PL 121, col. 582

Illi et vivifico famine pleni,
Visis ac monitis coelitus acti,
Venturum Dominum vocibus atque
Portentis variis edocuere.
Illos, factus homo est, perditoque et orbi
Salvando adveniens, ore manuque
Instructos, populum misit in omnem,
Mundi ut perficeret rite salutem.
Illos verus amor Regis ad astra
Vexit martyrii stemate claros,
Insignesque pii flore cruoris,
Quorum nunc radiat terra triumphis.
Illos quin etiam celsa venustat
Doctrinae et meriti gloria magni,
Qui verbo Ecclesiam, qui prece, quique
Signis, quique libris instituere.
Illis est proprius splendor honorque,
Qui Christi niveo tegmine fulti
Vicerunt stabili mente minantem,
Mulcentemque simul carnis amorem.
Illis est etiam fama perennis,
Quae expertum viridis corporis ignem
Calcarunt penitus coelibe vita,
Praecinctaeque Dei tegmine lumbos.
Illis nec modicum est culmen honoris,
Servatis thalamis, quae pietate
Compserunt socium rite cubile;
Natos quaeque Deo sponte dicarunt.
Illorum superat fama per aevum
Conspectus hominum, cunctaque mundi
Temnentes, eremum qui coluere,
Coelestem meriti sumere panem.
Illorumque nitet nomen, in unam
Quos egit pariter lex sacra mentem,
Patrum qui monitis colla manusque
Summisere, Dei lege jugati.
Illorum pietas nec minus alto
Praefulget merito, qui sua Christo
Largiti, egregia forte perennes
Nunc gazas retinent, regnaque coeli.
Sic nos multiplici praeduce norma
Christus sancta vocat; sicque minorum
Praelucent oculis, lumina Patrum
Sic multa est meriti causa beati:
Nec nos velle sequi prava pudebit?
Quae vult, quaeque vetat, quae jubet almi
Lex verbumque Patris nosse valebit;
Doctrix quemque fides veraque purgat,
Finis qui fuerit; quaeque beati hinc
Excessus requies; quaeve recursus
Nunc anni memorent bella piorum,
Monstrabit modico hic corpore codex:
Hunc si velle potes, lector opime,