PG 98, col. 572
καὶ περιδραμόντες τοὺς ἀγίους τόπους, προσεκύνη-
σαν· πάνυ δὲηὐφράνbη ὁ ρηγόριος δοξάζων τὸν Θεὸν,
θεωρήσας τὸν ἰσάγγελον βίον τοῦ ἐκεῖσε ὄντος λαοῦ.
ἶτα κοινωνήσαντες τοῦ ἀγίου καὶ ζωοποιοῦ σώμα-
τος τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ
Χριστοῦ, καὶ τοῦ τιμίου αἵματος ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ
ἀγιωτάτου ἀρχιεπισκόπου Μακαρίου· αὐτὸς γὰρ ἦν
κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας διοικῶν τὴν τῆς ἀγίας πό-
λεως Ἰεροσολύμων ἀρχήν. Τοῖς μὲν μοναχοῖς δοθῆναι
οἶκον ἰδίως πρὸς τὸ ἀναπαύσασθαι ἐκέλευσεν· τοῖς δὲ
τρισὶ μοναχοῖς τοῖς οὕσιν ἀμα τῷ ρηγορίῳ δοθῆναι
κελλίον ἰδίως πλησίον τοῦ ἐπισκοπίου. Πληρώσαντες
δὲ τὸν νυκτερινὸν ὄρθρον, μετὰ τὴν ἀπόλυσιν καὶ τὰ
ἀναγνώσματα, ἀνῆλθεν ὁ ἀρχιεπίσκοπος, καὶ ἐκά-
θισεν. Καὶ πρῶτον μὲν ἐκέλευσεν τοὺς μοναχοὺς εἰσ-
ελθεῖν πρὸς αὐτὸν ἅμα τῷ ρηγορίῳ. Εἶτα πεσόντες
παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ ἡσπάσαντο αὐτὸν τῷ ἀγίῳ ἐν
Χριστῷ φιλήματι οἴ τε μοναχοὶ καὶ ὁ ρηγόριος. Καὶ
οὕτως ἐπέτρεψεν εἰσελθεῖν τοὺς ἐπισκόπους, πρεσβυ-
τέρους τε καὶ μοναχοὺς, εἶθʼ οὕτως καὶ τὸν λαὸν πάν-
τα. Καὶ πάντας ἀσπασάμενος ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ
ἀρχιεπίσκοπος, καὶ δοὺς αὐτοῖς τὸν πρέποντα περὶ
Atqui non modo nullus tum Macarius lierosoly-
mitanis præerat, sed nullus omnino patriarcha
aderat, qui Gregorium reciperet. Hunc quippo
Ilirosolvma pervenisse contendit anno 671 hoc
autem anno Ecclesiam illam etiam tum regebat
τοποτηρητὴς τοῦ θρόνου sive vicarius. Mortuo enims
Sophronio ci ea anuum ἱἀ5, ad ffinem usque anni
68, Eeclesiam Hiaroslvmitanam vicnria potestate
administrarunt Stephanus episcopus Dorensis,
Joaunes episcopus Philadelphiæ, et Τheodorus
presbyter, qui etiam per Georgium presbyterum
legatum suum sobaeripsit actis syodi sextæ
œcumenicæ auno C8I ineunte : ac deindo aloο
fortasse habuit successores usque ad Joannem V,
qui annis amplius sexaginta post Sophronium,
ptimus patiarcha renuntiatus est, anno 75. Iiæc
plana omnia esse, ostendet tibi Quienus. (Oriænt.
Chr. . Ill, a p. 280.)
(S2) Pugnare inter se videntur Nυκτερινὸς et
Ὁρθρος, sve Nocturnus ct Matutinus: sed hæc
usus mollivit, signticatone τοῦ ρθρου prolata,
Nam Ὁρθρον Græci vocant id etiam quod nocte
ipsa canitur, etsi Μεσονύκτιον quandoque appel-
lant, ac simuἱ τοὺς Λἰνοὺς sive Laudes, quas illi a
Matuino non disjungebant. Qunτῷ θρθρῳ præibat
Ἐσπερινὸν μέγα, muagnæ scihcet esperæ, quas ab
occasu solis inchoabant : e quibus omnibus consta-
bat tota Ἀγρυπνία sive iigliæ. Docet nos id Sabæ
typicum capite 2, cujus est titulus, Εἰδήσις τοῦ
μεγάλου Ἐσπερινοῦ, καὶ τῆς Ἀγρυπνίας διάταξις.
Post hæc Ἀπόλυσις fiebat, sive cœtus dimissio.
IRursum ad Horas Πρώτην, Τρίτην, Ἐκτην et
Ἐννάτη « conventebant, ut Latini solent, isi quod
post sitgulas hasre Horas habebant præterea
Μεσιωρια, sive horarum Mimidia, quæ tamen par-
tim debus solemnibus omittebantur. Po t hæc
alteræ erant quotidie Vespcæ, id est Ἐσπερος
μικρὸς hora diei decima: pars demum ultima τῆς
Ἀκολουθίας fuit Ἀπόδειπνον, quod nos. completo-
riumm dicimus: duplex id etiam, mnajus et mus,
sed alteutrum tantum pro dii solemmtate cane-
batur. Omnia hæc psalmis, precatmnbus, hymnis
pergebantur: certisque intervadis Evangehum et
sanctorum hnstorias legerc muos fuit, quorum me-
motia ageretur. Piura de his, si vacat, lege apnd
Rayæum De acoluthia afici canonici pro Eclesus
Orcnt. Crco. (m t. SS. I. It DM oi, p. 4l).
