PL 126, col. 1023
De translatione S. Vincentii Martyris (Aimoinus Sangermanensis), J. P. Migne
pergentes, in praefato loco causa venerationis
morari, eos increpabat dicens: Vellem arbores hujus
silvae universas adoraretis: qui omnium plateas
viarum indiscreta consideratione, oratorii religione
sacratis. Quibus dictis, illico petulans os ejus in aurem
sursum convertitur, atque ultra quam dici potest
monstruosum efficitur. Tuncque poenitens ad
praedictum locum cucurrit totoque extensus corpore
se contumeliosum et blasphemum fuisse fatetur.
Deinde ad ecclesiam, in qua sancti levitae et martyris
corpus excolebatur, velociter perrexit: eamque singulis
horis diei vel noctis frequentavit, donec sanaretur.
CAPUT XV.
Hac itaque luce longe lateque diffusa, etiam a nativitate
adducti caeci illuminabantur, surdis ac mutis
sensus officia reddebantur, claudi curabantur, energumeni
fugatis daemonibus mundabantur, et aliarum
infirmitatum quacunque molestia aggravati praesentes
absentesque sani efficiebantur. Unde paupercula
quaedam a multo tempore luminibus privata, cum ad
sanctum martyrem duceretur, in medio itinere a
ductoribus taedio et labore fessis derelicta, rogavit
quemdam astantium, ut saltem candelas (suae orbitatis
munuscula) ante sancti martyris altare accensas
offerret. Qui dum manu extensa eas accipere vult, ab
ipsa muliere videntur: recollectoque brachio jam
non ductorem, nec earum latorem quaerit: sed hilaris
et de die in diem clarius videns, iter coeptum
etiam plerosque antevertens, perficit: et tandem ad
sepulcrum beati Vincentii pervenit. Ubi candelis ardentibus,
non per alium, sed per se oblatis, plenam
oculorum aciem recepit.
CAPUT XVI.
Huic simile est miraculum in Rotenensi pago, qui
vulgo Rodinigus appellatur, patratum. Quidam contractus
genibus cum ad sanctum Vincentium adduceretur,
a suis ductoribus ignavis, pigris et inhumanis
in medio itinere solus et plorans derelictus est. Sed
quia Dominus de quacunque necessitatis angustia ad
se clamantium preces misericorditer exaudire non
cessat, extemplo miseratur miserum, ac coelesti perfusum
medicamine, jacentem debilem facit erectum:
adeo ut magnis passibus gradiens, suos desertores
mox assequeretur. Illi autem tanto miraculo attoniti,
seipsos accusare vehementerque redarguere coeperunt,
quod coelestis remedii beneficio dignum, ita
pigri inclementesque deseruissent
CAPUT XVII.
Consuetudo (ut meminimus) praefatae congregationis
fuit, ut feminae omnes ab ingressu monasterii
arcerentur. Idcirco ejusdem coenobii fratres prudenter
providerant, ut corpus beati Vincentii levitae et
martyris in basilica Dei genitricis Mariae poneretur,
ad quam liber erat mulierum accessus. At vero
successu temporis, conventu hujusmodi per dies
cessante, intulerunt illud in seniorem monasterii
morari, eos increpabat dicens: Vellem arbores hujus
silvae universas adoraretis: qui omnium plateas
viarum indiscreta consideratione, oratorii religione
sacratis. Quibus dictis, illico petulans os ejus in aurem
sursum convertitur, atque ultra quam dici potest
monstruosum efficitur. Tuncque poenitens ad
praedictum locum cucurrit totoque extensus corpore
se contumeliosum et blasphemum fuisse fatetur.
Deinde ad ecclesiam, in qua sancti levitae et martyris
corpus excolebatur, velociter perrexit: eamque singulis
horis diei vel noctis frequentavit, donec sanaretur.
CAPUT XV.
Hac itaque luce longe lateque diffusa, etiam a nativitate
adducti caeci illuminabantur, surdis ac mutis
sensus officia reddebantur, claudi curabantur, energumeni
fugatis daemonibus mundabantur, et aliarum
infirmitatum quacunque molestia aggravati praesentes
absentesque sani efficiebantur. Unde paupercula
quaedam a multo tempore luminibus privata, cum ad
sanctum martyrem duceretur, in medio itinere a
ductoribus taedio et labore fessis derelicta, rogavit
quemdam astantium, ut saltem candelas (suae orbitatis
munuscula) ante sancti martyris altare accensas
offerret. Qui dum manu extensa eas accipere vult, ab
ipsa muliere videntur: recollectoque brachio jam
non ductorem, nec earum latorem quaerit: sed hilaris
et de die in diem clarius videns, iter coeptum
etiam plerosque antevertens, perficit: et tandem ad
sepulcrum beati Vincentii pervenit. Ubi candelis ardentibus,
non per alium, sed per se oblatis, plenam
oculorum aciem recepit.
CAPUT XVI.
Huic simile est miraculum in Rotenensi pago, qui
vulgo Rodinigus appellatur, patratum. Quidam contractus
genibus cum ad sanctum Vincentium adduceretur,
a suis ductoribus ignavis, pigris et inhumanis
in medio itinere solus et plorans derelictus est. Sed
quia Dominus de quacunque necessitatis angustia ad
se clamantium preces misericorditer exaudire non
cessat, extemplo miseratur miserum, ac coelesti perfusum
medicamine, jacentem debilem facit erectum:
adeo ut magnis passibus gradiens, suos desertores
mox assequeretur. Illi autem tanto miraculo attoniti,
seipsos accusare vehementerque redarguere coeperunt,
quod coelestis remedii beneficio dignum, ita
pigri inclementesque deseruissent
CAPUT XVII.
Consuetudo (ut meminimus) praefatae congregationis
fuit, ut feminae omnes ab ingressu monasterii
arcerentur. Idcirco ejusdem coenobii fratres prudenter
providerant, ut corpus beati Vincentii levitae et
martyris in basilica Dei genitricis Mariae poneretur,
ad quam liber erat mulierum accessus. At vero
successu temporis, conventu hujusmodi per dies
cessante, intulerunt illud in seniorem monasterii