PG 98, col. 761
στον τὴν ἀνθρωπίνην δόξαν καὶ τὰς σαρκικὰς ἡδο.
νὰς. Εἰ γὰρ, ι Πᾶσα σὰρξ χόρτος, καὶ πᾶσα δόξα
ἀν’-ρὼπου ὡς ἄνθος χόρτου, ι πρόδηλον, ὡς οἱ περὶ
τὰ σαρκικὰ πάθη τῆς αἰσχύνης ἐνασχολούμενοι
πρὸς τὴν ἁπεικασθείσαν τῷ εύμαρὰντῳ ἄνθει τοῦ
χόρτου δόξαν ἀνθρωπίνην καὶ καταδυναστείαν, ἧς
οὐδὲν ὠφέλιμον ἦ χρήσιμον τὸ παράπαν τὴν σφῶν
ζωὴν ἀναλίσκουσι. Μόνον οὐχὶ γάρ φησι· Γνῶθι τέως,
ἄνθρωπε, διὰ τῶν παρ’ ἐμοῦ σοι προτεινομένων, ὡς
τὰ παρὰ σοῦ λελεγμένα καὶ πεπραγμένα φαύλως
καὶ μοχθηρῶς, ματαιότης ματαιοτήτων εἰσιν , ὡς
ἀλυσιτελῆ καὶ ἄχρηστα καὶ ἀσύμφορα ο μετέπειτα δὲ
κατὰ τὸτέλος τοῦ βιϐλίου τὴν ἐντελεστέραν διδασκα-
λίαν ἀκούσεις, ὰνακεφαλαιου μένου τοῦ Ἐκκλησιαστοῦ
πάντα καὶ φάσκοντος · ι Τέλος τοῦ λόγον τὸ πᾶν
ἄκουε · τὸν Θεὸν φοϐοῦ καὶ τὰς ἐντολὰς αὑτοῦ
φύλασσε ο ὃτι τοῦτο πᾶς ἄνθρωπος, ὅτι-σύμπαν τὸ
ποίημα. ἄξει 6 Θεὸς εἰς κρίσιν ἐν παντὶ παρεωρα-
μένῳ, ἐὰν τε ἀγαθὸν ᾗ, ἐάν τε πονηρόν. ι
Ἀ).λά γὰρ τούτων οὕτως ἁποδοθέντων ὑπὸ τοῦ
λόγου τῆς ἀληθείας, χρῆναι καλῶς ᾠήθημεν παρα-
σημήνασθαι καὶ εἰπεῖν, ὡς είκῆ καὶ μάτην ἔνιοι
τῶν προγενεστέρων ἐξηγητῶν ἐξειλήφασι τὸ, ι Μα-
ταιότης ματαιοτήτων, ι καὶ περὶ τῶν ὄντων καὶ
φαινομένων, λέξεσιν αὐταῖς εἰπόντες · ‹ Λέγει γὰρ
οὐχ ἁπλῶς εἶναι μάταια τὰ ἐν τοῖς οὖσι φαινόμενα,
ἀλλὰ καθ’ ὑπέρθεσιν τῆς κατὰ τὸ μάταιον σημα-
σίας. ι Ἀλλοι δὲτὸ, ι ὑπὸ τὸν ἣλιον, ι δηλοῦν ᾠή-
θησαν καὶ τὴν γεωργικὴν ἐπιμέλειαν καὶ φιλεργίαν
λέξεσιν αὑταῖς εἰπόντες, ‹ Τὰς περὶ τὴν γῆν ἐργα-
σίας φησί· ι οὐδετέραν γὰρ ἐκδοχὴν προσίεται τῆς
ἀληθείας ὁ λόγος. ⁷Γὰ γὰρ ὑπὸ τοῦ Δημιουργοῦ γε-
²⁶ lsa. τι, 6.
