PL 119, col. 672
Vita S. Maximini (Lupus Ferrariensis), J. P. Migne
aestimari. Sed eis ille non contentus rem intulit
maximis meo judicio laudibus prosequendam. A quo,
inquit, haud dubium quin Maximino, Athanasius
Alexandrinae Ecclesiae episcopus, cum a Constantio
quaereretur ad poenam, honorifice susceptus est. O virum
beatissimum, summisque principibus Ecclesiae
merito coaequandum, qui regiae potestatis injustum
spreverit impetum, et cum periculo, si non vitae,
certe dignitatis, amplexus sit custodiam mandatae
divinitus charitatis. Fac enim 280 imperatorem
furiata mente proditionis praemia proponentem, si
opinari potuisset fore aliquem qui, cum valeret, non
solum Athanasium minime proderet, sed etiam studiose
celaret, quas proscriptiones, quae exsilia, quae
tormenta minaturus fuisset, deprehensoque postmodum
illaturus; et liquido apparebit quantum pondus
justitiae tribui debeat huic S. Maximini constantiae.
Profecto fiducia ex divinis eloquiis concepta
docuit quatenus sit saecularibus potestatibus obsequendum.
Neque enim ipse Deus justa praecipientes
contemnendi hominibus aut quemquam imperatores
injusta jubentes audiendi potestatem fecit. Nam etsi
praescripsit ut Caesari quae sunt Caesaris et Deo quae
sunt Dei reddamus [(Matth. XXIX)] , quod tamen
id citra violationem suorum fieri voluerit mandatorum
Apostolus declaravit, qui dicturus Regem honorificate,
Deum timete [(I Petr. II)]
, praemittendum curavit.
Sed o nostri temporis mores degeneres! Omnes
pene jam nervi pristini roboris conciderunt. Levibus
terroribus fracta cessit constantia. Pluris pecunia
quam justitia, aestimatur. Quis jam imperatoribus
divinorum praeceptorum reserare salutarem severitatem
non reformidet? Quis eis sua pericula zelo
divini timoris accensus absque fuco adulationis aperiat?
Ego plane non sum dubius, aut neminem, aut
rarum nunc esse, qui si quemlibet, ut quondam
magnus fecit Athanasius, iniquos motus imperatorum
fuga declinantem videret, ei, ut Maximinus,
gremium charitatis, Deo fisus, aperiret; imo latebram
praestare vel remotissimus quisque refugeret;
ne, dum alium tegere moliretur, semetipsum laqueis
calamitatis exponeret. At Maximinus in celeberrima 281
eademque tunc regia civitate fortissimum
excipiens Confessorem, dum ejus ingenue
communicavit periculo, participium sibi peperit
gloriae sempiternae
CAPUT V.
maximis meo judicio laudibus prosequendam. A quo,
inquit, haud dubium quin Maximino, Athanasius
Alexandrinae Ecclesiae episcopus, cum a Constantio
quaereretur ad poenam, honorifice susceptus est. O virum
beatissimum, summisque principibus Ecclesiae
merito coaequandum, qui regiae potestatis injustum
spreverit impetum, et cum periculo, si non vitae,
certe dignitatis, amplexus sit custodiam mandatae
divinitus charitatis. Fac enim 280 imperatorem
furiata mente proditionis praemia proponentem, si
opinari potuisset fore aliquem qui, cum valeret, non
solum Athanasium minime proderet, sed etiam studiose
celaret, quas proscriptiones, quae exsilia, quae
tormenta minaturus fuisset, deprehensoque postmodum
illaturus; et liquido apparebit quantum pondus
justitiae tribui debeat huic S. Maximini constantiae.
Profecto fiducia ex divinis eloquiis concepta
docuit quatenus sit saecularibus potestatibus obsequendum.
Neque enim ipse Deus justa praecipientes
contemnendi hominibus aut quemquam imperatores
injusta jubentes audiendi potestatem fecit. Nam etsi
praescripsit ut Caesari quae sunt Caesaris et Deo quae
sunt Dei reddamus [(Matth. XXIX)] , quod tamen
id citra violationem suorum fieri voluerit mandatorum
Apostolus declaravit, qui dicturus Regem honorificate,
Deum timete [(I Petr. II)]
, praemittendum curavit.
Sed o nostri temporis mores degeneres! Omnes
pene jam nervi pristini roboris conciderunt. Levibus
terroribus fracta cessit constantia. Pluris pecunia
quam justitia, aestimatur. Quis jam imperatoribus
divinorum praeceptorum reserare salutarem severitatem
non reformidet? Quis eis sua pericula zelo
divini timoris accensus absque fuco adulationis aperiat?
Ego plane non sum dubius, aut neminem, aut
rarum nunc esse, qui si quemlibet, ut quondam
magnus fecit Athanasius, iniquos motus imperatorum
fuga declinantem videret, ei, ut Maximinus,
gremium charitatis, Deo fisus, aperiret; imo latebram
praestare vel remotissimus quisque refugeret;
ne, dum alium tegere moliretur, semetipsum laqueis
calamitatis exponeret. At Maximinus in celeberrima 281
eademque tunc regia civitate fortissimum
excipiens Confessorem, dum ejus ingenue
communicavit periculo, participium sibi peperit
gloriae sempiternae
CAPUT V.