PL 135, col. 39
Historia ecclesiae Remensis (Flodoardus Remensis), J. P. Migne
proficeret; pro animae pugnare salute, non
armis visibilibus, sed probis docens moribus, non
corporalium fiducia virium, sed spiritalium exercitatione
virtutum. Hanc supernam justo Dei judicio,
peccantium sceleribus excitatam demonstrans indignationem.
Certum salutis id praedicans esse consilium,
si ad divina compuncti flagella converterent
animum, suscipientes haec non inviti aut desperantes,
ut iniquitatis filii; quin patientes ac mansueti,
ceu filii pietatis, promissa regni coelestis praemia
percepturi. Exhortans eos, spe salutis aeternae praesentem
devotissime sufferre tribulationem, ultroque
seipsos ad hanc offerre momentaneam necem, quo
debitam reatibus perpetuae damnationis evadere
mererentur ultionem, quatenus eis mors praesens,
non supplicium, sed animarum fieret perenne remedium.
Pro inimicis eos etiam admonens exorare, ut
tandem aliquando resipiscerent ab iniquitatibus
suis, et qui ministri tunc videbantur impietatis,
possent cultores nonnunquam pietatis, sectatoresque
fieri veritatis. Seipsum paratum esse depromens, ut
bonum decet pastorem, pro ovibus animam ponere [(Joan. X, 11)] ,
praesentemque vitam contemnere, quatenus
ipsi peccatorum veniam et salutem secum mererentur
aeternam accipere. Aderat etiam germana
sua beata Eutropia, virgo Christi sacratissima,
quae ob castitatis munitionem, sanctissimum semper
imitando et adhaerendo sequebatur episcopum, ut
et ab spiritalibus aliena nequitiis a Domino servaretur
puritas mentis, et a carnalium corruptione
delectationum tegeretur immunis integritas corporis.
Ambo itaque plebem Dei pro viribus ad coronam
martyrii piis exhortationibus animabant, et agonem
victoriae suae Domino precibus commendabant. Dei
tandem decreto judicio irruptionis die, dum paganorum
furibundum beatus praesul Nicasius irruere
comperit impetum, sancti Spiritus virtute roboratus,
alma comitante sorore, cum hymnis et canticis spiritalibus
ad ostium basilicae sanctae Dei genitricis
Mariae, quam ab codem in hujus urbis arce fundatam
memoravimus, traditur occurrisse, dumque divinae
deditus psalmodiae, versum Domino Davidicum pia
voce decantat, inquiens: Adhaesit pavimento anima
mea [(Psal. CXVIII, 25)]
, mox, insequente gladio cervicem
caesi, verbum pietatis ab ore non defecit,
capite in terram cadente, immortalitatis (ut traditur)
sententiam prosecuto: Vivifica me secundum verbum
tuum [(Ibid.)]
, inferendo [ms. addit Domine ].
Sancta vero Eutropia videns impietatem circa se
quasi mitigatam, et pulchritudinem suam ceu paganorum
litibus reservatam, super eumdem sacerdotis
interfectorem insiliens, magnoque clamore increpitans,
et ad martyrii sui bellum provocans, sacrilegi
alapa faciem percussi, oculos, divini virtute numinis
evulsos, in terram proditur effudisse. Quae mox insanientium
ferro jugulata, sacro fuso sanguine, palmam
victoriae cum germano suo pontifice Christi, caeterisque
armis visibilibus, sed probis docens moribus, non
corporalium fiducia virium, sed spiritalium exercitatione
virtutum. Hanc supernam justo Dei judicio,
peccantium sceleribus excitatam demonstrans indignationem.
Certum salutis id praedicans esse consilium,
si ad divina compuncti flagella converterent
animum, suscipientes haec non inviti aut desperantes,
ut iniquitatis filii; quin patientes ac mansueti,
ceu filii pietatis, promissa regni coelestis praemia
percepturi. Exhortans eos, spe salutis aeternae praesentem
devotissime sufferre tribulationem, ultroque
seipsos ad hanc offerre momentaneam necem, quo
debitam reatibus perpetuae damnationis evadere
mererentur ultionem, quatenus eis mors praesens,
non supplicium, sed animarum fieret perenne remedium.
Pro inimicis eos etiam admonens exorare, ut
tandem aliquando resipiscerent ab iniquitatibus
suis, et qui ministri tunc videbantur impietatis,
possent cultores nonnunquam pietatis, sectatoresque
fieri veritatis. Seipsum paratum esse depromens, ut
bonum decet pastorem, pro ovibus animam ponere [(Joan. X, 11)] ,
praesentemque vitam contemnere, quatenus
ipsi peccatorum veniam et salutem secum mererentur
aeternam accipere. Aderat etiam germana
sua beata Eutropia, virgo Christi sacratissima,
quae ob castitatis munitionem, sanctissimum semper
imitando et adhaerendo sequebatur episcopum, ut
et ab spiritalibus aliena nequitiis a Domino servaretur
puritas mentis, et a carnalium corruptione
delectationum tegeretur immunis integritas corporis.
Ambo itaque plebem Dei pro viribus ad coronam
martyrii piis exhortationibus animabant, et agonem
victoriae suae Domino precibus commendabant. Dei
tandem decreto judicio irruptionis die, dum paganorum
furibundum beatus praesul Nicasius irruere
comperit impetum, sancti Spiritus virtute roboratus,
alma comitante sorore, cum hymnis et canticis spiritalibus
ad ostium basilicae sanctae Dei genitricis
Mariae, quam ab codem in hujus urbis arce fundatam
memoravimus, traditur occurrisse, dumque divinae
deditus psalmodiae, versum Domino Davidicum pia
voce decantat, inquiens: Adhaesit pavimento anima
mea [(Psal. CXVIII, 25)]
, mox, insequente gladio cervicem
caesi, verbum pietatis ab ore non defecit,
capite in terram cadente, immortalitatis (ut traditur)
sententiam prosecuto: Vivifica me secundum verbum
tuum [(Ibid.)]
, inferendo [ms. addit Domine ].
Sancta vero Eutropia videns impietatem circa se
quasi mitigatam, et pulchritudinem suam ceu paganorum
litibus reservatam, super eumdem sacerdotis
interfectorem insiliens, magnoque clamore increpitans,
et ad martyrii sui bellum provocans, sacrilegi
alapa faciem percussi, oculos, divini virtute numinis
evulsos, in terram proditur effudisse. Quae mox insanientium
ferro jugulata, sacro fuso sanguine, palmam
victoriae cum germano suo pontifice Christi, caeterisque