PG 98, col. 563
pronunntiasti, Jussus sutem ab episcopo manere
Carthagine, dum sancta festa celebrarentur (7C),
quod scilicet per id tempus Dominus Deus, quæ
aaxime ille cuperet numine suo expediturus
csset; eo die ad mensam episcopi acculuit: fausta
subinde precationc dimissus, ad cubiculum illud
idem rediit, in quo ante degebat : ibique tanquam
in statione vel se in legendo diligentissime cxer-
cebat, vcl obsecrationibus operam dabat, Deum
enixe rogans, nt vota sua quam citissime impleret.
X. Post aliquot dies, cum is in sancti Juliani
sacrario scderet (74), ac lectioni intentus esset,
ecce improviso monachi quidam, tres numero,
quos aspcctus ipse habitusque commendabat, in
sanctuarinm supplicandi causa ingrediuntur, ct
preces ibi suas absolvunt. Quos ut vidit, vehemen-
ter lætatus Gregorius, assurrexit veneratusque est.
Mox cum unus ex illis assedisset, cæterique ad la-
tera reverentissime astarent, maguo ipse etiam cum
pudore accessit: hæc enim ejus erat consuetudo
perpetua. Ipsum vero intuitus qui sedebat: Ec-
quid hic agis, inquit, serve Chisti, Gregori, bo-
nam [xXvn] adepte partem, quæ juxta Domini di-
tum a te non auferetur? Ille inexspectata ab-
batis appellatione attonitus, ac simul pavore
occupatus, vim lacry marum mmaguam profudit :
tum ad monachi pedes projectus , Bono, inquit,
animo erga me sis, Pater venerande, ac Deum
pro scelesto homine ac uiscro exores. Cui mona-
hus , Utinam, ait, fili, quæ tua sunt admissa, ad
me pertineaut. Cumnque is magis ac magis mise-
um se atque ærumtosum vocaret, eum ille ct
«æteros fratres sedere jussit : qui ubi paruere,
ssic monachus Gregotium affatus est : Scito, Gre-
(; ri fili, a Deo mostro benignissimo omnia nobis
esse patclacta, quæ ad te apcctant. Quare ghuudc,
Iuc nos a Domino mmssts, qu tc in societatem
.ost. am ndmi ssum ad sanct ea loca duceremuts,
uquæ masimue lustrare cuis. Eodem enim ct nos
ppoficiscimur. Hie vero Gtegoius illacrymans
ursum se ad abbatis pedes abjecit, et , Gratias,
inquit, Deo maximas ago atque habeo, qui omnia
in utilitatem vetit : equidem hærro, tec subit,
quid potissimum æ licem de admirandis tot e-
(7C) Quas hic ἀγίας ἐορτὰς designrt Leontius, ex
tempore arguere licet, quo Gregorius Airigento
discesaisse dicitur: qui cum prdie Κul. Jul. sot-
veit, t teio pυst de Carthaginem pervenerit,
in enque urbe menses aliquot mttansisse videatur,
solemnia , quæ proxima essent, ulia ibidem ex-
rpectare non potuit, quam Natalis lD. N. Jcsu: qui
des festoum snlemmum primus semper habitns
cst. In Con titutonibus apostolicis (apud Cotel. .I,
lib. v, c. 139) ἱegeε: Τὰς ἡμέρας τῶν ἐορτῶν
υυὐ ὰ σττε, ἀδελφοὶ, καὶ πρώτην γε τὴν Εενέλώλιον.
id est: fhcs festos observate, Datres, ac primum
Aatalem.
