PL 126, col. 1024
De translatione S. Vincentii Martyris (Aimoinus Sangermanensis), J. P. Migne
ecclesiam, atque retro altare beati Benedicti (donec
ejus templum consummaretur) posuerunt. Post haec
mulier ab annis plurimis caeca conata est usque ad
locum quo sanctus jacebat ingredi: sed quidam
obvians, hanc repulit, atque retrorsum moestam
abire coegit. Quae suspirans, ac ad coelum oculos
mentis erigens, sancti martyris sibi provenire supplex
orabat solatium. Sicque inter lacrymarum flumina
caecitatem expulit.
CAPUT XVIII.
In quodam loco eidem coenobio adjacenti, qui
Waldarii cella nuncupatur, hoc memorandum enituit
virtutis praeconium. Secus etenim ipsum locum
diffusis militum copiis, Monachi Hermengaudum
Albiae comitem adierunt: orantes ut ab hostium
invasione equorumque depastione sata condiminae
suae protegeret. Nam in illis partibus perpauca exstant
prata. Qui quatuor pallas ecclesiae sancti Vincentii
a pauperibus mulierculis oblatas praecepit assumi,
et totidem baculis perticis alligari, atque in
circuitu florentis agri affigi, quatenus eo signo a
messis direptione hostes temperarent. Sed unus
eorum tale signum despiciens, pallam unam cum
baculo in terram excussit, et ab equo (quem in
ipsa sata inducere nitebatur) versis calcibus in
fronte percussus, spiritum exhalavit. Quo audito et
per hostes diffamato, timor universos invadit, evidensque
Dei judicium ac sancti martyris meritum
ubique valens praedicatur a cunctis.
CAPUT XIX.
Huic facto propemodum simile est quod sequitur.
Nam domno Alberico monacho cum fratre Helia in
pagum Impuriensem profecto, atque in villa suae
obedientiae, quae Garriculas nuncupatur, commorante,
supervenerunt hostes, qui pagum villamque,
nemini parcentes, depopulati sunt. Quinetiam equos
ipsius Alberici abduxerunt, nec impetrare potuit ut
saltem unus (quem robustiorem noverat) redderetur.
Sed ipsemet equus qui postulabatur, quasi vindex
duplicis injuriae (raptus inquam, et justae repetitionis),
raptorem calcibus in nudo capite percussum,
morti tradidit. Quo facto iniquitatis socii perterriti,
non solum equos, verum etiam quicquid in eadem
villa rapuerant, relinquentes aufugerunt.
CAPUT XX.
Sequens exemplum de muto et surdo curato finem
imponet. Georgius quidam vir illuster servum mutum
et surdum habuit: qui cum ad sepulcrum sancti
Vincentii levitae et martyris duceretur, nec amplius
a monasterio quam duodecim ferme millibus distaret,
coepit loqui, loquentesque absque impedimento
audire. Tunc comites rogavit, ut eum cito ad locum,
ob referendas sancto martyri grates perducerent.
Quod et fecerunt ad gloriam et laudem Dei et Domini
nostri Jesu Christi, qui sanctos suos mirabili potentia
ubique triumphare facit: cujus honor et imperium
sine fine permanet in saecula saeculorum.
Amen.
EPISTOLA EJUSDEM AIMOINI AD DOMNUM THEOTGERUM, Ejusdem congregationis monachum.
ejus templum consummaretur) posuerunt. Post haec
mulier ab annis plurimis caeca conata est usque ad
locum quo sanctus jacebat ingredi: sed quidam
obvians, hanc repulit, atque retrorsum moestam
abire coegit. Quae suspirans, ac ad coelum oculos
mentis erigens, sancti martyris sibi provenire supplex
orabat solatium. Sicque inter lacrymarum flumina
caecitatem expulit.
CAPUT XVIII.
In quodam loco eidem coenobio adjacenti, qui
Waldarii cella nuncupatur, hoc memorandum enituit
virtutis praeconium. Secus etenim ipsum locum
diffusis militum copiis, Monachi Hermengaudum
Albiae comitem adierunt: orantes ut ab hostium
invasione equorumque depastione sata condiminae
suae protegeret. Nam in illis partibus perpauca exstant
prata. Qui quatuor pallas ecclesiae sancti Vincentii
a pauperibus mulierculis oblatas praecepit assumi,
et totidem baculis perticis alligari, atque in
circuitu florentis agri affigi, quatenus eo signo a
messis direptione hostes temperarent. Sed unus
eorum tale signum despiciens, pallam unam cum
baculo in terram excussit, et ab equo (quem in
ipsa sata inducere nitebatur) versis calcibus in
fronte percussus, spiritum exhalavit. Quo audito et
per hostes diffamato, timor universos invadit, evidensque
Dei judicium ac sancti martyris meritum
ubique valens praedicatur a cunctis.
CAPUT XIX.
Huic facto propemodum simile est quod sequitur.
Nam domno Alberico monacho cum fratre Helia in
pagum Impuriensem profecto, atque in villa suae
obedientiae, quae Garriculas nuncupatur, commorante,
supervenerunt hostes, qui pagum villamque,
nemini parcentes, depopulati sunt. Quinetiam equos
ipsius Alberici abduxerunt, nec impetrare potuit ut
saltem unus (quem robustiorem noverat) redderetur.
Sed ipsemet equus qui postulabatur, quasi vindex
duplicis injuriae (raptus inquam, et justae repetitionis),
raptorem calcibus in nudo capite percussum,
morti tradidit. Quo facto iniquitatis socii perterriti,
non solum equos, verum etiam quicquid in eadem
villa rapuerant, relinquentes aufugerunt.
CAPUT XX.
Sequens exemplum de muto et surdo curato finem
imponet. Georgius quidam vir illuster servum mutum
et surdum habuit: qui cum ad sepulcrum sancti
Vincentii levitae et martyris duceretur, nec amplius
a monasterio quam duodecim ferme millibus distaret,
coepit loqui, loquentesque absque impedimento
audire. Tunc comites rogavit, ut eum cito ad locum,
ob referendas sancto martyri grates perducerent.
Quod et fecerunt ad gloriam et laudem Dei et Domini
nostri Jesu Christi, qui sanctos suos mirabili potentia
ubique triumphare facit: cujus honor et imperium
sine fine permanet in saecula saeculorum.
Amen.
EPISTOLA EJUSDEM AIMOINI AD DOMNUM THEOTGERUM, Ejusdem congregationis monachum.