PG 98, col. 745
αὐτῆς καὶ μόνης τῆς κατ’ αὐτὸ σημασίας δυσωπη-
τικωτέραν τὴν πρόσκλησιν ποιησάμενος. Μή ποτε δὲ
προσφορῶτερόν ἐστιν εἰπεῖν καὶ καταλληλότερον,
ὡς διὰ τοῦτο προσηγόρευσεν ἑαυτὸν Ἐκκλησιαστὴν,
ὡς προτείνοντα ῥήματα πρὸς μόνην τὴν ἐξ ἐθνῶν
Ἐκκλησίαν, ἣν καὶ συνήγαγε τοῦ Θεοῦ τὸ Σωτήρων
τοῦ δι’ αὐτὴν σωματωθὲντος, καὶ τῆς Σατανικῆς αύ-
τὴν ἐξαπάτης λυτρωσαμὲνου· καὶ διδάξαντος καὶ
πείσαντος πάντων τῶν τῇδε καταφρονεῖν ὡς μα-
ταίων, καὶ τὸ πολίτευμα ἔχειν ὲν ούρανοῖςι Ἐχρῆν
τὰρ μάλιστα καὶ διαφερόντως, οἷς ἔμελλε διὰ τῶν
ἔργων αὐτῶν παραδεχθῆναι τῶν τοιούτων ῥημάτων
ήδύναμις, τούτοις καὶ προτείνειν. Οἶμαι γὰρ
‘ ὡς διὰ τοῦτο παρῆκεν ἐνταῦθα καὶ τὸ κύριον ὃνομα,
δηλονότι τοῦ Σολομῶντος, ἀλλ’ οὐχ ὠς ὲν ταῖς Πα-
ροιμίαις κάν τῇ Σοφίᾳ, τέθεικεν αὐτὸ κατ’ ἀρχάς·
ἐκεῖ μὲν γάρ φησι, ι Παροιμίαι Σολομῶντος, υἱοῦ
Δαϐὶδ, ι καὶ, ι Σοφία Σολομῶντος, υίοΰ Δαϐίδ· ι ἐν·
ταῢθα δὲ, ι Ῥήματα Ἑκκλησιαστοῦ υἱοῦ Δαϐξδ. ι
Καίτοι γε Δαϐὶδ οὐκ Ἐκκλησιαστοῦ πατὴρ ἦν,
ἀλλὰ Σολομῶντος προηγουμένως, τί δηποτοῦν ὲν-
ταῦθα μόνον ἀπεσιώπησε τὸ κύριον ὄνομα, προετί-
μησε δὲ τὺ ἐπίθετον, καὶ προσηγόρευσεν ἑαυτὸν
ἁπλῶς Ἐκκλησιαστήν; Ἀλλ’ εὔδηλον ὠς δι’ ἣν
αἰτίαν εἰρήκαμενο ἵνα δείξῃ σαφῶς ὡς πρὸς τὴν ἐξ
ἐθνῶν Ἐκκλησίαν προϐάλλεται τῶν ῥημάτων τούτων C
τὴν δύναμιν. Ἔτι δὲ καὶ διὰ τῆς ὁμωνυμίας ἑαυτὸν
ὁμόφρονα δείκνυσι καὶ σύμφωνον καὶ συνήγορον τῆς
Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν.
Quam hoc novum, quam inauditum! quam iis ver-
bis contrarium, a quibus liber incipit? sententiam
tamen suam sic tuetur :t Argumentum, inquit, ejus
rei habeo_multa vocabula, quae non alibi, quam in
Daniele, Esdra et Chaldaeis interpretibus reperias. ι
Sed janrhujusmodi rationem elevavit Calovius
externus item scriptor, qui vocabula , quae ille pe-
regrina facit, _ prope omnia Hebraea origine esse
demonstravit. Nec vero, si talia non essent, tele-
rabiliusnon fuisset Esdrte illa Bibliorum restitutori
tribuere, qui et Chaldaicis litteris letum divinorum
voluminum centextum reddidisse putatur, vetc-
ribus formis relictis, quas Samaritaui retinue-.
runt.
(9) Nonalitersenserat Gregorius Neoczesarieusis:
sic: enim hletaphrasin suam inchoavit: Τάδε λέγει
Σαλομὼν ὀ τού Appia βασιλέως καὶ προφήτου παῖς
ἁπάσῃ τῇ τοῦ -Θεοῡ- Ἐκκλησία , πα ρὰ πᾶντας ἀνθρώ-
πουςξίβασιλεὺς ἐντιμότατοςᾼ καὶ προφήτης ’σο-
φὼτατος. ld est, His verbis Salomon Doridis regis
et prophetae filius, rex mortalium omnium clarissi-
mus et propheta sapientissimus universam Dei Eccle-
siamflafifatur. Contra Gregorius Nysseuus hanc ejus
appellationis_c.1u_sam ,_pret‘ert, 'quod libri hujus
dectrina magis ad_ Ecclesiam periineatfluam qua
caeteris in libris sive Veteris sive Novi Testamenti
continentur, quorum nempe non pauca historia
sunt et vaticinia, atque ad urbium et gentium ori-
gines etiiella spectant. 'H_6e, ἱιιιιιιίιξτοῦ βιϐλίου
τούτου. διδασκαλία Δοιιλρέλς μόνην τῂνλὲκκλησιοὶστικὴν
πολιτείαν-βλέπει, δι”-ὦν ’ἂν τὸν ἐνάρετόνίτις κατ·-
9ρθὼσειε-βίον, ταῦτα ύφηγουμένη, ω’ est, liuius au-
tem libri'dectriua ad unm ecclesiasticam rirendi
PATROL. Gn. XCVI".
