PG 96, col. 886
'erbis medearis.
opus est, scientiae meae specimen edam. Senator au—
tem sermonem excipiens , ipsi veterem suam erga
regem benevolentiam et auctoritatem quam apud eum
obtineret exposuit, recentemque item sibi versuto
animo adhibitum sermonem, et quemadmodum ipse
quidem probe respondisset, ille autem ipsius sermo-
nem molesto animo accipiens, per vultus mutatio-
nem, iram in intimo pectore latitantem ostendisset.
Pauper autem ille et infirmus, re cum animo suo
tonsiderata, dixit: Noscas oportet, vir illustrissitne,
regem malam ac sinistram adversum te opinionem
cencepisse, nempe quod ipsius regnum occupare
studeas, atque tentandi tui studio ea dixisse quae
dixit; quamobrem fac exsurgas, ac tonso capite,
splendidisque liis vestibus abjectis, atque induto cili-
cio, cum primum luxerit, ad regem adeas. Hoc autem
sciscitante quidnam sibi sic habitus velit, responde:
De iis rebus de quibus mecum hesterno die collocu-
tus es, ο rex, en adsum, paratus te in hac ina
quam ingredi constituisti sequi : Nam etsi deliciae ac
Voluptates jucunda: sunt, absit tamen ut eas post te
retineam. At vero virtutis iter , quod ingredi paras,
licet arduum et asperum sit, tamen, modo tecum
sim, facile et proclive ac jucundum erit. Ut enim me
tamentorum hujus vita: socium habuisti, ita
etiam molestiarum habiturus es, quo etiam in futu-
rorum honorum societatem tecum veniam. Praeclarus
igitur ille vir infirmi hominis verba comprobans, fe.
cit quemadmodum ipse monuerat. Eum itaque rex
videns atque audiens, hac quidem de causa delecta-
tus est, ipsius nimirum erga se benevolentiam ad-
mirans; atque falsa esse quae adversus eum ad se
delata fuerant intelligens, majore eum honore atque
apud se auctoritate ac familiaritate donavit.Caeterum
adversus monachos rursum ira exarsit, eorum scili-
cet hazc praecepta esse dicens, ut homines ab hujusce
vitae voluptatibus abstineant, atque incerta spe, tan-
quam per somnium, sese illudi sinant.‘
Cum autem rursus ad venationem egrederetur,
duos monachos per desertum iter facientes cernit.
Quos statim comprehendi,etad currum suum adduci
jussit. Atque iracundis oculis eos intuens, ignem-
que, utdici solet, spirans: Annon audiistis, inquit,
or impostores et circumscriptores, praecones meos
. Esdras ιν, 12 : γνωστὸν ,ἔστω τῷξβασιλεξ an... Δι’).
antibat); 11³5 : γνωστόν
.i-SQEIwZVa'c—hariasfiEpist. e Perside ρ. 515.
uit ’auctor e Paulosu'mere, quént multum legerat.
ei Basilius Macedo Prmc. c. 65: μὴ οῦν μέγα ἐπαρ-
"’—““ ”··“·¹ -υη- “-ω···¹ονῖηι momm- νει-ειη. Eun-
ξαπὲσῃς, quod non praetulerim, niet'uor‘versusdEm-i-
” ’ν ’ ⁸ “MA-An AM mnu in ρ ilimm
iisan,rl5rteterea'est φημὶ in editione
ἱστορίας ἀρχαίας ἐξέρχεσθαι μὴ κατόκνει.,
ζον, ἴνᾶἐιεῗζον πέσῃξ Praeterea est
η... η rt . ιρις-Μίαν ,ιιη-ιιιίαε ἐξέογε
opus est, scientiae meae specimen edam. Senator au—
tem sermonem excipiens , ipsi veterem suam erga
regem benevolentiam et auctoritatem quam apud eum
obtineret exposuit, recentemque item sibi versuto
animo adhibitum sermonem, et quemadmodum ipse
quidem probe respondisset, ille autem ipsius sermo-
nem molesto animo accipiens, per vultus mutatio-
nem, iram in intimo pectore latitantem ostendisset.
Pauper autem ille et infirmus, re cum animo suo
tonsiderata, dixit: Noscas oportet, vir illustrissitne,
regem malam ac sinistram adversum te opinionem
cencepisse, nempe quod ipsius regnum occupare
studeas, atque tentandi tui studio ea dixisse quae
dixit; quamobrem fac exsurgas, ac tonso capite,
splendidisque liis vestibus abjectis, atque induto cili-
cio, cum primum luxerit, ad regem adeas. Hoc autem
sciscitante quidnam sibi sic habitus velit, responde:
De iis rebus de quibus mecum hesterno die collocu-
tus es, ο rex, en adsum, paratus te in hac ina
quam ingredi constituisti sequi : Nam etsi deliciae ac
Voluptates jucunda: sunt, absit tamen ut eas post te
retineam. At vero virtutis iter , quod ingredi paras,
licet arduum et asperum sit, tamen, modo tecum
sim, facile et proclive ac jucundum erit. Ut enim me
tamentorum hujus vita: socium habuisti, ita
etiam molestiarum habiturus es, quo etiam in futu-
rorum honorum societatem tecum veniam. Praeclarus
igitur ille vir infirmi hominis verba comprobans, fe.
cit quemadmodum ipse monuerat. Eum itaque rex
videns atque audiens, hac quidem de causa delecta-
tus est, ipsius nimirum erga se benevolentiam ad-
mirans; atque falsa esse quae adversus eum ad se
delata fuerant intelligens, majore eum honore atque
apud se auctoritate ac familiaritate donavit.Caeterum
adversus monachos rursum ira exarsit, eorum scili-
cet hazc praecepta esse dicens, ut homines ab hujusce
vitae voluptatibus abstineant, atque incerta spe, tan-
quam per somnium, sese illudi sinant.‘
Cum autem rursus ad venationem egrederetur,
duos monachos per desertum iter facientes cernit.
Quos statim comprehendi,etad currum suum adduci
jussit. Atque iracundis oculis eos intuens, ignem-
que, utdici solet, spirans: Annon audiistis, inquit,
or impostores et circumscriptores, praecones meos
. Esdras ιν, 12 : γνωστὸν ,ἔστω τῷξβασιλεξ an... Δι’).
antibat); 11³5 : γνωστόν
.i-SQEIwZVa'c—hariasfiEpist. e Perside ρ. 515.
uit ’auctor e Paulosu'mere, quént multum legerat.
ei Basilius Macedo Prmc. c. 65: μὴ οῦν μέγα ἐπαρ-
"’—““ ”··“·¹ -υη- “-ω···¹ονῖηι momm- νει-ειη. Eun-
ξαπὲσῃς, quod non praetulerim, niet'uor‘versusdEm-i-
” ’ν ’ ⁸ “MA-An AM mnu in ρ ilimm
iisan,rl5rteterea'est φημὶ in editione
ἱστορίας ἀρχαίας ἐξέρχεσθαι μὴ κατόκνει.,
ζον, ἴνᾶἐιεῗζον πέσῃξ Praeterea est
η... η rt . ιρις-Μίαν ,ιιη-ιιιίαε ἐξέογε