Πρὸς τοῦτον ἡ ἱερά αῦτη καὶ πανά-
μωμος νεᾶνις (98) διέτριϐε, τοῖς κατ’ οἶκον στοι-
χοῦσα, καὶ τῶν «pb τῆς οίκίας είδυῖα μηδέν.
ζ’. Ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ὥς φης
σιν ὁ θεῖος Ἀπόστολος, ἀπεστάλη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἄγ-
γελος Γαϐριὴλ πρὸς ταύτην τὴν ὅντως θεόπαιδα, καί
φησι πρὸς αὐτὴν· Χαῖρε, κεχαριτωμένη , ὁ Κύριος
μετὰ σοῦ. Καλὸν τὸ τοῦ ἀγγέλου, πρὸς τὴν ὑπὲρ
ἄγγελον πρόσφθεγμα. Χαρὰν γὰρ φέρει παγκόσμιον.
Ἦ δὲ ἐπὶ τῷ λόγῳ ἐταράχθη, τῆς πρὸς ἄνδρας opt.
λίας ἀήθης ὑπάρχουσα. ’Λσφαλῶς γὰρ τηρεῖν τὴν
παρθενίαν προῄρητο. Διελοτίζετο δὲ ἐν ἑαυτῇ ποτα-
:th εἵη δ ἀσπασμὸς οὗτος. Καὶ πρὸς αὐτὴν ὁ ἄγι-
γελοςο Μὴ φοϐοῦ, Μαριάμ⁸ εὗρες γὰρ χάριν παρὰ
τῷ Θεῷ. Ὄντως (99) εὗρε χάριν, ἡ ἀξία τῆς χάριτος.
Εὗρε χάριν ἡ τοὺς πόνους τῆς χάριτος γεωργήσασα,
καὶ πολὺ δρεψαμένη τδν ἄσταχυν. Εὗρε χάριν, ἡ τοὺς
σπόρους τῆς χάριτος γεννήσασα , καὶ πολύχουν δρε-
ψαμένη τὸν ἄσταχυν τῆς χάριτος. Εὗρε χάριτος
ἄϐυσσον, ἡ σῶαν τὴν ὁλκάδα τῆς διπλῆς παρθενίας
τηρήσασα , καὶ τὴν ψυχὴν γὰρ παρθένον ἐτήρησεν,
ού τοῦ σώματος ἔλαττον. Ὅθεν καὶ ἡ τοῦ σώματος
παρθενία τετήρητο. Kal τέξῃ, (l) φησὶν, υἱὸν, καὶ
καλέσεις τὸ ὄνομα αὑτοῦ Ἰησοῦν-ο Ἰησοῦς δὲ σωτὴρ
ἑρμηνεύεται· αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἐκ
τῶν ἀνομιῶν αὐτῶν. Τί πρὸς ταῦτα τῆς ἀληθοῦς σο-
φίαςό θησαυρός , τὴν μὲν Εὕαν ού μιμεῖται τὴν προ-
μήτορα,ὲπανορθοῦται δὲ μᾶλλον τὸ ταύτης ἀφύλακτον,
καὶ συνήγορον τὴν φύσιν προϐάλλεται, ὧδέ πως τῷ
τοῦ ἀγγέλου ὰντιρῤητορεύουσα ῥήματι ο Πῶς ἔσται
μοι τοῦτο, ἐπεὶ ἄνδρα οὐ γινώσκω; ἀδύνατα φθέγγῃ,
φησίν. Ὀ γε σὸς λόγος τοὺς ὄρους λύει τῆς φύσεως, οὓς
ὁ πλαστουργήσας ἐπήξατο. Οὐκ ἀνέχομαι Εὔα χρημαοο
τίσαι δευτέρα, καὶ τὸ τοῦ Ποιήσαντος παρακρούσα-
σθαι βούλημα. El δὲ μὴ λέγεις (‘2) άντίθεα, τὸν τρό-
πον εἰπὼν τῆς συλλήψεως, λύσον τὴν ἀπορίαν. Πρὸς
ἦν δ τῆς ἀληθείας ἄγγελος · Πνεῦμα ἅγιον ἐπελεύ-
σεται ἐπι σὲ, καὶ δύναμις ’Υψίστου ἐπισκιάσει
σοι. Διὸ καὶ τὸ (5) γεννώμενον ἅγιον κληθήσεται
Υἱὸς Θεοῦ. Ού δουλεύει φύσεως νόμοις τὸ τελούμε-
νον. ὐ γάρ Δημιουργὺς καὶ⁵ δεσπότης τῆς φύσεως,
‘ κατ’ ἐξουσίαν τοὺς ὅρους ἀμείϐει τῆς φύσεως. 'H
δὲ, τὸ ἀεὶ ποθούμενον καὶ τιμώμενον ὄνομα , μεθ’
ἱερᾶς εὐλαϐείας ἀκούσασα, τῆς ὑπακοῆς ὲπηφίει (p6-
Gau καὶ χαρᾶς γέμοντα ῥήματα, Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυ-
ρίου, γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου.
η’. Ὦ βάθος πλούτου, x’al σοφίας, καὶ γνώσεως
Θεοῦ· κάγὼ γὰρ είς καιρὸν τῷ Ἀποστόλῳ (4) συμ-
⁶⁰ Gulat. tv, 6. ⁸⁸ Luc. ι, 28. ⁶² ibid. 29.
“ ibid. 55. ⁶¹¹ ibid. 58.
ἱῃᾟὸζὲἶιω sequuntur usque ad μὴ φοϐοῦ, absunt
(99) ιι. εὗρες, et sic deinceps.
ll) Sattgertti. deest φησίν.