PL 119, col. 676
Vita S. Maximini (Lupus Ferrariensis), J. P. Migne
paralyticus quidam beato Maximino sanandus offertur.
Nec irrita vota fuere fidelium. Namque sine
dilatione optatae redditus sanitati speciosissimum
spectaculum intuentibus praebuit. Utque gratiam
referre viderentur ejus loci habitatores, ecclesiam
Deo sub honore beati Maximini, ubi ejus sacrae reliquiae
fuerant positae, condiderunt. Evogium vocatur
castellum, ad ditionem jam pertinens Treverorum.
Hoc ingressis exsequiarum bajulis, quaedam femina
maligno spiritu obsessa quaerebat quid ita Treverorum
populus beatum illuc Maximinum deportasset,
cum ei possent sufficere sancti Dei Eucharius, Valerius,
et Maternus, necnon Agritius, quos daemones ut
violentos 285 paterentur tortores. Nec diu teterrimus
hostis miserae infelicitate laetatus est. Siquidem
post praemissas voces, meritis beati Maximini exire
compulsus, ludibrii sui potestate privatus est. Inde
ad castellum quod Ardonis dicitur sancti perlatis
reliquiis, duo accedentes leprosi, jam quantum valeret
Maximinus felici fama edocti, ejus imploravere
credula mente suffragium. Nec spes eos sua fefellit.
Denique mox divinam experti medicinam, adepti
sunt integram sospitatem.
CAPUT X.
Tot ac tantis divinis celebratis miraculis, Trevirorum
quondam pontifex Maximinus, tunc autem
apud Deum certissimus jam patronus, urbi quam
olim rexerat propinquabat. Jam vero vix credibile
fuerit, quanta tunc ad eum multitudo confluxerit.
Obviam praesuli tota se civitas effudit, rusticorum
ex agris frequens turba convenit, multi quoque ex
vicinis urbibus concurrerunt. Compulerat haec agmina
in unum veneratio Maximini, quae Paulinus
totius signifer pietatis sua gloriosa decorabat praesentia.
Cremabantur thymiamata pretiosi odoris, cereorum
copia resplendebat; distinctae sacrorum ordinum
acies, festiva cantica personabant. Ita exceptum
deductumque sacratissimum Maximinum insignis
confessor Paulinus in ecclesia beatissimi Joannis
evangelistae magnificae sepulturae tradidit. Huc
postea caecus quidam a natavitate, ex territorio Beneventano
deductus, Creton vocabulo, monitum se
a principe apostolorum Petro, dum Romae spe recuperandi
luminis moraretur 286 apud ejus memoriam,
fatebatur, ut Belgicam Galliam peteret, ubi
sanctus requiesceret Maximinus, quod illius meritis
possent ei optatae sanitatis gaudia provenire. Qui
pergens, venit ad locum; et dum custodi narrasset
Nec irrita vota fuere fidelium. Namque sine
dilatione optatae redditus sanitati speciosissimum
spectaculum intuentibus praebuit. Utque gratiam
referre viderentur ejus loci habitatores, ecclesiam
Deo sub honore beati Maximini, ubi ejus sacrae reliquiae
fuerant positae, condiderunt. Evogium vocatur
castellum, ad ditionem jam pertinens Treverorum.
Hoc ingressis exsequiarum bajulis, quaedam femina
maligno spiritu obsessa quaerebat quid ita Treverorum
populus beatum illuc Maximinum deportasset,
cum ei possent sufficere sancti Dei Eucharius, Valerius,
et Maternus, necnon Agritius, quos daemones ut
violentos 285 paterentur tortores. Nec diu teterrimus
hostis miserae infelicitate laetatus est. Siquidem
post praemissas voces, meritis beati Maximini exire
compulsus, ludibrii sui potestate privatus est. Inde
ad castellum quod Ardonis dicitur sancti perlatis
reliquiis, duo accedentes leprosi, jam quantum valeret
Maximinus felici fama edocti, ejus imploravere
credula mente suffragium. Nec spes eos sua fefellit.
Denique mox divinam experti medicinam, adepti
sunt integram sospitatem.
CAPUT X.
Tot ac tantis divinis celebratis miraculis, Trevirorum
quondam pontifex Maximinus, tunc autem
apud Deum certissimus jam patronus, urbi quam
olim rexerat propinquabat. Jam vero vix credibile
fuerit, quanta tunc ad eum multitudo confluxerit.
Obviam praesuli tota se civitas effudit, rusticorum
ex agris frequens turba convenit, multi quoque ex
vicinis urbibus concurrerunt. Compulerat haec agmina
in unum veneratio Maximini, quae Paulinus
totius signifer pietatis sua gloriosa decorabat praesentia.
Cremabantur thymiamata pretiosi odoris, cereorum
copia resplendebat; distinctae sacrorum ordinum
acies, festiva cantica personabant. Ita exceptum
deductumque sacratissimum Maximinum insignis
confessor Paulinus in ecclesia beatissimi Joannis
evangelistae magnificae sepulturae tradidit. Huc
postea caecus quidam a natavitate, ex territorio Beneventano
deductus, Creton vocabulo, monitum se
a principe apostolorum Petro, dum Romae spe recuperandi
luminis moraretur 286 apud ejus memoriam,
fatebatur, ut Belgicam Galliam peteret, ubi
sanctus requiesceret Maximinus, quod illius meritis
possent ei optatae sanitatis gaudia provenire. Qui
pergens, venit ad locum; et dum custodi narrasset