PL 102, col. 984
Libellus de mysterio baptismatis (Magnus Senonensis), J. P. Migne
novissime per manus impositionem a summo sacerdote
septiformis gratiae spiritum accipiunt, ut corroborentur
in fide recta per Spiritum sanctum. Et ideo
fit manus impositio, ut per benedictionem advocetur
et invitetur Spiritus sanctus. Denique sciendum est
quia sicut caetera baptismatis sacramenta per sacerdotes
visibiliter fiunt, et per Dominum invisibiliter
consecrantur, ita et Spiritus sancti gratia per impositionem
manuum episcoporum fidelibus traditur et
a Domino confirmatur.
Postremo corpore et sanguine Dominico communicantur,
ut illius membra efficiantur qui pro eis passus
est, et resurrexit, et per visibilem panem et vinum
pascatur anima cibo invisibili, sicut ipse Dominus
ait: Caro mea vere est cibus, et sanguis meus
vere est potus: et qui manducat carnem meam et sanguinem
meum bibit, in me manet et ego in illo. Morem
istum accipiendae eucharistiae a Domino traditum
Ecclesia tenet, ut cum aqua et Spiritu sancto quis
renascitur, corpore Domini pascatur et sanguine
ejus potetur, ut in corpore Christi traditus, et ille in
Christo maneat, et Christus in eo.
Sic desinit codex Sequerianus, Andegavensis vero
S. Albini addit sequentia:
A parvulo enim recens nato usque ad decrepitum
senem sicut nullus est qui non peccato moriatur in
baptismo, sed parvuli tantum originali, majores autem
etiam his omnibus moriuntur peccatis quaecunque
male vivendo addiderunt, et illud quod nascendo
traxerunt.
Sacramentum enim baptismi est quod habet qui
baptizatur, et sacramentum dandi baptismi est quod
habet qui ordinatur. Sicut autem baptizatus si ab
unitate recesserit, sacramentum baptismi non amittit:
nulli enim sacramento injuria facienda est. Si
discedit a malis, utrumque discedit; si permanet in
malis, utrumque manet. Sicut ergo acceptatur baptismus,
quem non potuit amittere qui ab unitate discesserat,
sic acceptandus est baptismus, quem dedit
ille qui sacramentum dandi cum discederet non
amisit.
septiformis gratiae spiritum accipiunt, ut corroborentur
in fide recta per Spiritum sanctum. Et ideo
fit manus impositio, ut per benedictionem advocetur
et invitetur Spiritus sanctus. Denique sciendum est
quia sicut caetera baptismatis sacramenta per sacerdotes
visibiliter fiunt, et per Dominum invisibiliter
consecrantur, ita et Spiritus sancti gratia per impositionem
manuum episcoporum fidelibus traditur et
a Domino confirmatur.
Postremo corpore et sanguine Dominico communicantur,
ut illius membra efficiantur qui pro eis passus
est, et resurrexit, et per visibilem panem et vinum
pascatur anima cibo invisibili, sicut ipse Dominus
ait: Caro mea vere est cibus, et sanguis meus
vere est potus: et qui manducat carnem meam et sanguinem
meum bibit, in me manet et ego in illo. Morem
istum accipiendae eucharistiae a Domino traditum
Ecclesia tenet, ut cum aqua et Spiritu sancto quis
renascitur, corpore Domini pascatur et sanguine
ejus potetur, ut in corpore Christi traditus, et ille in
Christo maneat, et Christus in eo.
Sic desinit codex Sequerianus, Andegavensis vero
S. Albini addit sequentia:
A parvulo enim recens nato usque ad decrepitum
senem sicut nullus est qui non peccato moriatur in
baptismo, sed parvuli tantum originali, majores autem
etiam his omnibus moriuntur peccatis quaecunque
male vivendo addiderunt, et illud quod nascendo
traxerunt.
Sacramentum enim baptismi est quod habet qui
baptizatur, et sacramentum dandi baptismi est quod
habet qui ordinatur. Sicut autem baptizatus si ab
unitate recesserit, sacramentum baptismi non amittit:
nulli enim sacramento injuria facienda est. Si
discedit a malis, utrumque discedit; si permanet in
malis, utrumque manet. Sicut ergo acceptatur baptismus,
quem non potuit amittere qui ab unitate discesserat,
sic acceptandus est baptismus, quem dedit
ille qui sacramentum dandi cum discederet non
amisit.