PL 119, col. 791
Epistolae et decreta (Nicolaus I), J. P. Migne
omnino nostris jussionibus saltem similem, sed magis
contrarie perpetratam [ rectius, simile, et perpetratum, H.
]. Etenim, quia dudum in epistolis vestris
quas tenemus prae manibus, illum multis accusationibus
affirmabatis obnoxium, ob idque hunc ejectum,
Photium elegisse [ pro electum fuisse, H. ],
necessario nostrae sedis legatos apostolica auctoritate
fultos de pluribus praedicti viri Ignatii patriarchae
criminibus intentatis indagandum, et nobis renuntiandum
direximus, suspendentes videlicet sententiam
expulsionis reverentissimi viri Ignatii, vel
Photii receptionis, non in legatorum nostrorum, sed
specialiter in nostro examine. At quia nunc Photium
retinentes, prudentissimum virum Ignatium patriarcham
absque nostri apostolatus ejecistis judicio,
nosse vos omnimodis volumus, nullatenus nos Photium
recipere, vel Ignatium patriarcham damnare.
Denique considerare libet quid sibi vult hoc, quod
per duodecim fere jam annos regiae urbis vestrae
innocue sacerdotium agere, et sanctis virtutibus pudicitiae,
castitatisque florere dictum Ignatium, non
solum ipsi per vestras innotuistis epistolas, velut
etiam synodicis vocibus ejus sub tempore habitis,
magnis honoribus epistolae vestrae fatentur, quas
prae manibus tenemus, laudastis jugiter et extulistis,
minime eum ad apostolicam sedem invasoris,
vel alicujus criminis opinione notantes, nunc invide
damnastis. Quod utique indiscretissimum factum
sanctae nostrae generaliter Ecclesiae, nostroque apostolatui,
ac sanctorum Patrum priscae definitioni
omnimodis exstat inconveniens.
Nos quidem de nobilissimo viro Ignatio patriarcha
non tantum haec, verum et illud comperimus, quod
non solum genere claruit, verum etiam a primaevo
suae aetatis per singulos ecclesiasticos gradus ascendens
ex monastica vita, omni ecclesiastico coetu
consentiente (sicut in apibus, quos sanctissimo Leoni
praesuli praedecessori nostro destinaveratis, comperimus)
episcopatus culmen promeruit. Photium autem
novimus per nullos ecclesiasticos gradus ascendentem,
sed tantummodo ex laicali militia episcopum
pertinaciter ordinatum. Quamobrem necessario in
sententia nostra qua stetimus, persistimus, et neque
venerabilem Ignatium patriarcham in aliquo damnatum,
neque Photium modo quolibet suscipimus.
Verum, quia omnibus accusationibus remotis, quibus
strenuum virum Ignatium patriarcham ad apostolicam
sedem asserebatis notabilem, unum opponentes
tantummodo, quod potentia saeculari sedem
pervaserit, vestro speciali deposuistis, damnastis et
expulistis arbitrio, Photium [et Photium] ex laicali
agmine improvide in ejus loco subrogastis episcopum,
aequanimiter ferre omnino non possumus, maxime
cum horum duorum negotium investigari, et nobis
renuntiari, non definiri, mandaverimus. Quapropter,
ut diximus, nullo modo prudentis viri Ignatii patriarchae
depositioni, vel Photii subrogationi assensum
praebemus, quousque veritas omni falsitatis
fuco nudata in praesentia nostra eluceat. Quia consuetudinem
contrarie perpetratam [ rectius, simile, et perpetratum, H.
]. Etenim, quia dudum in epistolis vestris
quas tenemus prae manibus, illum multis accusationibus
affirmabatis obnoxium, ob idque hunc ejectum,
Photium elegisse [ pro electum fuisse, H. ],
necessario nostrae sedis legatos apostolica auctoritate
fultos de pluribus praedicti viri Ignatii patriarchae
criminibus intentatis indagandum, et nobis renuntiandum
direximus, suspendentes videlicet sententiam
expulsionis reverentissimi viri Ignatii, vel
Photii receptionis, non in legatorum nostrorum, sed
specialiter in nostro examine. At quia nunc Photium
retinentes, prudentissimum virum Ignatium patriarcham
absque nostri apostolatus ejecistis judicio,
nosse vos omnimodis volumus, nullatenus nos Photium
recipere, vel Ignatium patriarcham damnare.
Denique considerare libet quid sibi vult hoc, quod
per duodecim fere jam annos regiae urbis vestrae
innocue sacerdotium agere, et sanctis virtutibus pudicitiae,
castitatisque florere dictum Ignatium, non
solum ipsi per vestras innotuistis epistolas, velut
etiam synodicis vocibus ejus sub tempore habitis,
magnis honoribus epistolae vestrae fatentur, quas
prae manibus tenemus, laudastis jugiter et extulistis,
minime eum ad apostolicam sedem invasoris,
vel alicujus criminis opinione notantes, nunc invide
damnastis. Quod utique indiscretissimum factum
sanctae nostrae generaliter Ecclesiae, nostroque apostolatui,
ac sanctorum Patrum priscae definitioni
omnimodis exstat inconveniens.
Nos quidem de nobilissimo viro Ignatio patriarcha
non tantum haec, verum et illud comperimus, quod
non solum genere claruit, verum etiam a primaevo
suae aetatis per singulos ecclesiasticos gradus ascendens
ex monastica vita, omni ecclesiastico coetu
consentiente (sicut in apibus, quos sanctissimo Leoni
praesuli praedecessori nostro destinaveratis, comperimus)
episcopatus culmen promeruit. Photium autem
novimus per nullos ecclesiasticos gradus ascendentem,
sed tantummodo ex laicali militia episcopum
pertinaciter ordinatum. Quamobrem necessario in
sententia nostra qua stetimus, persistimus, et neque
venerabilem Ignatium patriarcham in aliquo damnatum,
neque Photium modo quolibet suscipimus.
Verum, quia omnibus accusationibus remotis, quibus
strenuum virum Ignatium patriarcham ad apostolicam
sedem asserebatis notabilem, unum opponentes
tantummodo, quod potentia saeculari sedem
pervaserit, vestro speciali deposuistis, damnastis et
expulistis arbitrio, Photium [et Photium] ex laicali
agmine improvide in ejus loco subrogastis episcopum,
aequanimiter ferre omnino non possumus, maxime
cum horum duorum negotium investigari, et nobis
renuntiari, non definiri, mandaverimus. Quapropter,
ut diximus, nullo modo prudentis viri Ignatii patriarchae
depositioni, vel Photii subrogationi assensum
praebemus, quousque veritas omni falsitatis
fuco nudata in praesentia nostra eluceat. Quia consuetudinem