PL 137, col. 113

Inque monasteriis, pluribus inque locis
Quae vovens Domino construxit, eique sacravit,
Centenos in eis accumulando greges;
Qui inter Pontifices minimus nullatenus exstat,
Cujus doctrinae splendet ubique jubar:
Inter apostolicos sed lucet in axe Hierarchos:
Per quem signa facit jam manifesta Deus,
Illustrans oculos tetra caligine mersos,
Et revocans nervis languida membra suis.
Ad cujus sacrum veniunt quicunque sepulcrum,
Cum precibus plenam percipiunt veniam.
Quique fide pleni quaerunt beneficia Christi,
Munera quae cupiunt coelitus inveniunt.
Comperit hoc nuper quidam vir nobilis Aelfelm,
Insomnis tumbam jussus adire sacram;
Cujus erant oculi nimio glaucomate clausi,
Nec valuit phoebum cernere nec radium.
Qui mox huc veniens, Sanctus mandavit ut idem
Percepit clarum luminis intuitum,
Et nullo ducente redit, miratur et in se
Qualis erat veniens, qualis et hinc rediens.
Sic etiam quaedam nimis infirmata puella.
Ducitur ad tumulum matre gemente sacrum.
Protinus obdormit vigilans sanissima surgit,
Incolumisque domum cum genetrice redit.
Talia quid mirum rutilant quod signa per illum,
Et quod post mortem clarus in aethre micat?
Cujus vita fuit virtutibus undique plena:
Qui jugiter studuit corde placere Deo;