PG 98, col. 575
mino supplicatum redeas,et ad nos quoque, ut ipse
vult, revertare : [χχχιιι] quo te ultimis snlutationi-
bus prosequamur, atque ubi nos precibus tuis so—
latus fueris, in pace denique tu etiam ad mona-
sterium tuum proficiscaris. Aberat autemGregorius
cum haec abbas cum archiepiscopo colloqueretur.
At monachi :u'chiepismpum venerati. discessere,
et eo quo destinaverant, se contulerunt.
XVI. Tum sanctus archiepiscopus Gregorium
arcessit. eumque sic alloquitur :Audi, Greguri fili,
scire bocte volo, dominutn Marcum monachum,
quite buc deduxit, hinc abiisse salutatum fratres
qui circum in sanctae Siouis vicinia degunt ι cae-
terum illi a nobis praescriptum esse, ut Dominico
die proximo revertatur ad nos, nec nisi post mu-
tuos complexus ad monasterium suum redire velit.
Qum ut ab archiepiscopo accepit Gregorius, vehe-
menti plane maerore afl‘cctus est; ad ejus vero
pedes procumbens, non sine lacrymis interrogare
sic coepit : Pater sanctissime, et Christi, eui ser—
vis, amorem merite, undenam sunt magnanimi isti
ac providentissimiviri, quos equidem,domine, hinc
e sancta hac terra Oriundos putabam ? Cui archie-
piscopus , Ex urbe, inquit. Roma bi sunt (85), .νὶ-
ginti ab ea stadiis nec longius'babitantes: itaque
eodem reverti, et in monasterium suum recipere
se volunt. Ilievero Gregorius : Vereor, Pater, ut
eos amplius revisam , atque adeo bonis eo-
rum precibus infelix carebo. Nequaquam, fili , re-
s'pondit archiepisc0pus : quippe huc ad nos redi-
turi sunt. Sic enim mihi dominus Marcus spopon-
dit, se, sancto die Dominico qui primus futurus
est, si Deus annuat, venturos ad nos, ut ex con-
dicto utrique nostrum bene precetur.
XVII. Versabatur autem Gregorius cum archie—
piscopo, ipsi in obsecrationibus assidens, et virtu-
tes ejus piamque vitae rationem imitari conabatur.
Vir enim erat. divinis oraculis addictus. Quare
Gregorius quotidie diluculo lectoris partes assidue
agebat, magna omnium admiratione, cum nec in
percurremlis libris quidquam erraret, et in intel-
ligendo acutus esset, ac, si archiepiscopus mau-
dasset, in interpretando non minus idoneum se
proderet quam modestum. Atque haec erat Gre-
gorii quotidiana occupatio, utet divinis Litteritl
Operam [xxxiv] daret, et in obsecrationibus se cxer-
ceret: cibum contra semel in diem sumeret, hu-
mi cubaret, plurimum vigilaret, balneo semper
abstineret. Dominico demum die ad vesperam re-
diere monachi in sanctam urbem, et archiepisco-
pum atque ipsum deinde Gregorium inviserunt:
(85) Monasttrium , ni fallor, γίιίίο designatur ad
Aquas Salvias : neque cnim aliudfluspia'm fuisse
novi, quod item milliara duo cum dimidio ab urbe
distaret. Martino Ι Pontilice ιιιικὶιιιο anno 5‘49
[inccrat illi Gregorius ,, qui hin concilio Late—
tancnsi (apml llat‘d. Cone. ι. lli, p. 7:22), dicitur
vult, revertare : [χχχιιι] quo te ultimis snlutationi-
bus prosequamur, atque ubi nos precibus tuis so—
latus fueris, in pace denique tu etiam ad mona-
sterium tuum proficiscaris. Aberat autemGregorius
cum haec abbas cum archiepiscopo colloqueretur.
At monachi :u'chiepismpum venerati. discessere,
et eo quo destinaverant, se contulerunt.
XVI. Tum sanctus archiepiscopus Gregorium
arcessit. eumque sic alloquitur :Audi, Greguri fili,
scire bocte volo, dominutn Marcum monachum,
quite buc deduxit, hinc abiisse salutatum fratres
qui circum in sanctae Siouis vicinia degunt ι cae-
terum illi a nobis praescriptum esse, ut Dominico
die proximo revertatur ad nos, nec nisi post mu-
tuos complexus ad monasterium suum redire velit.
Qum ut ab archiepiscopo accepit Gregorius, vehe-
menti plane maerore afl‘cctus est; ad ejus vero
pedes procumbens, non sine lacrymis interrogare
sic coepit : Pater sanctissime, et Christi, eui ser—
vis, amorem merite, undenam sunt magnanimi isti
ac providentissimiviri, quos equidem,domine, hinc
e sancta hac terra Oriundos putabam ? Cui archie-
piscopus , Ex urbe, inquit. Roma bi sunt (85), .νὶ-
ginti ab ea stadiis nec longius'babitantes: itaque
eodem reverti, et in monasterium suum recipere
se volunt. Ilievero Gregorius : Vereor, Pater, ut
eos amplius revisam , atque adeo bonis eo-
rum precibus infelix carebo. Nequaquam, fili , re-
s'pondit archiepisc0pus : quippe huc ad nos redi-
turi sunt. Sic enim mihi dominus Marcus spopon-
dit, se, sancto die Dominico qui primus futurus
est, si Deus annuat, venturos ad nos, ut ex con-
dicto utrique nostrum bene precetur.
XVII. Versabatur autem Gregorius cum archie—
piscopo, ipsi in obsecrationibus assidens, et virtu-
tes ejus piamque vitae rationem imitari conabatur.
Vir enim erat. divinis oraculis addictus. Quare
Gregorius quotidie diluculo lectoris partes assidue
agebat, magna omnium admiratione, cum nec in
percurremlis libris quidquam erraret, et in intel-
ligendo acutus esset, ac, si archiepiscopus mau-
dasset, in interpretando non minus idoneum se
proderet quam modestum. Atque haec erat Gre-
gorii quotidiana occupatio, utet divinis Litteritl
Operam [xxxiv] daret, et in obsecrationibus se cxer-
ceret: cibum contra semel in diem sumeret, hu-
mi cubaret, plurimum vigilaret, balneo semper
abstineret. Dominico demum die ad vesperam re-
diere monachi in sanctam urbem, et archiepisco-
pum atque ipsum deinde Gregorium inviserunt:
(85) Monasttrium , ni fallor, γίιίίο designatur ad
Aquas Salvias : neque cnim aliudfluspia'm fuisse
novi, quod item milliara duo cum dimidio ab urbe
distaret. Martino Ι Pontilice ιιιικὶιιιο anno 5‘49
[inccrat illi Gregorius ,, qui hin concilio Late—
tancnsi (apml llat‘d. Cone. ι. lli, p. 7:22), dicitur