PL 105, col. 817
Praefatio (Patres concilii), J. P. Migne
siquidem imperii sui tertio, Aquisgrani palatio generalem
sanctumque convocasset conventum et coepisset,
secundum ardentissimam erga divinum cultum
sibi coelitus inspiratam voluntatem, multa congrua
et necessaria de emendatione sanctae Ecclesiae, illius
videlicet amore, qui eam suo sancto et pretioso redemit
sanguine, eique se adfuturum usque ad consummationem
pollicitus est saeculi, solerter ac curiose
pertractare: eo usque inter caetera perventum
est, ut eumdem sanctum et venerabilem, Deo annuente,
aggregatum conventum consuleret, imo consulendo
admoneret, super quibusdam Ecclesiarum
praepositis, qui partim ignorantia, partim desidia,
subditorum curam parvipendebant, et hospitalitate justo
diligebant, quid facto opus esset. Adjunxit etiam
monendo, ut quia canonicorum vita sparsim in
sacris canonibus et in sanctorum Patrum dictis erat
indita, propter simplices quosque minusque capaces,
aliquam ex eisdem sacris canonibus, et sanctorum
Patrum dictis, institutionis formam pari voto parique
consensu excerperent, per quam patenter
praelatorum et subditorum vita monstraretur, quatenus
omnes qui canonica censentur professione,
per viam propositi sui inoffenso gressu [in ingressu]
incederent, et in Christi militia devotius unanimes
atque concordes existerent. Sed ut id nutu divino
fieret, Dominum in commune humiliter exorandum
praemonuit, ut servorum suorum exorabilibus pulsatus
precibus, ejus admonitionem secundum suam
voluntatem fieri, suaque gratia eam praecedere et
subsequi dignaretur. Ad quam etiam admonitionem
sacer conventus intimo gaudio repletus,
expansis in coelum manibus creatori omnium gratias
agens, benedixit. Quippe qui talem, tam pium,
tamque benignum Ecclesiae suae sanctae principem,
cunctisque ejus necessitatibus sapientissimum ac
devotissimum praetulerit procuratorem. Suscipientes
ergo libentissime hilariterque ejus saluberrimam
multis Deo miserante profuturam admonitionem,
licet plerique auxiliante Christo devote ac religiose
cum sibi subjectis canonicam servent institutionem,
et in plerisque locis idem ordo plenissime servetur,
omnium tamen id animis sedit, ut secundum ejusdem
principis admonitionem, una divino freti auxilio,
ejusdem piissimi principis non modico adjuti juvamine,
ejus videlicet liberalissima largitione copiam
librorum prae manibus habentes, ex canonica auctoritate,
et sanctorum Patrum dictis, veluti ex diversis
pratis quosdam flosculos carpentes, hanc institutionis
formam excerperent, et canonicis observandam
conferrent; ut quorum forte labore, ob
tarditatem ingenii, seu inopiam librorum, sparsim
digesta difficile comprehendi posset, solerti studio
sanctumque convocasset conventum et coepisset,
secundum ardentissimam erga divinum cultum
sibi coelitus inspiratam voluntatem, multa congrua
et necessaria de emendatione sanctae Ecclesiae, illius
videlicet amore, qui eam suo sancto et pretioso redemit
sanguine, eique se adfuturum usque ad consummationem
pollicitus est saeculi, solerter ac curiose
pertractare: eo usque inter caetera perventum
est, ut eumdem sanctum et venerabilem, Deo annuente,
aggregatum conventum consuleret, imo consulendo
admoneret, super quibusdam Ecclesiarum
praepositis, qui partim ignorantia, partim desidia,
subditorum curam parvipendebant, et hospitalitate justo
diligebant, quid facto opus esset. Adjunxit etiam
monendo, ut quia canonicorum vita sparsim in
sacris canonibus et in sanctorum Patrum dictis erat
indita, propter simplices quosque minusque capaces,
aliquam ex eisdem sacris canonibus, et sanctorum
Patrum dictis, institutionis formam pari voto parique
consensu excerperent, per quam patenter
praelatorum et subditorum vita monstraretur, quatenus
omnes qui canonica censentur professione,
per viam propositi sui inoffenso gressu [in ingressu]
incederent, et in Christi militia devotius unanimes
atque concordes existerent. Sed ut id nutu divino
fieret, Dominum in commune humiliter exorandum
praemonuit, ut servorum suorum exorabilibus pulsatus
precibus, ejus admonitionem secundum suam
voluntatem fieri, suaque gratia eam praecedere et
subsequi dignaretur. Ad quam etiam admonitionem
sacer conventus intimo gaudio repletus,
expansis in coelum manibus creatori omnium gratias
agens, benedixit. Quippe qui talem, tam pium,
tamque benignum Ecclesiae suae sanctae principem,
cunctisque ejus necessitatibus sapientissimum ac
devotissimum praetulerit procuratorem. Suscipientes
ergo libentissime hilariterque ejus saluberrimam
multis Deo miserante profuturam admonitionem,
licet plerique auxiliante Christo devote ac religiose
cum sibi subjectis canonicam servent institutionem,
et in plerisque locis idem ordo plenissime servetur,
omnium tamen id animis sedit, ut secundum ejusdem
principis admonitionem, una divino freti auxilio,
ejusdem piissimi principis non modico adjuti juvamine,
ejus videlicet liberalissima largitione copiam
librorum prae manibus habentes, ex canonica auctoritate,
et sanctorum Patrum dictis, veluti ex diversis
pratis quosdam flosculos carpentes, hanc institutionis
formam excerperent, et canonicis observandam
conferrent; ut quorum forte labore, ob
tarditatem ingenii, seu inopiam librorum, sparsim
digesta difficile comprehendi posset, solerti studio