PL 106, col. 313
De cultu imaginum (Jonas Aurelianus), J. P. Migne
apologetice Theodemiro abbati scripseris, cur a caeterorum
laesione, intemperantior insontes naevis inficis
falsitatis? Nam si diligenter eadem scripta tua
animadversa fuerint, procul dubio non solum in
eumdem Theodemirum abbatem, sed etiam in Italos,
et Gallos, atque Germanos, venenum quod lethaliter
potasti, utique lethaliter eructasse reperieris. Enimvero
si per singula monstruosorum verborum tuorum
constructiones reprehendendo discutere coeperimus,
magni erit operis exsecutio, opportunique temporis
supervacua impensio, quas lectoris prudentissimo
judicio tempore suo reprehendendas relinquentes,
quem sensum textus litterarum tuarum contineat,
pro captu intelligentiae nostrae scrutari nitamur.
Videris itaque primum in earumdem litterarum tuarum
exordio impatientiae et levitatis atque iracundiae
arguendus, eo quod fraternae dilectionis immemor,
postposita moderata dictione et gravitate sacerdotali,
tibi amicabiliter familiariterque scribentem,
garrulitatis et stoliditatis elogio denotaveris. Ais etiam
post pauca:
« Nec mirum est si de me ista dixere diaboli membra,
qui ipsum caput nostrum et seductorem et
daemoniacum proclamaverunt. » Quos itaque hoc
loco diaboli membra, qui ipsum caput nostrum et
seductorem et daemoniacum proclamaverint, solutis
moderationis habenis, vocitas, nisi Gallos, ad quos
superius tuum rumorem pervenisse, et in subsequentibus
ora sua ad te blasphemandum aperire scripsisti?
Unde patienter te interrogo quinam potius diaboli
membra vocandi sint, utrumne illi qui nec haeresi,
nec schismate, nec alio quolibet errore ab
ecclesiastica auctoritate scinduntur, an illi qui,
superbiae fastu elati, ei quodammodo resultare
praesumunt. Qui cum responderis: Insultatores, imo
impugnatores, merito diaboli membra appellari,
alteri hujuscemodi erroribus subactae, non Gallicanae
Ecclesiae, tam funestum nomen poterat aptari, quae
caput suum Christum non, more infidelium Judaeorum,
daemoniacum, quod utique illorum proprium
est, eorumque qui spiritu agitantur immundo, sed
in Spiritu sancto daemonum ejectorem et fideliter
credit et veraciter praedicat. Seductorem porro, quem
stylo inerti in malam absolute posuisti partem, demonstras
te in hoc dicto, sicut et in aliis multis,
inscium ecclesiasticae traditionis fore, quae seductorem,
juxta documenta sanctorum Patrum, et in bonam
et in malam accipit partem. Patet enim te dicta
beati Augustini in Expositione Evangelii Joannis
Evangelistae [(Tract. VII)] , de cujus dictis nihil te latere
jactitabas, penitus ignorasse, quae ita se habent: Alii dicebant: Bonus est, alii autem non, sed seducit
turbas
[(Joan. VII)]
. Dictum est enim hoc ad eorum
solatium, qui postea praedicantes verbum Dei futuri
erant ut seductores et veraces: si enim seducere decipere
est, nec Christus, nec apostoli ejus. nec quisquam
seductor debet esse Christianus; si autem seducere,
aliunde aliquem ad aliud persuadendo ducere
est, quaerendum unde et quo: si a malo ad bonum,
laesione, intemperantior insontes naevis inficis
falsitatis? Nam si diligenter eadem scripta tua
animadversa fuerint, procul dubio non solum in
eumdem Theodemirum abbatem, sed etiam in Italos,
et Gallos, atque Germanos, venenum quod lethaliter
potasti, utique lethaliter eructasse reperieris. Enimvero
si per singula monstruosorum verborum tuorum
constructiones reprehendendo discutere coeperimus,
magni erit operis exsecutio, opportunique temporis
supervacua impensio, quas lectoris prudentissimo
judicio tempore suo reprehendendas relinquentes,
quem sensum textus litterarum tuarum contineat,
pro captu intelligentiae nostrae scrutari nitamur.
Videris itaque primum in earumdem litterarum tuarum
exordio impatientiae et levitatis atque iracundiae
arguendus, eo quod fraternae dilectionis immemor,
postposita moderata dictione et gravitate sacerdotali,
tibi amicabiliter familiariterque scribentem,
garrulitatis et stoliditatis elogio denotaveris. Ais etiam
post pauca:
« Nec mirum est si de me ista dixere diaboli membra,
qui ipsum caput nostrum et seductorem et
daemoniacum proclamaverunt. » Quos itaque hoc
loco diaboli membra, qui ipsum caput nostrum et
seductorem et daemoniacum proclamaverint, solutis
moderationis habenis, vocitas, nisi Gallos, ad quos
superius tuum rumorem pervenisse, et in subsequentibus
ora sua ad te blasphemandum aperire scripsisti?
Unde patienter te interrogo quinam potius diaboli
membra vocandi sint, utrumne illi qui nec haeresi,
nec schismate, nec alio quolibet errore ab
ecclesiastica auctoritate scinduntur, an illi qui,
superbiae fastu elati, ei quodammodo resultare
praesumunt. Qui cum responderis: Insultatores, imo
impugnatores, merito diaboli membra appellari,
alteri hujuscemodi erroribus subactae, non Gallicanae
Ecclesiae, tam funestum nomen poterat aptari, quae
caput suum Christum non, more infidelium Judaeorum,
daemoniacum, quod utique illorum proprium
est, eorumque qui spiritu agitantur immundo, sed
in Spiritu sancto daemonum ejectorem et fideliter
credit et veraciter praedicat. Seductorem porro, quem
stylo inerti in malam absolute posuisti partem, demonstras
te in hoc dicto, sicut et in aliis multis,
inscium ecclesiasticae traditionis fore, quae seductorem,
juxta documenta sanctorum Patrum, et in bonam
et in malam accipit partem. Patet enim te dicta
beati Augustini in Expositione Evangelii Joannis
Evangelistae [(Tract. VII)] , de cujus dictis nihil te latere
jactitabas, penitus ignorasse, quae ita se habent: Alii dicebant: Bonus est, alii autem non, sed seducit
turbas
[(Joan. VII)]
. Dictum est enim hoc ad eorum
solatium, qui postea praedicantes verbum Dei futuri
erant ut seductores et veraces: si enim seducere decipere
est, nec Christus, nec apostoli ejus. nec quisquam
seductor debet esse Christianus; si autem seducere,
aliunde aliquem ad aliud persuadendo ducere
est, quaerendum unde et quo: si a malo ad bonum,