(74) Non unus in AfIica Julianus martyrium fe-
cit: at s ex illis unus alquis patria Carthaginien-
e s fuerit, hujus fuisse dcul tmu, quæ hic memo-
atur, Icrtto dveris legimus v ro in Martyrologio
floano pti ins, I.,,
ar, f.thnein seeacto-
x ..Iyru lo νυ. i et d, ni. Ad qttem lo um
Carthagine, dum sancta festa celebrarentur (7C),
quod scilicet per id tempus Dominus Deus, quæ
aaxime ille cuperet numine suo expediturus
csset; eo die ad mensam episcopi acculuit: fausta
subinde precationc dimissus, ad cubiculum illud
idem rediit, in quo ante degebat : ibique tanquam
in statione vel se in legendo diligentissime cxer-
cebat, vcl obsecrationibus operam dabat, Deum
enixe rogans, nt vota sua quam citissime impleret.
X. Post aliquot dies, cum is in sancti Juliani
sacrario scderet (74), ac lectioni intentus esset,
ecce improviso monachi quidam, tres numero,
quos aspcctus ipse habitusque commendabat, in
sanctuarinm supplicandi causa ingrediuntur, ct
preces ibi suas absolvunt. Quos ut vidit, vehemen-
ter lætatus Gregorius, assurrexit veneratusque est.
Mox cum unus ex illis assedisset, cæterique ad la-
tera reverentissime astarent, maguo ipse etiam cum
pudore accessit: hæc enim ejus erat consuetudo
perpetua. Ipsum vero intuitus qui sedebat: Ec-
quid hic agis, inquit, serve Chisti, Gregori, bo-
nam [xXvn] adepte partem, quæ juxta Domini di-
tum a te non auferetur? Ille inexspectata ab-
batis appellatione attonitus, ac simul pavore
occupatus, vim lacry marum mmaguam profudit :
tum ad monachi pedes projectus , Bono, inquit,
animo erga me sis, Pater venerande, ac Deum
pro scelesto homine ac uiscro exores. Cui mona-
hus , Utinam, ait, fili, quæ tua sunt admissa, ad
me pertineaut. Cumnque is magis ac magis mise-
um se atque ærumtosum vocaret, eum ille ct
«æteros fratres sedere jussit : qui ubi paruere,
ssic monachus Gregotium affatus est : Scito, Gre-
(; ri fili, a Deo mostro benignissimo omnia nobis
esse patclacta, quæ ad te apcctant. Quare ghuudc,
Iuc nos a Domino mmssts, qu tc in societatem
.ost. am ndmi ssum ad sanct ea loca duceremuts,
uquæ masimue lustrare cuis. Eodem enim ct nos
ppoficiscimur. Hie vero Gtegoius illacrymans
ursum se ad abbatis pedes abjecit, et , Gratias,
inquit, Deo maximas ago atque habeo, qui omnia
in utilitatem vetit : equidem hærro, tec subit,
quid potissimum æ licem de admirandis tot e-
(7C) Quas hic ἀγίας ἐορτὰς designrt Leontius, ex
tempore arguere licet, quo Gregorius Airigento
discesaisse dicitur: qui cum prdie Κul. Jul. sot-
veit, t teio pυst de Carthaginem pervenerit,
in enque urbe menses aliquot mttansisse videatur,
solemnia , quæ proxima essent, ulia ibidem ex-
rpectare non potuit, quam Natalis lD. N. Jcsu: qui
des festoum snlemmum primus semper habitns
cst. In Con titutonibus apostolicis (apud Cotel. .I,
lib. v, c. 139) ἱegeε: Τὰς ἡμέρας τῶν ἐορτῶν
υυὐ ὰ σττε, ἀδελφοὶ, καὶ πρώτην γε τὴν Εενέλώλιον.
id est: fhcs festos observate, Datres, ac primum
Aatalem.
(74) Non unus in AfIica Julianus martyrium fe-
cit: at s ex illis unus alquis patria Carthaginien-
e s fuerit, hujus fuisse dcul tmu, quæ hic memo-
atur, Icrtto dveris legimus v ro in Martyrologio
floano pti ins, I.,,
ar, f.thnein seeacto-
x ..Iyru lo νυ. i et d, ni. Ad qttem lo um