PG 98, col. 559
vorreptus arcbidiaconu- hæc a ldi dit : Eili mi Gre-
gori, si rursum vocantem vcl semcl audias, re-
spondeilli: Quid est, Domine?ecquid servo præsci-
iis tuo? Ergo cum se iterum puer reclinassct,
astans rursum angclus clamavit tertio : Gregoti.
Ille vero, cum propere assurrexissct: Ecce ego, in-
quit, Donine, quid sevo præscribis tuo? Cui ille :
Quandoquidem coram Deo postulasti, ut tibi liero-
solyma videre, et sancta illa loca obire liceret, jam
nunc scias, diluculo tibi ad littus pergendum esse,
teque ibidem inventurum, a quibus in eas usque
egiones transmitti possis.
VII. Εx usso igitur somno Gregorius exsultans,
;ratias Deo egit, et vocani fidem habuit: cumque
tubiculum illico et archidiaconum dormientem reli-
quisset, nemine sentiente, celeriter ad mare per-
exit.· Jamque ad uvium venerat, qui suburbium
lluit, cum forte nautas olendit in littore navigium
ngentes in fiuvium aquandi causa : quod non sine
iei numine contigiὑse afirmo. Navigio autem ac-
edens Gtegoius : Salvete, inquit, Deo propitio,
fcatres quotquot estis : qui cum eum resslutas-
sent, Enimvero, addunt, tempore ades, frater. Ro-
gatiqute ab eo, quo tandem prufecturi essent, re-
sponderunt, si Dominus adnueret, se Carthaginem
bituros. Τummu ille : Accipite me, inquit, vobiscum,
fratres. At navicularius ab eo quærere, mancipium-
nc esset, et fugam a domino pararvt? cui Grego-
ius, Christi quidem se servum esse, respondit,
at in hominis nullus mancipio censei. Ad hæc na-
viculrius : Age, quicunqne sis, nobiscum con-
scende, et te, quo velis, ducemus. Quæ cum dice-
Iet, ut humana mmalitia fert, illud, opinor, animo
vulvebat, commode sibi oblatum, quem venderet
in servitutem,
VII, Cumautem et Gregorius in navgium con-
scendisset, et quæ sibi usui essent, nautæ compa-
rassent, secundus statim ventus exoritur, quo illi
a luvio solventes post tertium diem Caathaginem
tenuerunt. At vero in itinere navicularius, qui Ge-
gorium videret vigilantem, ct obsccrationibus assi-
due aut psalmis intentum, stupere adeo ac sccum
Iæc Ioqui : Vee puer hic divinus homo est : proh
Ithine l euæ ego injuste adversus puerum hunc
iustum cogitare ausus sum, mihi remitte l Ubi
antem in urbem inggessi sunt, domum ille suam
Gregorium deduxit, et cubiculum ei ad quietem
assignavit pacato secretoque in loco, [ αXν ;
prccatus, ut sibi a Deo nefarii consilii sui veniam ob-
ssecrationibusimpetraret. Revera enim navicularis
e puero vendendo cogitarat,idque ci sponte fassus
est, ct hanc sibi fuisse causam pronuntiavit, cur
cum celcriter in navigium reciperrt. Cui Gregotius
cum lacrvmis respondens, Recte, inquit, faci-,
domine mi, qui de crimine, qtol mentc conceperas,
cx animo doles: scriptum est enim: « Ouia cogi-
tatio cordis hominis confitebitur Deo, et eliquiæ
gori, si rursum vocantem vcl semcl audias, re-
spondeilli: Quid est, Domine?ecquid servo præsci-
iis tuo? Ergo cum se iterum puer reclinassct,
astans rursum angclus clamavit tertio : Gregoti.
Ille vero, cum propere assurrexissct: Ecce ego, in-
quit, Donine, quid sevo præscribis tuo? Cui ille :
Quandoquidem coram Deo postulasti, ut tibi liero-
solyma videre, et sancta illa loca obire liceret, jam
nunc scias, diluculo tibi ad littus pergendum esse,
teque ibidem inventurum, a quibus in eas usque
egiones transmitti possis.
VII. Εx usso igitur somno Gregorius exsultans,
;ratias Deo egit, et vocani fidem habuit: cumque
tubiculum illico et archidiaconum dormientem reli-
quisset, nemine sentiente, celeriter ad mare per-
exit.· Jamque ad uvium venerat, qui suburbium
lluit, cum forte nautas olendit in littore navigium
ngentes in fiuvium aquandi causa : quod non sine
iei numine contigiὑse afirmo. Navigio autem ac-
edens Gtegoius : Salvete, inquit, Deo propitio,
fcatres quotquot estis : qui cum eum resslutas-
sent, Enimvero, addunt, tempore ades, frater. Ro-
gatiqute ab eo, quo tandem prufecturi essent, re-
sponderunt, si Dominus adnueret, se Carthaginem
bituros. Τummu ille : Accipite me, inquit, vobiscum,
fratres. At navicularius ab eo quærere, mancipium-
nc esset, et fugam a domino pararvt? cui Grego-
ius, Christi quidem se servum esse, respondit,
at in hominis nullus mancipio censei. Ad hæc na-
viculrius : Age, quicunqne sis, nobiscum con-
scende, et te, quo velis, ducemus. Quæ cum dice-
Iet, ut humana mmalitia fert, illud, opinor, animo
vulvebat, commode sibi oblatum, quem venderet
in servitutem,
VII, Cumautem et Gregorius in navgium con-
scendisset, et quæ sibi usui essent, nautæ compa-
rassent, secundus statim ventus exoritur, quo illi
a luvio solventes post tertium diem Caathaginem
tenuerunt. At vero in itinere navicularius, qui Ge-
gorium videret vigilantem, ct obsccrationibus assi-
due aut psalmis intentum, stupere adeo ac sccum
Iæc Ioqui : Vee puer hic divinus homo est : proh
Ithine l euæ ego injuste adversus puerum hunc
iustum cogitare ausus sum, mihi remitte l Ubi
antem in urbem inggessi sunt, domum ille suam
Gregorium deduxit, et cubiculum ei ad quietem
assignavit pacato secretoque in loco, [ αXν ;
prccatus, ut sibi a Deo nefarii consilii sui veniam ob-
ssecrationibusimpetraret. Revera enim navicularis
e puero vendendo cogitarat,idque ci sponte fassus
est, ct hanc sibi fuisse causam pronuntiavit, cur
cum celcriter in navigium reciperrt. Cui Gregotius
cum lacrvmis respondens, Recte, inquit, faci-,
domine mi, qui de crimine, qtol mentc conceperas,
cx animo doles: scriptum est enim: « Ouia cogi-
tatio cordis hominis confitebitur Deo, et eliquiæ