(24-25) Eccle. xu, l5. Extrema aliquid variant apud
LXV; sic ettim se habent : ’Ὅτι σύμπαν τὺ ποίημα
ὁ Θεδς ἄξει ἐν κρίσει,ίένιπαντὶ παρεωραμένῳ, ἐὰν
ὰγᾳιθῇνρζπλέὰγ πονηρόν. ³
(‘26) Carpit hic Nissenum prolatisflejus verbis.
qua: paulo—superius ascripsi (§ 2, ρ.1ο); displicent
nempe Gregorio nostro 'illaevvoce's vii-ivssi; οὖσι
φαινόμεναι quod, vanitatem in pravis hominum
studiis, non in rebus ipsis agnoscat. Caeterum Nys-
senus post illa sententiam suam hoc mde explica-
vit : K917 μηδεὶς ὑπολόιϐοι κατηγορίαν εἶναι τῆς κτί-
σεως τὰ λεγόμενα · καὶ γὰρ ἄν’ είς τὸν πεποιηκότα
πάντα διαϐαίνοι τὸ ἔγκλημα, εί τούτων ημῖν-δημιουρ.-
γδς ἀναφανείη, 6 συστησάμενος ἐξ οὐκλόντων τα
πάντα, ε’ῖπερ ματαιότητος είη τὰ πάντα. Ἀλλ’ ἐπειδὴ
διπλῆ μέν ἐστὶν ἡ τοῦ ἀνθρώπου κατα-σκευὴ, ,ψυχῆς
σώματι συνδραμούσηςοῄ μεμέρισται δέ καταλλῄλως
ἑκατέρῳ emisi};pr θεωρουμένων καὶ τῆς ζωῆς
εἶδος ί ἄλλη γὰρ ψυχῆς καλ⁸ ἑτέρα σώματός ἐστι
ἡ μὲν γὰρ θνητὴ καὶ ἐπίκηρος λ assem}; καί d231-
ἆτος·’καὶ αὕτη μέν εἰς τε παρὸν βλέπειήμόνον, τῇς
ὲ 6 σκοπὸς εἰς’τὸ διηνεκὲς παρεκτείνεται ί ἐκεὶ οὖν
πολλὴ διαφορὰ τοῦ θνητοῌὺ πρὸς τό ἀΐδιον, ,πρὸς τοῦτο
φέρει τοῦ ’Ἐκκλησιαστρῦ- η’ φωνὴ, ’.ιδ¹ μὴ δεῖν πρὸς
τὴν αἰσθητὴν ταύτην βλέπε-ιι ζωήν* ἥτις ’συγκρινοτ
μένῃ πρὸς ,τὴν δείξω-ς ςωῂν, ἀν’ύπαρκτός τις καὶ
infido-{116; ἐστιν. Li 'cSt ι Neque existimet quisi-ium
νὰς. Εἰ γὰρ, ι Πᾶσα σὰρξ χόρτος, καὶ πᾶσα δόξα
ἀν’-ρὼπου ὡς ἄνθος χόρτου, ι πρόδηλον, ὡς οἱ περὶ
τὰ σαρκικὰ πάθη τῆς αἰσχύνης ἐνασχολούμενοι
πρὸς τὴν ἁπεικασθείσαν τῷ εύμαρὰντῳ ἄνθει τοῦ
χόρτου δόξαν ἀνθρωπίνην καὶ καταδυναστείαν, ἧς
οὐδὲν ὠφέλιμον ἦ χρήσιμον τὸ παράπαν τὴν σφῶν
ζωὴν ἀναλίσκουσι. Μόνον οὐχὶ γάρ φησι· Γνῶθι τέως,
ἄνθρωπε, διὰ τῶν παρ’ ἐμοῦ σοι προτεινομένων, ὡς
τὰ παρὰ σοῦ λελεγμένα καὶ πεπραγμένα φαύλως
καὶ μοχθηρῶς, ματαιότης ματαιοτήτων εἰσιν , ὡς
ἀλυσιτελῆ καὶ ἄχρηστα καὶ ἀσύμφορα ο μετέπειτα δὲ
κατὰ τὸτέλος τοῦ βιϐλίου τὴν ἐντελεστέραν διδασκα-
λίαν ἀκούσεις, ὰνακεφαλαιου μένου τοῦ Ἐκκλησιαστοῦ
πάντα καὶ φάσκοντος · ι Τέλος τοῦ λόγον τὸ πᾶν
ἄκουε · τὸν Θεὸν φοϐοῦ καὶ τὰς ἐντολὰς αὑτοῦ
φύλασσε ο ὃτι τοῦτο πᾶς ἄνθρωπος, ὅτι-σύμπαν τὸ