σαν· πάνυ δὲηὐφράνbη ὁ ρηγόριος δοξάζων τὸν Θεὸν,
θεωρήσας τὸν ἰσάγγελον βίον τοῦ ἐκεῖσε ὄντος λαοῦ.
ἶτα κοινωνήσαντες τοῦ ἀγίου καὶ ζωοποιοῦ σώμα-
τος τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ
Χριστοῦ, καὶ τοῦ τιμίου αἵματος ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ
ἀγιωτάτου ἀρχιεπισκόπου Μακαρίου· αὐτὸς γὰρ ἦν
κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας διοικῶν τὴν τῆς ἀγίας πό-
λεως Ἰεροσολύμων ἀρχήν. Τοῖς μὲν μοναχοῖς δοθῆναι
οἶκον ἰδίως πρὸς τὸ ἀναπαύσασθαι ἐκέλευσεν· τοῖς δὲ
τρισὶ μοναχοῖς τοῖς οὕσιν ἀμα τῷ ρηγορίῳ δοθῆναι
κελλίον ἰδίως πλησίον τοῦ ἐπισκοπίου. Πληρώσαντες
δὲ τὸν νυκτερινὸν ὄρθρον, μετὰ τὴν ἀπόλυσιν καὶ τὰ
ἀναγνώσματα, ἀνῆλθεν ὁ ἀρχιεπίσκοπος, καὶ ἐκά-
θισεν. Καὶ πρῶτον μὲν ἐκέλευσεν τοὺς μοναχοὺς εἰσ-
ελθεῖν πρὸς αὐτὸν ἅμα τῷ ρηγορίῳ. Εἶτα πεσόντες
παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ ἡσπάσαντο αὐτὸν τῷ ἀγίῳ ἐν
Χριστῷ φιλήματι οἴ τε μοναχοὶ καὶ ὁ ρηγόριος. Καὶ
οὕτως ἐπέτρεψεν εἰσελθεῖν τοὺς ἐπισκόπους, πρεσβυ-
τέρους τε καὶ μοναχοὺς, εἶθʼ οὕτως καὶ τὸν λαὸν πάν-
τα. Καὶ πάντας ἀσπασάμενος ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ
ἀρχιεπίσκοπος, καὶ δοὺς αὐτοῖς τὸν πρέποντα περὶ
Atqui non modo nullus tum Macarius lierosoly-
mitanis præerat, sed nullus omnino patriarcha
aderat, qui Gregorium reciperet. Hunc quippo
Ilirosolvma pervenisse contendit anno 671 hoc
autem anno Ecclesiam illam etiam tum regebat
τοποτηρητὴς τοῦ θρόνου sive vicarius. Mortuo enims
Sophronio ci ea anuum ἱἀ5, ad ffinem usque anni
68, Eeclesiam Hiaroslvmitanam vicnria potestate
administrarunt Stephanus episcopus Dorensis,
Joaunes episcopus Philadelphiæ, et Τheodorus
presbyter, qui etiam per Georgium presbyterum
legatum suum sobaeripsit actis syodi sextæ
œcumenicæ auno C8I ineunte : ac deindo aloο
fortasse habuit successores usque ad Joannem V,
qui annis amplius sexaginta post Sophronium,
ptimus patiarcha renuntiatus est, anno 75. Iiæc
plana omnia esse, ostendet tibi Quienus. (Oriænt.
Chr. . Ill, a p. 280.)
(S2) Pugnare inter se videntur Nυκτερινὸς et
Ὁρθρος, sve Nocturnus ct Matutinus: sed hæc
usus mollivit, signticatone τοῦ ρθρου prolata,
Nam Ὁρθρον Græci vocant id etiam quod nocte
ipsa canitur, etsi Μεσονύκτιον quandoque appel-
lant, ac simuἱ τοὺς Λἰνοὺς sive Laudes, quas illi a
Matuino non disjungebant. Qunτῷ θρθρῳ præibat
Ἐσπερινὸν μέγα, muagnæ scihcet esperæ, quas ab
occasu solis inchoabant : e quibus omnibus consta-
bat tota Ἀγρυπνία sive iigliæ. Docet nos id Sabæ
typicum capite 2, cujus est titulus, Εἰδήσις τοῦ
μεγάλου Ἐσπερινοῦ, καὶ τῆς Ἀγρυπνίας διάταξις.
Post hæc Ἀπόλυσις fiebat, sive cœtus dimissio.
IRursum ad Horas Πρώτην, Τρίτην, Ἐκτην et
Ἐννάτη « conventebant, ut Latini solent, isi quod
post sitgulas hasre Horas habebant præterea
Μεσιωρια, sive horarum Mimidia, quæ tamen par-
tim debus solemnibus omittebantur. Po t hæc
alteræ erant quotidie Vespcæ, id est Ἐσπερος
μικρὸς hora diei decima: pars demum ultima τῆς
Ἀκολουθίας fuit Ἀπόδειπνον, quod nos. completo-
riumm dicimus: duplex id etiam, mnajus et mus,
sed alteutrum tantum pro dii solemmtate cane-
batur. Omnia hæc psalmis, precatmnbus, hymnis
pergebantur: certisque intervadis Evangehum et
sanctorum hnstorias legerc muos fuit, quorum me-
motia ageretur. Piura de his, si vacat, lege apnd
Rayæum De acoluthia afici canonici pro Eclesus
Orcnt. Crco. (m t. SS. I. It DM oi, p. 4l).