τικωτέραν τὴν πρόσκλησιν ποιησάμενος. Μή ποτε δὲ
προσφορῶτερόν ἐστιν εἰπεῖν καὶ καταλληλότερον,
ὡς διὰ τοῦτο προσηγόρευσεν ἑαυτὸν Ἐκκλησιαστὴν,
ὡς προτείνοντα ῥήματα πρὸς μόνην τὴν ἐξ ἐθνῶν
Ἐκκλησίαν, ἣν καὶ συνήγαγε τοῦ Θεοῦ τὸ Σωτήρων
τοῦ δι’ αὐτὴν σωματωθὲντος, καὶ τῆς Σατανικῆς αύ-
τὴν ἐξαπάτης λυτρωσαμὲνου· καὶ διδάξαντος καὶ
πείσαντος πάντων τῶν τῇδε καταφρονεῖν ὡς μα-
ταίων, καὶ τὸ πολίτευμα ἔχειν ὲν ούρανοῖςι Ἐχρῆν
τὰρ μάλιστα καὶ διαφερόντως, οἷς ἔμελλε διὰ τῶν
ἔργων αὐτῶν παραδεχθῆναι τῶν τοιούτων ῥημάτων
ήδύναμις, τούτοις καὶ προτείνειν. Οἶμαι γὰρ
‘ ὡς διὰ τοῦτο παρῆκεν ἐνταῦθα καὶ τὸ κύριον ὃνομα,
δηλονότι τοῦ Σολομῶντος, ἀλλ’ οὐχ ὠς ὲν ταῖς Πα-
ροιμίαις κάν τῇ Σοφίᾳ, τέθεικεν αὐτὸ κατ’ ἀρχάς·
ἐκεῖ μὲν γάρ φησι, ι Παροιμίαι Σολομῶντος, υἱοῦ
Δαϐὶδ, ι καὶ, ι Σοφία Σολομῶντος, υίοΰ Δαϐίδ· ι ἐν·
ταῢθα δὲ, ι Ῥήματα Ἑκκλησιαστοῦ υἱοῦ Δαϐξδ. ι
Καίτοι γε Δαϐὶδ οὐκ Ἐκκλησιαστοῦ πατὴρ ἦν,
ἀλλὰ Σολομῶντος προηγουμένως, τί δηποτοῦν ὲν-
ταῦθα μόνον ἀπεσιώπησε τὸ κύριον ὄνομα, προετί-
μησε δὲ τὺ ἐπίθετον, καὶ προσηγόρευσεν ἑαυτὸν
ἁπλῶς Ἐκκλησιαστήν; Ἀλλ’ εὔδηλον ὠς δι’ ἣν
αἰτίαν εἰρήκαμενο ἵνα δείξῃ σαφῶς ὡς πρὸς τὴν ἐξ
ἐθνῶν Ἐκκλησίαν προϐάλλεται τῶν ῥημάτων τούτων C
τὴν δύναμιν. Ἔτι δὲ καὶ διὰ τῆς ὁμωνυμίας ἑαυτὸν
ὁμόφρονα δείκνυσι καὶ σύμφωνον καὶ συνήγορον τῆς
Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν.
Quam hoc novum, quam inauditum! quam iis ver-
bis contrarium, a quibus liber incipit? sententiam
tamen suam sic tuetur :t Argumentum, inquit, ejus
rei habeo_multa vocabula, quae non alibi, quam in
Daniele, Esdra et Chaldaeis interpretibus reperias. ι
Sed janrhujusmodi rationem elevavit Calovius
externus item scriptor, qui vocabula , quae ille pe-
regrina facit, _ prope omnia Hebraea origine esse
demonstravit. Nec vero, si talia non essent, tele-
rabiliusnon fuisset Esdrte illa Bibliorum restitutori
tribuere, qui et Chaldaicis litteris letum divinorum
voluminum centextum reddidisse putatur, vetc-
ribus formis relictis, quas Samaritaui retinue-.
runt.
(9) Nonalitersenserat Gregorius Neoczesarieusis:
sic: enim hletaphrasin suam inchoavit: Τάδε λέγει
Σαλομὼν ὀ τού Appia βασιλέως καὶ προφήτου παῖς
ἁπάσῃ τῇ τοῦ -Θεοῡ- Ἐκκλησία , πα ρὰ πᾶντας ἀνθρώ-
πουςξίβασιλεὺς ἐντιμότατοςᾼ καὶ προφήτης ’σο-
φὼτατος. ld est, His verbis Salomon Doridis regis
et prophetae filius, rex mortalium omnium clarissi-
mus et propheta sapientissimus universam Dei Eccle-
siamflafifatur. Contra Gregorius Nysseuus hanc ejus
appellationis_c.1u_sam ,_pret‘ert, 'quod libri hujus
dectrina magis ad_ Ecclesiam periineatfluam qua
caeteris in libris sive Veteris sive Novi Testamenti
continentur, quorum nempe non pauca historia
sunt et vaticinia, atque ad urbium et gentium ori-
gines etiiella spectant. 'H_6e, ἱιιιιιιίιξτοῦ βιϐλίου
τούτου. διδασκαλία Δοιιλρέλς μόνην τῂνλὲκκλησιοὶστικὴν
πολιτείαν-βλέπει, δι”-ὦν ’ἂν τὸν ἐνάρετόνίτις κατ·-
9ρθὼσειε-βίον, ταῦτα ύφηγουμένη, ω’ est, liuius au-
tem libri'dectriua ad unm ecclesiasticam rirendi
PATROL. Gn. XCVI".