PG 98, col. 574
compellat, et: Ave, inquit, domine Marcc: unde
ad nos germatum Christi servum adduxisti, a d-
lescentem ntique hunc Gregorium, qui hæc vere
salutaria et sancta loca, in quibus Dominus necemi
pro nobis passus est, sumnmo studio videre expe-
tivit? Cui abbas: Non cum, inquit, huc nos dedu-
ximus, Christus Doi ilius adduxit, qui omnes
homines salvos esse, atque ad veritatis cognitionem
pervenire vult r¹, tum et [XXXII] tuæ preces, Pater
sanctissime. Obstupuit vero abbatis nomine andit
Grrgorius: nomen enim ejuds etiamtum ignorabat,
itemquecæterorum monachorum, qui ambo cum ipso
fnerant, tatum licet temporis una exegissent;
nec eos de proprio cujusque nomine interrogare
ausus fueat. Τum et duos alios monachos appel-
lans archiepiscnpus: Equidem, ait, domine abba
Serapion, ct domine abba Leond (83), gratiam habeo
Deo, qui vos divina virtute confirmnvit in Christo
Jesn dignosque effecit qui, sancto Spiritu adjuvante,
pervigilem humnc virum atque impigrum, virtutis
incensum studio, ac Domino sincere famulantem,
spe perpetuo gaudentem et obsecrationibus sine
remissione ex beati divinique Apostoli præscripto
intentum huc ad sancta loca ipsi adduceretis, ipsi
desiderium ejus expleretis, nec mminus tenuitatem
nostram solaremini. Atque hæc cum dixisset ar-
chicpiscopus, illud quoque adjecit, alia quædans
esse, quæ ipsis de puero enuntiare deberet; seὶ
quod sacrificii divini tempus instaret, alias se pro-
latutum, quæ sibi Dominus de illo manifesta essr
voluisset.
XXV.Ingressus autem in templum arcbiepiscopus,
ut divina mysteria perageret, arcbidiacono sno
mandavit, ut Gregorium in dextra ambonis phrte
collocaret (84). Ubi ille sic astitit, ut animns qui-
dem ejus dolore oppressus videretur, ocnli lacry-
mas ubertim funderent, mens vero cclestia nnnice
cogitaret. Quo etiam tempore bcatus Gregorins
divini Spiritus gratiams vidit sancto archiepiscopo
assistentem. Postquam sanctis intaminatisque mv
steriis ndfuere, et populus dimissus est, Gregorimu
prehiepiscopus cmm tribus mmonachis, et præfectumn-
monasterii cum fratribus ad mensam invitari jus-
sit, ac die illo, sancto scilicet et magno Dominico,
apud archiepiscopum convivati sunt. Deinde, us
sermone utar brevi, abbas Marcus postridiæ ad ar-
chiepiscopum inagressus, cum se ad ejus pedes ab-
jccisset, Bene, inquit, mihi, Patcr, precare, nosquσ
dimitte, ut sulutatis fratribus, ac divino nu-
adhue Romæ ambones muarmorci uon panci anti-
quis iu tetuptis: qut tamuen angustiores suut,
quam apud Græcos fuisse videantur. Narrat quipps
Cyrillus Scvthopolitanus in Vta Sabæ (apud Cutel.
. III, M. E. C., n. 56) asrcndisse clim leroso-
Iymis in ambonem ædis protomartyris J.aunem
archicpiscopum secum habentem principes mona-
ehos Τheodosium ct Sabam. Quin et catorbus-
pluribus amlsone patttisse, indicare videtur canot
15 concilii landiceni. IPorrn Lout nanc vox sit ab
ambio, an Græca ab ἀναῦαένειν, grmmuaticu tm
iis est
ad nos germatum Christi servum adduxisti, a d-
lescentem ntique hunc Gregorium, qui hæc vere
salutaria et sancta loca, in quibus Dominus necemi
pro nobis passus est, sumnmo studio videre expe-
tivit? Cui abbas: Non cum, inquit, huc nos dedu-
ximus, Christus Doi ilius adduxit, qui omnes
homines salvos esse, atque ad veritatis cognitionem
pervenire vult r¹, tum et [XXXII] tuæ preces, Pater
sanctissime. Obstupuit vero abbatis nomine andit
Grrgorius: nomen enim ejuds etiamtum ignorabat,
itemquecæterorum monachorum, qui ambo cum ipso
fnerant, tatum licet temporis una exegissent;
nec eos de proprio cujusque nomine interrogare
ausus fueat. Τum et duos alios monachos appel-
lans archiepiscnpus: Equidem, ait, domine abba
Serapion, ct domine abba Leond (83), gratiam habeo
Deo, qui vos divina virtute confirmnvit in Christo
Jesn dignosque effecit qui, sancto Spiritu adjuvante,
pervigilem humnc virum atque impigrum, virtutis
incensum studio, ac Domino sincere famulantem,
spe perpetuo gaudentem et obsecrationibus sine
remissione ex beati divinique Apostoli præscripto
intentum huc ad sancta loca ipsi adduceretis, ipsi
desiderium ejus expleretis, nec mminus tenuitatem
nostram solaremini. Atque hæc cum dixisset ar-
chicpiscopus, illud quoque adjecit, alia quædans
esse, quæ ipsis de puero enuntiare deberet; seὶ
quod sacrificii divini tempus instaret, alias se pro-
latutum, quæ sibi Dominus de illo manifesta essr
voluisset.
XXV.Ingressus autem in templum arcbiepiscopus,
ut divina mysteria perageret, arcbidiacono sno
mandavit, ut Gregorium in dextra ambonis phrte
collocaret (84). Ubi ille sic astitit, ut animns qui-
dem ejus dolore oppressus videretur, ocnli lacry-
mas ubertim funderent, mens vero cclestia nnnice
cogitaret. Quo etiam tempore bcatus Gregorins
divini Spiritus gratiams vidit sancto archiepiscopo
assistentem. Postquam sanctis intaminatisque mv
steriis ndfuere, et populus dimissus est, Gregorimu
prehiepiscopus cmm tribus mmonachis, et præfectumn-
monasterii cum fratribus ad mensam invitari jus-
sit, ac die illo, sancto scilicet et magno Dominico,
apud archiepiscopum convivati sunt. Deinde, us
sermone utar brevi, abbas Marcus postridiæ ad ar-
chiepiscopum inagressus, cum se ad ejus pedes ab-
jccisset, Bene, inquit, mihi, Patcr, precare, nosquσ
dimitte, ut sulutatis fratribus, ac divino nu-
adhue Romæ ambones muarmorci uon panci anti-
quis iu tetuptis: qut tamuen angustiores suut,
quam apud Græcos fuisse videantur. Narrat quipps
Cyrillus Scvthopolitanus in Vta Sabæ (apud Cutel.
. III, M. E. C., n. 56) asrcndisse clim leroso-
Iymis in ambonem ædis protomartyris J.aunem
archicpiscopum secum habentem principes mona-
ehos Τheodosium ct Sabam. Quin et catorbus-
pluribus amlsone patttisse, indicare videtur canot
15 concilii landiceni. IPorrn Lout nanc vox sit ab
ambio, an Græca ab ἀναῦαένειν, grmmuaticu tm
iis est