PG 98, col. 562
IX. Ipse autem Gregorius c ubiculo, quod ei
navicularius dederat, non discessit, neque ulli per
nrbem visus est: rratque totus in sacris exercitatio-
nibus, nec cibum nisi post biduum sumebat, quan-
doque nisi post triduum, quin et totam interdum
hebdomaadem jejunus implebat: ac cibus ejus erant
panis permodicus, aqua, et olera, quibus salis ali-
quid aspergere solitus, olei nihil. Τantam vcro
virtutem atque patenbam admiratu- navicularius,
episcopum urbis adiit (7I), eique omnia quæ in
hospite suo vidcrat, enarravit. Quæ ut acccpit
episcopus, achidiacono mandat, ut eum ad sο
delucat. Ilic ad Grcgorium profectus, in cubicul
invenit lcctioni opeam dantem; librum cnim π
presbytero quodam commodatum atccperat, san-
ctorum Macbabæotum, qui pro lege ante Christum
matyrium feccrunt (72), historiam contincntem.
lpsum autem salutans achidiaconts , Salve,
inquit, fili, Deo propitio, salc. Cui illa cum sa u-
tem oficiose reddidisset, ac assurgens veneratus
esset, ut dcind audivit, se ab urbis episcopo ad
ædes pontificalcs arcrssi: Ct jubes, inquit. Secn-
tusque archidiaconum, ad episcopum perrexit, et
coram admissus ad ejus pedes procubuit. At
vcro episcopus sic eum est allocutus : Salve, o
charissime : quæ te causa huc ad nos, fili suavis-
sime, transmuisit? Ad quem Gregotius: litinu
plane consilio, inquit, Paterac magster venerande,
huc ad sanctitatem tuam pervenimus, ut imbecil-
litatem ipse mcam tuis obsecrationibus jues.
Subjecit episcopus: Τe Christus ilius Dei comm-
tetur, [xXv] o fili, in omnibus viis tuis. Et cum
responsum esset, Amen, eum sederc jussit, ac
interrugare cœpit, unde potissimuum veniss t, et
quo pergeret? tum qua ex urbe esset et, qu
ipse nomine appellaretur? Cui puer, Gregmius,
inquit, dicor, et origo mibi ab Agigento, q.
ciliæ provinciæ urbs est, sanctam vcru αpion m
cogito, siquidem precibus ipse tuis Dominum mihi
propitium effeceris: quo ln sancta illa regione Deo
me ac piis obsecrationibus totum impend.
Cninvero episcopus, his auditis, Dominus, in-
quit, noster Jesus Christus, o fili, divini Spititus-
gratia ad præclara quæqne desiderium tuum omre
impleat. Cui Gregorius, ad pedes acridens, respon-
dit: Amen, ac fiat, dixit, quemadmodum, donine,
Hieronvmus, Photius. quanquam ab alio scintum
putaνit Grotius ,V. Sabrie. B. Cr . III, p. 2o.
Cæterum exstabant Naxianxeni et Chrysostomi de
iisdem Machabæis laudationes, nec minus Patum
Latinorum sermones, atque in primis sancti Angu-
stini, quos in Africa invenire facilius potuit Grgo-
rins noster. In vetustissimo Κalendatio Cathagt-
nensi, quod edidit Mnbillonius ( Pet. Analrct.
p. 163 nov. edit.), Machabæorum memoriam Ca-
thagine quotanms cclcbratam appart, codem q
nunr ceimu die, lRal. Auᾳ.-
navicularius dederat, non discessit, neque ulli per
nrbem visus est: rratque totus in sacris exercitatio-
nibus, nec cibum nisi post biduum sumebat, quan-
doque nisi post triduum, quin et totam interdum
hebdomaadem jejunus implebat: ac cibus ejus erant
panis permodicus, aqua, et olera, quibus salis ali-
quid aspergere solitus, olei nihil. Τantam vcro
virtutem atque patenbam admiratu- navicularius,
episcopum urbis adiit (7I), eique omnia quæ in
hospite suo vidcrat, enarravit. Quæ ut acccpit
episcopus, achidiacono mandat, ut eum ad sο
delucat. Ilic ad Grcgorium profectus, in cubicul
invenit lcctioni opeam dantem; librum cnim π
presbytero quodam commodatum atccperat, san-
ctorum Macbabæotum, qui pro lege ante Christum
matyrium feccrunt (72), historiam contincntem.
lpsum autem salutans achidiaconts , Salve,
inquit, fili, Deo propitio, salc. Cui illa cum sa u-
tem oficiose reddidisset, ac assurgens veneratus
esset, ut dcind audivit, se ab urbis episcopo ad
ædes pontificalcs arcrssi: Ct jubes, inquit. Secn-
tusque archidiaconum, ad episcopum perrexit, et
coram admissus ad ejus pedes procubuit. At
vcro episcopus sic eum est allocutus : Salve, o
charissime : quæ te causa huc ad nos, fili suavis-
sime, transmuisit? Ad quem Gregotius: litinu
plane consilio, inquit, Paterac magster venerande,
huc ad sanctitatem tuam pervenimus, ut imbecil-
litatem ipse mcam tuis obsecrationibus jues.
Subjecit episcopus: Τe Christus ilius Dei comm-
tetur, [xXv] o fili, in omnibus viis tuis. Et cum
responsum esset, Amen, eum sederc jussit, ac
interrugare cœpit, unde potissimuum veniss t, et
quo pergeret? tum qua ex urbe esset et, qu
ipse nomine appellaretur? Cui puer, Gregmius,
inquit, dicor, et origo mibi ab Agigento, q.
ciliæ provinciæ urbs est, sanctam vcru αpion m
cogito, siquidem precibus ipse tuis Dominum mihi
propitium effeceris: quo ln sancta illa regione Deo
me ac piis obsecrationibus totum impend.
Cninvero episcopus, his auditis, Dominus, in-
quit, noster Jesus Christus, o fili, divini Spititus-
gratia ad præclara quæqne desiderium tuum omre
impleat. Cui Gregorius, ad pedes acridens, respon-
dit: Amen, ac fiat, dixit, quemadmodum, donine,
Hieronvmus, Photius. quanquam ab alio scintum
putaνit Grotius ,V. Sabrie. B. Cr . III, p. 2o.
Cæterum exstabant Naxianxeni et Chrysostomi de
iisdem Machabæis laudationes, nec minus Patum
Latinorum sermones, atque in primis sancti Angu-
stini, quos in Africa invenire facilius potuit Grgo-
rins noster. In vetustissimo Κalendatio Cathagt-
nensi, quod edidit Mnbillonius ( Pet. Analrct.
p. 163 nov. edit.), Machabæorum memoriam Ca-
thagine quotanms cclcbratam appart, codem q
nunr ceimu die, lRal. Auᾳ.-