ποίημα. ἄξει 6 Θεὸς εἰς κρίσιν ἐν παντὶ παρεωρα-
μένῳ, ἐὰν τε ἀγαθὸν ᾗ, ἐάν τε πονηρόν. ι
Ἀ).λά γὰρ τούτων οὕτως ἁποδοθέντων ὑπὸ τοῦ
λόγου τῆς ἀληθείας, χρῆναι καλῶς ᾠήθημεν παρα-
σημήνασθαι καὶ εἰπεῖν, ὡς είκῆ καὶ μάτην ἔνιοι
τῶν προγενεστέρων ἐξηγητῶν ἐξειλήφασι τὸ, ι Μα-
ταιότης ματαιοτήτων, ι καὶ περὶ τῶν ὄντων καὶ
φαινομένων, λέξεσιν αὐταῖς εἰπόντες · ‹ Λέγει γὰρ
οὐχ ἁπλῶς εἶναι μάταια τὰ ἐν τοῖς οὖσι φαινόμενα,
ἀλλὰ καθ’ ὑπέρθεσιν τῆς κατὰ τὸ μάταιον σημα-
σίας. ι Ἀλλοι δὲτὸ, ι ὑπὸ τὸν ἣλιον, ι δηλοῦν ᾠή-
θησαν καὶ τὴν γεωργικὴν ἐπιμέλειαν καὶ φιλεργίαν
λέξεσιν αὑταῖς εἰπόντες, ‹ Τὰς περὶ τὴν γῆν ἐργα-
σίας φησί· ι οὐδετέραν γὰρ ἐκδοχὴν προσίεται τῆς
ἀληθείας ὁ λόγος. ⁷Γὰ γὰρ ὑπὸ τοῦ Δημιουργοῦ γε-
²⁶ lsa. τι, 6.
(24-25) Eccle. xu, l5. Extrema aliquid variant apud
LXV; sic ettim se habent : ’Ὅτι σύμπαν τὺ ποίημα
ὁ Θεδς ἄξει ἐν κρίσει,ίένιπαντὶ παρεωραμένῳ, ἐὰν
ὰγᾳιθῇνρζπλέὰγ πονηρόν. ³
(‘26) Carpit hic Nissenum prolatisflejus verbis.
qua: paulo—superius ascripsi (§ 2, ρ.1ο); displicent
nempe Gregorio nostro 'illaevvoce's vii-ivssi; οὖσι
φαινόμεναι quod, vanitatem in pravis hominum
studiis, non in rebus ipsis agnoscat. Caeterum Nys-
senus post illa sententiam suam hoc mde explica-
vit : K917 μηδεὶς ὑπολόιϐοι κατηγορίαν εἶναι τῆς κτί-
σεως τὰ λεγόμενα · καὶ γὰρ ἄν’ είς τὸν πεποιηκότα
πάντα διαϐαίνοι τὸ ἔγκλημα, εί τούτων ημῖν-δημιουρ.-
γδς ἀναφανείη, 6 συστησάμενος ἐξ οὐκλόντων τα
πάντα, ε’ῖπερ ματαιότητος είη τὰ πάντα. Ἀλλ’ ἐπειδὴ
διπλῆ μέν ἐστὶν ἡ τοῦ ἀνθρώπου κατα-σκευὴ, ,ψυχῆς
σώματι συνδραμούσηςοῄ μεμέρισται δέ καταλλῄλως
ἑκατέρῳ emisi};pr θεωρουμένων καὶ τῆς ζωῆς
εἶδος ί ἄλλη γὰρ ψυχῆς καλ⁸ ἑτέρα σώματός ἐστι
ἡ μὲν γὰρ θνητὴ καὶ ἐπίκηρος λ assem}; καί d231-
ἆτος·’καὶ αὕτη μέν εἰς τε παρὸν βλέπειήμόνον, τῇς
ὲ 6 σκοπὸς εἰς’τὸ διηνεκὲς παρεκτείνεται ί ἐκεὶ οὖν
πολλὴ διαφορὰ τοῦ θνητοῌὺ πρὸς τό ἀΐδιον, ,πρὸς τοῦτο
φέρει τοῦ ’Ἐκκλησιαστρῦ- η’ φωνὴ, ’.ιδ¹ μὴ δεῖν πρὸς
τὴν αἰσθητὴν ταύτην βλέπε-ιι ζωήν* ἥτις ’συγκρινοτ
μένῃ πρὸς ,τὴν δείξω-ς ςωῂν, ἀν’ύπαρκτός τις καὶ
infido-{116; ἐστιν. Li 'cSt ι Neque existimet quisi-ium