PL 135, col. 491

Bethlem regiparens, Davidis origine clara,
Regum regis ovans rutilo sed clarior ortu,

Lux immensa Deus, mundum fulgore serenans,
Aetheraque aeternae collustrans lucis amoeno,
Sidereo astriferum pingis qui lumine coelum:
Qui mare, qui terras diva ratione coerces,
Aera plumigeris exponis, nautibus aequor;
Graminibus silvisque virentia rura venustans,
Diversi generis formaeque animantibus imples:
Queis hominis cunctoque orbi praeponis honorem,
Quem signare tui statuisti lumine vultus,
Inspirans animam coelestis imagine comptam
Splendoris, superaeque infundens stemmata lucis,
Secernis sensu reliquis animalibus alto.
Quem desciscentem tenebris a lumine summo,
Tartareis addictum umbris et ad ima volutum,
Per veram, testem radiantem lumine lucem,
Perque pios comites coeli candore nitentes,
Ad verum revocas lumen vitamque perennem
Praecipui divina raptum ditione triumphi.
Sensibus inde meis, vero de lumine lumen,
Illustrans animos, tua dicere carmine nitor
Celsa tropaea, quibus servos super astra decoras.
Flamine corda replens, almo tu dirige sensu,