PL 103, col. 357

coepit. Sic quippe carni suae, ac si cruentae
bestiae erat infestus, cibum permodicum sumens,
pane videlicet et aqua corpus sustentans, mortem
potius quam famem arcens, vinum siquidem ceu pestiferum
virus devitans. Somnum si quando devictus
animus sumere vellet, vili se strato paululum
quieturus collocans, aliquando nuda humo prostratus
nimium defessus quievit, ipsa sua se plus requie
lassaturus. Saepe etiam pervigil in oratione pernoctans,
nudis plantis in pavimento glaciali rigore
perfusus, persistens in divinis nempe meditationibus
ita se totum contulit, ut quamplures continuaret
dies, sacris psalmodiis deditus, silentii legem
non interrumpens. Quiescentibus cunctis, hic eorum
calceamenta aquis mundans tergebat, eaque locis

congruis lota restituebat. Heu, proh dolor! quidam
veluti illudentes insano prorsus, procul posito
caligas jactabant, quorum vesanam insipitudinem
hic altiori consilio bene tranquillus ferebat. In vestitu
namque suo tanta se vilitate dejecit, ut vix
persuaderi nescientibus veri simile forte possit. Erat
itaque ei vilis et pervetusta tunica, quam non nisi
post plures exactos mutabat dies. Quapropter copia
pediculorum in squalenti surgebat cute, a quibus
jejuniis attenuata depascebantur membra. Cucullae
illi nimia erant vetustate consumptae; et si quando
veterascentia rumperentur fila, ex dissimili colore
foramen patens pannum repertum sarciebat: quae
res eum satis reddebat deformem. Quam ob rem a
compluribus deridebatur, impellebatur, conspuebaturque:

sed coelo animus fixus, viliora appetens,
cum in festis diebus cultioribus se reliqui componerent
vestibus, hic sine reverentia coram obtutibus
omnium utebatur. Balnearum usus per idem
tempus suo corpori nunquam indulsit; munditias
autem monasterii, quoties opportunitas expetiit,
exercuit.
8.
Compunctionis gratia, ope divina concedente,
tanta ei largita est, ut quoties vellet, fleret. Quotitidie
lacrymis, quotidie gemitu ob gehennae metum
alebatur, illud Davidicum amabiliter canens: Cinerem
sicut panem manducabam, et poculum meum
cum fletu miscebam [(Psal. CI, 10)]
. Pallebant ora
jejuniis, et macie exhausta carne, pellis ossibus inhaerebat,
ac in modum paleariae boum rugata pendebat.

Hoc modo tenerum quasi indomitum animal
non tam mansuefaciens, quam, ut ita dicam, mortificans
corpus, cum cogeretur ab abbate parcius
erga semetipsum exercere rigorem, assensum minime
praebuit. Regulam quoque beati Benedicti tironibus
seu infirmis positam fore contestans, ad
beati Basilii dicta nec non Pachomii regulam scandere
nitens, quamvis exiguis possibilia gereret, jugiter
impossibiliora rimabat. His se poenitentiae lamentis