PL 101, col. 1048
Confessio fidei (Alcuinus), J. P. Migne
ac sempiternum, immortalem atque incommutabilem,
quem nec spatia dilatant, 394 nec brevitas locorum
angustat, nec receptacula ulla coarctant, nec voluntas
variat, nec necessitudo corrumpit, nec moesta
perturbant, nec laeta demulcent; cui nec oblivio
tollit, nec memoria reddit, nec praeterita transeunt,
nec futura succedunt: cui nec origo initium, nec
tempora incrementum, nec casus finem dabit, sed
ante saecula, et in saeculis, et per saecula in aeternum
vivis, et est tibi perennis laus, et aeterna gloria,
summa potestas, et singularis honor, perpetuum regnum,
et sine fine imperium per infinita, et indefessa
et immortalia saecula saeculorum. Amen.
PARS II. DE VERBO INCARNATO.
comperta; quae coeperunt primitus enarrari per Dominum, te nimirum verba illorum credibilia faciente
signis, et portentis, et variis virtutibus, mirisque
sancti Spiritus distributionibus secundum tuam voluntatem.
II.
Haec sane causa est, qua freti, sine ulla suscipimus
ambiguitate, quidquid mater Ecclesia universalis
et apostolica docet; usque adeo, ut pro tantorum
documentorum ejus assertione, certa firmati
fide per gratiam tuam, omni tormentorum genere
mori non timeamus, scientes pro certo vitam gloriosam
nobis restare post mortem. Hac siquidem
corroborati securitate canimus, psallimus et scribimus
alacres avidique, nunc verbo ex verbo, nunc
sensu ex sensu, secundum apostolicam traditionem
mirabile salutis nostrae opus, id est, illud pietatis sacramentum, quod manifestatum est in carne, justificatum
est in spiritu, apparuit angelis, praedicatum est
gentibus, creditum est in mundo, assumptum est in
gloria
[(I Tim. III, 6)]
. Sed haec dum cogito, mirari
mecum non cesso illam Judaeorum impietatem, qui
manum mittere in Christum Dominum, non timuerunt
verbis coelestibus intonantem, tantisque miraculis
coruscantem. O corda saxis duriora, et brutis
feris stultiora! ubi, rogo, erat sensus et ratio miserorum,
quando coelestem videbant medicum, infinitam
languentium turbam gratis sanare, id est,
daemones excutere, caecos reluminare, leprosos curare,
paralyticos restringere, cadavera vitae restituere,
et haec multaque alia solius verbi potestate
sine mora agere? Quid cogitabant in cordibus caeci,
cum ipsa quoque elementa famulari ei cernerent,
adeo ut ingressus mare ventis imperaret, procellas
compesceret, ostendens se evidentibus signis tuum
esse Filium, Deus Pater, et illum, qui a te olim per
vates saluti nostrae multis modis promissus est. Tandem
gentis perfidae invidia, diris consiliis diutius
agitata, Christum dari sibi in crucem multis extorsit
clamoribus. Praedixerat et ipse illos haec ita acturos:
parum si non et prophetae retro, et tamen affixus
quem nec spatia dilatant, 394 nec brevitas locorum
angustat, nec receptacula ulla coarctant, nec voluntas
variat, nec necessitudo corrumpit, nec moesta
perturbant, nec laeta demulcent; cui nec oblivio
tollit, nec memoria reddit, nec praeterita transeunt,
nec futura succedunt: cui nec origo initium, nec
tempora incrementum, nec casus finem dabit, sed
ante saecula, et in saeculis, et per saecula in aeternum
vivis, et est tibi perennis laus, et aeterna gloria,
summa potestas, et singularis honor, perpetuum regnum,
et sine fine imperium per infinita, et indefessa
et immortalia saecula saeculorum. Amen.
PARS II. DE VERBO INCARNATO.
comperta; quae coeperunt primitus enarrari per Dominum, te nimirum verba illorum credibilia faciente
signis, et portentis, et variis virtutibus, mirisque
sancti Spiritus distributionibus secundum tuam voluntatem.
II.
Haec sane causa est, qua freti, sine ulla suscipimus
ambiguitate, quidquid mater Ecclesia universalis
et apostolica docet; usque adeo, ut pro tantorum
documentorum ejus assertione, certa firmati
fide per gratiam tuam, omni tormentorum genere
mori non timeamus, scientes pro certo vitam gloriosam
nobis restare post mortem. Hac siquidem
corroborati securitate canimus, psallimus et scribimus
alacres avidique, nunc verbo ex verbo, nunc
sensu ex sensu, secundum apostolicam traditionem
mirabile salutis nostrae opus, id est, illud pietatis sacramentum, quod manifestatum est in carne, justificatum
est in spiritu, apparuit angelis, praedicatum est
gentibus, creditum est in mundo, assumptum est in
gloria
[(I Tim. III, 6)]
. Sed haec dum cogito, mirari
mecum non cesso illam Judaeorum impietatem, qui
manum mittere in Christum Dominum, non timuerunt
verbis coelestibus intonantem, tantisque miraculis
coruscantem. O corda saxis duriora, et brutis
feris stultiora! ubi, rogo, erat sensus et ratio miserorum,
quando coelestem videbant medicum, infinitam
languentium turbam gratis sanare, id est,
daemones excutere, caecos reluminare, leprosos curare,
paralyticos restringere, cadavera vitae restituere,
et haec multaque alia solius verbi potestate
sine mora agere? Quid cogitabant in cordibus caeci,
cum ipsa quoque elementa famulari ei cernerent,
adeo ut ingressus mare ventis imperaret, procellas
compesceret, ostendens se evidentibus signis tuum
esse Filium, Deus Pater, et illum, qui a te olim per
vates saluti nostrae multis modis promissus est. Tandem
gentis perfidae invidia, diris consiliis diutius
agitata, Christum dari sibi in crucem multis extorsit
clamoribus. Praedixerat et ipse illos haec ita acturos:
parum si non et prophetae retro, et tamen affixus