PL 101, col. 492
De usu Psalmorum (Alcuinus), J. P. Migne
unus est [(Deut. VI, 4)]
, nisi Trinitas unus Deus esset.
Et nisi tu Deus Pater ipse esses, et Filius Verbum
tuum Jesus Christus ipse esset, et donum vestrum
Spiritus sancti [ Forte, sanctus]; non legeremus in
litteris Veritatis: Misit Deus Filium suum [(Gal. IV,
4)]
. Nec tu unigenite diceres de Spiritu sancto: Quem mittet Pater in nomine meo; et quem ego mittam
vobis a Patre
[(Joan. XIV, 26; XV, 26)]
. Ad hanc
regulam fidei dirigens intentionem meam, quantum
me posse fecisti, quaesivi te, et desideravi intellectu 40
videre, quod credidi, et mecum disputavi et laboravi.
Domine Deus meus, una spes mea, exaudi
me, ne fatigatus nolim te quaerere, sed quaeram faciem
tuam semper ardentem. Tu da quaerendi vires,
qui invenire te fecisti, et magis magisque inveniendi
te spem dedisti [ Edit. Colon., Coram te est firmitas
et infirmitas mea; illam serva, istam sana].
Coram te est scientia et ignorantia mea. Ubi mihi
aperuisti, suscipe intrantem; ubi clausisti, aperi pulsanti,
ut meminerim tui, intelligam te, diligam te.
Auge in me ista, donec me reformes ad integrum.
Scio scriptum esse: In multiloquio non effugies peccatum [(Prov. X, 19)]
.
Sed utinam praedicando verbum
tuum, et laudando te, tantummodo loquerer: et non
solum fugerem peccatum, sed meritum acquirerem,
quamlibet multum sic loquerer. Neque enim hoc modo
de te beatus Paulus praeciperet Timotheo Filio
suo, cui scripsit, dicens: Praedica verbum, insta opportune,
importune [(Tim. IV, 2)]
. Verbum tuum, Domine,
nunquid dicendum est, istum non multum locutum,
quoniam non solum opportune, verum etiam
importune Verbum tuum, Domine, non tacebat? Sed
ideo non erat multum, quia tantum erat necessarium.
Libera me, Deus meus, a multiloquio, quod patior
intus in anima mea, misera in conspectu tuo, et
confugiente ad misericordiam tuam: non enim cogitationibus
taceo, etiam tacens vocibus. Et quidem
si non cogitarem, nisi quod placeret tibi; non utique
rogarem, ut me ab hoc multiloquio liberares.
Sed multae sunt cogitationes meae tales, quales nosti
cogitationes hominum, quae vanae sunt. Dona mihi
non eis consentire; et si quando me delectant, eas
nihilominus improbare, nec in eis velut dormitando
immorari: nec tamen valeant apud me, ut aliquid in
opera mea procedat ex illis; sed ab eis mea saltem
[ Forte, salva] sit tota sententia, tota conscientia, te
tuente. Sapiens quidam, cum de te loqueretur in libro
suo, qui Ecclesiasticus proprio nomine vocatur: Multa,
inquit, dicimus, et deficimus verbis. Consummatio
autem sermonum universorum ipse est [(Eccli.
XLIII, 29)]
. Cum ergo pervenerimus ad te, cessabunt
multa ista quae dicimus, et non permanebunt: sed tu
manebis solus omnia in omnibus. Et nos sine fine
dicemus, unum; laudantes te, unum; et in te facti,
etiam nos unum. Domine Deus une, Deus Trinitas,
quaecunque dixi in his libris de tuo, agnoscant et tui:
si qua de meo, et tu agnosce [ Forte, ignosce], et
tui. Amen.
PARS SECUNDA. ORATIONES PER ORDINEM.
, nisi Trinitas unus Deus esset.
Et nisi tu Deus Pater ipse esses, et Filius Verbum
tuum Jesus Christus ipse esset, et donum vestrum
Spiritus sancti [ Forte, sanctus]; non legeremus in
litteris Veritatis: Misit Deus Filium suum [(Gal. IV,
4)]
. Nec tu unigenite diceres de Spiritu sancto: Quem mittet Pater in nomine meo; et quem ego mittam
vobis a Patre
[(Joan. XIV, 26; XV, 26)]
. Ad hanc
regulam fidei dirigens intentionem meam, quantum
me posse fecisti, quaesivi te, et desideravi intellectu 40
videre, quod credidi, et mecum disputavi et laboravi.
Domine Deus meus, una spes mea, exaudi
me, ne fatigatus nolim te quaerere, sed quaeram faciem
tuam semper ardentem. Tu da quaerendi vires,
qui invenire te fecisti, et magis magisque inveniendi
te spem dedisti [ Edit. Colon., Coram te est firmitas
et infirmitas mea; illam serva, istam sana].
Coram te est scientia et ignorantia mea. Ubi mihi
aperuisti, suscipe intrantem; ubi clausisti, aperi pulsanti,
ut meminerim tui, intelligam te, diligam te.
Auge in me ista, donec me reformes ad integrum.
Scio scriptum esse: In multiloquio non effugies peccatum [(Prov. X, 19)]
.
Sed utinam praedicando verbum
tuum, et laudando te, tantummodo loquerer: et non
solum fugerem peccatum, sed meritum acquirerem,
quamlibet multum sic loquerer. Neque enim hoc modo
de te beatus Paulus praeciperet Timotheo Filio
suo, cui scripsit, dicens: Praedica verbum, insta opportune,
importune [(Tim. IV, 2)]
. Verbum tuum, Domine,
nunquid dicendum est, istum non multum locutum,
quoniam non solum opportune, verum etiam
importune Verbum tuum, Domine, non tacebat? Sed
ideo non erat multum, quia tantum erat necessarium.
Libera me, Deus meus, a multiloquio, quod patior
intus in anima mea, misera in conspectu tuo, et
confugiente ad misericordiam tuam: non enim cogitationibus
taceo, etiam tacens vocibus. Et quidem
si non cogitarem, nisi quod placeret tibi; non utique
rogarem, ut me ab hoc multiloquio liberares.
Sed multae sunt cogitationes meae tales, quales nosti
cogitationes hominum, quae vanae sunt. Dona mihi
non eis consentire; et si quando me delectant, eas
nihilominus improbare, nec in eis velut dormitando
immorari: nec tamen valeant apud me, ut aliquid in
opera mea procedat ex illis; sed ab eis mea saltem
[ Forte, salva] sit tota sententia, tota conscientia, te
tuente. Sapiens quidam, cum de te loqueretur in libro
suo, qui Ecclesiasticus proprio nomine vocatur: Multa,
inquit, dicimus, et deficimus verbis. Consummatio
autem sermonum universorum ipse est [(Eccli.
XLIII, 29)]
. Cum ergo pervenerimus ad te, cessabunt
multa ista quae dicimus, et non permanebunt: sed tu
manebis solus omnia in omnibus. Et nos sine fine
dicemus, unum; laudantes te, unum; et in te facti,
etiam nos unum. Domine Deus une, Deus Trinitas,
quaecunque dixi in his libris de tuo, agnoscant et tui:
si qua de meo, et tu agnosce [ Forte, ignosce], et
tui. Amen.
PARS SECUNDA. ORATIONES PER ORDINEM.