PL 126, col. 697
Epistolae et decreta (Joannes VIII), J. P. Migne
depascimur. Quid enim illi faciunt, et isti pejora
non faciunt? Illi terram occupant, isti cum Petro
nihil ex civitatibus vel ex rure dimittunt: illi
occidunt gladio, isti ablatis omnibus fame trucidant;
illi in captivitatem ducunt, isti sibi in servitutem redigunt.
Et cum quaeritur quis adversus hostes dimicet,
inveniuntur nulli, cum scilicet eorum oppressione
retenti, ad mandatum nostrum occurrere nulli
prorsus inveniantur. Sed cum undique angustiati
clamamus, non est qui audiat, non est qui adjuvet,
non est qui salvum faciat, nisi tu, fili charissime et
imperator clementissime, qui post Deum nobis factus
es in refugium, et solatium, et auxilium. Quocirca
totis praecordiis, totisque commoti visceribus,
cum episcopis et presbyteris ac proceribus, totisque
plebis nobis olim commissae reliquiis deprecamur,
jube tandem aperire aures, audire gemitum et singultus
omnium nostrum, porrigere manum, et praestare
opem patriae periclitanti, civitati inter multas
miserias et aerumnas jacenti, et huic Ecclesiae matri
vestrae, a qua non solum regnandi, sed et in Dominum
unum et verum credendi exordium percepistis,
quaeque in ultimo, spreto bono et magno fratre, vos
more Dei gratuita voluntate, tanquam alterum regem
David elegit et praeelegit atque ad imperialia
sceptra provexit. Cogitate itaque, Dei cultor semper
Auguste, a propheta praemoniti, si haec humiliatur,
ad cujus confugietis auxilium? vel ubi relinquetis
gloriam vestram? Perpendite quia si haec humiliatur,
non solum gloria imperii vestri periclitabitur, sed et
ipsa profecto Christianae religionis cultura maxima
ex parte peribit. Et idcirco talia scientes nolite, obsecro,
jam differre, nolite de die in diem induciis
non profuturis abuti. Cum proverbiatore clamo, et
cum Salomone vociferor: Ne dicatis amico vestro,
Vade et revertere, cras enim dabo tibi [(Eccli. IX)]
; et
alias: Quod potest, inquit, manus tua facere, instanter
operare [(Prov. III)]
, etc. Nescitis namque, ut cum
venia vestra dicam quid superventura pariat dies.
Ita ergo, fili Christianissime, de hac Ecclesia nec
non et patria velociter et prudenter excogitate et
ordinate, ut saltem ipsae paucissimae reliquiae salvae
sint quae remanserunt, quaeque quotidie catervatim
gladio et praeda dispereunt. Occurrite strenue, subvenite
celeriter, et manu consolationis vestrae ab
oculis nostris tandem abstergite lacrymas, quatenus
super illis et praesentialiter Deo propitio gaudeatis,
et in futuro, frequenti ac laudabili relicta fama superstite,
cum Christo perpetes in coelestibus imperetis.
Data XVII Kalendas Decembris, indictione decima.
XLIV. AD CAROLUM CALVUM IMPERATOREM. [(Anno 876.)] Scribit intellecturum imperatorem ex Adalgario episcopo (cui pallium concedit) cur Ecclesiae causa ex voto non processerit. Taxat Ansegisum, et Adalgarii fidem commendat.
JOANNES episcopus CAROLO imperatori.
Laudabilem quidem intentionem et pium studium
vestrum pro causa Ecclesiae nostrae, matris videlicet
non faciunt? Illi terram occupant, isti cum Petro
nihil ex civitatibus vel ex rure dimittunt: illi
occidunt gladio, isti ablatis omnibus fame trucidant;
illi in captivitatem ducunt, isti sibi in servitutem redigunt.
Et cum quaeritur quis adversus hostes dimicet,
inveniuntur nulli, cum scilicet eorum oppressione
retenti, ad mandatum nostrum occurrere nulli
prorsus inveniantur. Sed cum undique angustiati
clamamus, non est qui audiat, non est qui adjuvet,
non est qui salvum faciat, nisi tu, fili charissime et
imperator clementissime, qui post Deum nobis factus
es in refugium, et solatium, et auxilium. Quocirca
totis praecordiis, totisque commoti visceribus,
cum episcopis et presbyteris ac proceribus, totisque
plebis nobis olim commissae reliquiis deprecamur,
jube tandem aperire aures, audire gemitum et singultus
omnium nostrum, porrigere manum, et praestare
opem patriae periclitanti, civitati inter multas
miserias et aerumnas jacenti, et huic Ecclesiae matri
vestrae, a qua non solum regnandi, sed et in Dominum
unum et verum credendi exordium percepistis,
quaeque in ultimo, spreto bono et magno fratre, vos
more Dei gratuita voluntate, tanquam alterum regem
David elegit et praeelegit atque ad imperialia
sceptra provexit. Cogitate itaque, Dei cultor semper
Auguste, a propheta praemoniti, si haec humiliatur,
ad cujus confugietis auxilium? vel ubi relinquetis
gloriam vestram? Perpendite quia si haec humiliatur,
non solum gloria imperii vestri periclitabitur, sed et
ipsa profecto Christianae religionis cultura maxima
ex parte peribit. Et idcirco talia scientes nolite, obsecro,
jam differre, nolite de die in diem induciis
non profuturis abuti. Cum proverbiatore clamo, et
cum Salomone vociferor: Ne dicatis amico vestro,
Vade et revertere, cras enim dabo tibi [(Eccli. IX)]
; et
alias: Quod potest, inquit, manus tua facere, instanter
operare [(Prov. III)]
, etc. Nescitis namque, ut cum
venia vestra dicam quid superventura pariat dies.
Ita ergo, fili Christianissime, de hac Ecclesia nec
non et patria velociter et prudenter excogitate et
ordinate, ut saltem ipsae paucissimae reliquiae salvae
sint quae remanserunt, quaeque quotidie catervatim
gladio et praeda dispereunt. Occurrite strenue, subvenite
celeriter, et manu consolationis vestrae ab
oculis nostris tandem abstergite lacrymas, quatenus
super illis et praesentialiter Deo propitio gaudeatis,
et in futuro, frequenti ac laudabili relicta fama superstite,
cum Christo perpetes in coelestibus imperetis.
Data XVII Kalendas Decembris, indictione decima.
XLIV. AD CAROLUM CALVUM IMPERATOREM. [(Anno 876.)] Scribit intellecturum imperatorem ex Adalgario episcopo (cui pallium concedit) cur Ecclesiae causa ex voto non processerit. Taxat Ansegisum, et Adalgarii fidem commendat.
JOANNES episcopus CAROLO imperatori.
Laudabilem quidem intentionem et pium studium
vestrum pro causa Ecclesiae nostrae, matris videlicet