PL 126, col. 1050
De miraculis S. Germani (Aimoinus Sangermanensis), J. P. Migne · Acta translationis S. Savini martyris (Aimoinus Sangermanensis), J. P. Migne
super ipsum in quo prius jacuerat sepulcrum. Deinde
concinentes antiphonam: Laudem dicite Deo nostro
omnes sancti ejus, et qui timetis eum pusilli et magni,
quoniam regnabit Dominus Deus noster omnipotens,
gaudeamus et exsultemus et demus gloriam ei, facta
oratione ac pro omni qui convenerat coetu peracta
missarum celebritate, intulimus illud in sancti Symphoriani
cryptam, ubi primum migrans quieverat,
atque post ejusdem sancti martyris altare in praeparato
sibi tumulo venerandum posuimus. Unde evolutis
temporum spatiis, atque monasterio jam ex
parte reaedificato, adveniens gloriosus semperque
pius rex Carolus ejusque regni consors Richildis
regina, simulque pater et pastor noster domnus
Gauzlinus abbas et Ingelvinus episcopus, aliique
praesules sive regni sui principes, retulerunt eadem
sanctissima membra cum laudibus et hymnis ad proprii
locum sepulcri. Ubi auxiliante Deo et Domino
nostro Jesu Christo, socia Spiritus sancti gratia,
multi usque hodie venientes ejusdem sancti Pontificis
meritis sanantur infirmi ad gloriam et laudem
sanctae et individuae Trinitatis in saecula saeculorum,
Amen.
Mariae basilica, canonicos posuit et dotavit, variis
beneficiis cumulavit. Secundo, locum illum, posita
ibi monachorum norma, longe cultiorem ac venerabiliorem
evasisse, quippe domus omnis cum ecclesia
nobiliori atque ampliori schemate consurrexit. Id auctoritate
simul ac pietate Caroli Magni factum tradunt,
qui monasterium regia magnificentia constructum
restauratori ordinis monastici in Gallia Benedicto
Anianensi abbati regendum commisit, ubi,
congregata maxima monachorum caterva, Benedictina
religio ita floruit, ut ad varias inde congregationes
subsecutis temporibus diffusa fuerit. Ex S.
Savini quippe monasterio ad restaurandam in Augustodunensi
S. Martini coenobio disciplinam cum
sancto Hugone et sedecim aliis monachis assumptus
est maximus ille Berno, qui postea Gigniacensi, Balmensi
ac demum Cluniacensi congregationi abbas
praefuit: idque petente ac procurante Badilone comite,
Aeduensis asceterii restauratore, cujus olim,
concinentes antiphonam: Laudem dicite Deo nostro
omnes sancti ejus, et qui timetis eum pusilli et magni,
quoniam regnabit Dominus Deus noster omnipotens,
gaudeamus et exsultemus et demus gloriam ei, facta
oratione ac pro omni qui convenerat coetu peracta
missarum celebritate, intulimus illud in sancti Symphoriani
cryptam, ubi primum migrans quieverat,
atque post ejusdem sancti martyris altare in praeparato
sibi tumulo venerandum posuimus. Unde evolutis
temporum spatiis, atque monasterio jam ex
parte reaedificato, adveniens gloriosus semperque
pius rex Carolus ejusque regni consors Richildis
regina, simulque pater et pastor noster domnus
Gauzlinus abbas et Ingelvinus episcopus, aliique
praesules sive regni sui principes, retulerunt eadem
sanctissima membra cum laudibus et hymnis ad proprii
locum sepulcri. Ubi auxiliante Deo et Domino
nostro Jesu Christo, socia Spiritus sancti gratia,
multi usque hodie venientes ejusdem sancti Pontificis
meritis sanantur infirmi ad gloriam et laudem
sanctae et individuae Trinitatis in saecula saeculorum,
Amen.
Mariae basilica, canonicos posuit et dotavit, variis
beneficiis cumulavit. Secundo, locum illum, posita
ibi monachorum norma, longe cultiorem ac venerabiliorem
evasisse, quippe domus omnis cum ecclesia
nobiliori atque ampliori schemate consurrexit. Id auctoritate
simul ac pietate Caroli Magni factum tradunt,
qui monasterium regia magnificentia constructum
restauratori ordinis monastici in Gallia Benedicto
Anianensi abbati regendum commisit, ubi,
congregata maxima monachorum caterva, Benedictina
religio ita floruit, ut ad varias inde congregationes
subsecutis temporibus diffusa fuerit. Ex S.
Savini quippe monasterio ad restaurandam in Augustodunensi
S. Martini coenobio disciplinam cum
sancto Hugone et sedecim aliis monachis assumptus
est maximus ille Berno, qui postea Gigniacensi, Balmensi
ac demum Cluniacensi congregationi abbas
praefuit: idque petente ac procurante Badilone comite,
Aeduensis asceterii restauratore, cujus olim,