PG 98, col. 558
quoniam ego sum Deus '. ι Ex eo quippe tempore
inquirere cepit atque contendere, ut rationem
omnino assequemur, qua sibi aditum ad Dei mi-
sericordiam et caeleste regnum patefaceret. Cum-
qnelioc unum quotidie urgeret, simul Deum r'o‘2
gabat, ut sibi divinarum Litterarum cognitionem
et intelligentiam largiretur. Atque hate secum re-
putans, quodam die vitam invenit sancti Patris no—
stri Basilii Magni (67), qui Ctesarete Cappadoeid:
cpiscopus fuit. Quam cum semel studiose ac bis et
sacpius legisset, ac labores ejus cognovisset, eaque
certamina, quas communis Pater nostri ordinis
sustinuit; eas ob res attonitus, secum ipse delibe-
rare jam institit, nee sibi ea, qua: in votis erant,
successura dicere, nisi ipse etiam ad sancta ea lu-
ca perveniret, in quibus beatus ille noster ac san-
ctus Pater. divini Spiritus gratiam accepisset.
Vl. Annum autem cum ageret decimum octavum,
quadam nocte, postquam Donatum _archidiaconum
in sacrarii diaetam dormitum deduxerat, templum
ingressus, sic Deum (68) flexis genibus supplex
orare coepit : Domine Iesu Christe, Fili Ι)θί veri
et Patris, Deus vere, et ante saeula vera progenies,
tuque, sanctissime Spiritus, ut Pater et Filius teter-6
ne, meas hominis miseri seelestique preces exaudi,
ac dignum habe me, 'qui sancta in loca deveniam,
qua: pii Patres nostri peragrarunt, etin quibus
fausto nsi itinere, gratia: Spiritum, quem quaere-
bant, a te acceperunt, quo viam veritatis asseque-
rentur (69). Atque haec cum saepius iterasset, e
solo surgens in diaetam venit, et contra Donati ar-
chidiaconi cubile sese reclinavit. Vix tantisper ob—
dormierat, cum illi astitit, qui nomine inclamaret:
cui Gregorius : Ecce ego, inquit; seque archidia-
cono sistens: Quorsum, ait, domine, me appellasti?
[xxiv] At llic : Minime ego te, inquit, vocavi, tili.
itaque eodem rursum concedens, quieti se dedit.
Verum audita iterum vox clamantis: Gregorii
Quare ad arcliidiaconnm denuo occurrens : Ecce
ego , inquit, domine, quorsum me appellasti? lllu
rontra :1'e ego, ηιξ, non vocavi. Caeterum pavore
ad nos es Arabica interpretatione pervenerunt,
- (ιι. 25), diserte proliantnr'rperegrinaiiones iusti;
tuta: ad orandum'et uisitandum 1)ὲὶ mles. lota san.
(litatis ejus, et Christi ejus vestigia. Habes autem
de tito‘lioe argumento'librps 'quatuor, doctum
Gt‘etseri lupus: ξιοιξ- cpistola Gregorii Nysseni Περὶ
τῶν ᾁπιόντων είς Ἰεροσόλυμα, ad peregrinationes
cuj_t_tsl_i|)et improbandus scripta est, 'ut Castmbonns
et Moliueus contendeliantfsed aii—eos solum duini
retinendos, qui solitariam vitam cum astantis pr:th
optaverunt : Τῶν τὸν μονήρη καὶ ἰδιάζοντα βίον ἔπα-
νῃρημένωνς titteniadtr'iOiliiin'praeclare idem Gretse-
rus erposuit (_l_._ ι, cap. 10. rt in, Eram. Mol. post
oper. Nyssi)‘. ⁸γὶᾶει etiam Euthymii Vitam n. ιο a'pud
Coteler. ι. ιι Μοει. Eccl. Gr.
inquirere cepit atque contendere, ut rationem
omnino assequemur, qua sibi aditum ad Dei mi-
sericordiam et caeleste regnum patefaceret. Cum-
qnelioc unum quotidie urgeret, simul Deum r'o‘2
gabat, ut sibi divinarum Litterarum cognitionem
et intelligentiam largiretur. Atque hate secum re-
putans, quodam die vitam invenit sancti Patris no—
stri Basilii Magni (67), qui Ctesarete Cappadoeid:
cpiscopus fuit. Quam cum semel studiose ac bis et
sacpius legisset, ac labores ejus cognovisset, eaque
certamina, quas communis Pater nostri ordinis
sustinuit; eas ob res attonitus, secum ipse delibe-
rare jam institit, nee sibi ea, qua: in votis erant,
successura dicere, nisi ipse etiam ad sancta ea lu-
ca perveniret, in quibus beatus ille noster ac san-
ctus Pater. divini Spiritus gratiam accepisset.
Vl. Annum autem cum ageret decimum octavum,
quadam nocte, postquam Donatum _archidiaconum
in sacrarii diaetam dormitum deduxerat, templum
ingressus, sic Deum (68) flexis genibus supplex
orare coepit : Domine Iesu Christe, Fili Ι)θί veri
et Patris, Deus vere, et ante saeula vera progenies,
tuque, sanctissime Spiritus, ut Pater et Filius teter-6
ne, meas hominis miseri seelestique preces exaudi,
ac dignum habe me, 'qui sancta in loca deveniam,
qua: pii Patres nostri peragrarunt, etin quibus
fausto nsi itinere, gratia: Spiritum, quem quaere-
bant, a te acceperunt, quo viam veritatis asseque-
rentur (69). Atque haec cum saepius iterasset, e
solo surgens in diaetam venit, et contra Donati ar-
chidiaconi cubile sese reclinavit. Vix tantisper ob—
dormierat, cum illi astitit, qui nomine inclamaret:
cui Gregorius : Ecce ego, inquit; seque archidia-
cono sistens: Quorsum, ait, domine, me appellasti?
[xxiv] At llic : Minime ego te, inquit, vocavi, tili.
itaque eodem rursum concedens, quieti se dedit.
Verum audita iterum vox clamantis: Gregorii
Quare ad arcliidiaconnm denuo occurrens : Ecce
ego , inquit, domine, quorsum me appellasti? lllu
rontra :1'e ego, ηιξ, non vocavi. Caeterum pavore
ad nos es Arabica interpretatione pervenerunt,
- (ιι. 25), diserte proliantnr'rperegrinaiiones iusti;
tuta: ad orandum'et uisitandum 1)ὲὶ mles. lota san.
(litatis ejus, et Christi ejus vestigia. Habes autem
de tito‘lioe argumento'librps 'quatuor, doctum
Gt‘etseri lupus: ξιοιξ- cpistola Gregorii Nysseni Περὶ
τῶν ᾁπιόντων είς Ἰεροσόλυμα, ad peregrinationes
cuj_t_tsl_i|)et improbandus scripta est, 'ut Castmbonns
et Moliueus contendeliantfsed aii—eos solum duini
retinendos, qui solitariam vitam cum astantis pr:th
optaverunt : Τῶν τὸν μονήρη καὶ ἰδιάζοντα βίον ἔπα-
νῃρημένωνς titteniadtr'iOiliiin'praeclare idem Gretse-
rus erposuit (_l_._ ι, cap. 10. rt in, Eram. Mol. post
oper. Nyssi)‘. ⁸γὶᾶει etiam Euthymii Vitam n. ιο a'pud
Coteler. ι. ιι Μοει. Eccl. Gr.