PL 137, col. 396
De corpore et sanguine Christi (Gezo Dertonensis), J. P. Migne
Disce, inquam, et Veritati vel modo jam credere
contestanti: Panis quem ego do caro mea est, et
sanguis meus vere est potus. Sed praescius Conditor
noster infirmitatis nostrae ea potestate qua cuncta
fecit ex nihilo, et corpus sibi ex carne semper Virginis
operante sancto Spiritu fabricavit panem, et
vinum aqua mistum, manente propria specie in
carnem et sanguinem suum, ad catholicam precem
ob reparationem nostram Spiritus sanctificatione
convertit. Indeque universos jussit divinam precari
potentiam, ut in formam pristinam sacrosanctum
reformasset mysterium, quatenus mulieri assumendum
fuisset possibile. Quod et factum est. Unde
saepefata mulier plurimum in sancta religione, ac
fide perficiens, participatione Dominici sacramenti
consecrata est, et omnes, qui viderant, in divino
amore et orthodoxa credulitate ferventius excreverunt.
CAP. XLV.-- Item aliud.
Quidam nobilissimus secundum carnis prosapiam,
et potentissimus juxta regiam in suo modo magnificentiam,
cum per internuntios familiaritatem apostolicae
sedis adeptus esset, et frequenti admonitione
epistolarum etiam a B. Gregorio transmissarum
instructione, erga Dei et sanctorum cultum
sufficienter fuisset imbutus, misit per strenuos et
devotos missos condigna exenia ad sedem pontificalem,
petens reliquias beatorum apostolorum ac
martyrum sibi transmitti. Cujus legatos sanctus
Apostolicus honorabiliter et gratanter suscipiens,
aliquandiu secum morari fecit, atque indesinenter
sanctorum apostolorum memorias, ac martyrum ex
more prisco pro hujusmodi negotio missas celebrando,
et reliquias in eorum commemoratione
consecrando circumiens, praefatosque legatos et
comites semper secum habens. Cum explicuisset
eorum celebrationes, quorum reliquiae petebantur,
particulatim eosdem pannos consecratos, super quibus
sancta celebraverat, divisit, et singulis singillatim
pixidibus imposuit. Munitisque eis sigillo
suae sanctae auctoritatis petitoribus usu ecclesiastico
tradidit. Qui debita cum veneratione benedictionem
petitam, et acceptam suscipientes, profecti sunt in
viam suam gaudentes. Sed dum per aliquantos
dies regressionis suae iter carperent, ei, qui prior
caeteris habebatur, quaedam subripuit curiositas,
dicens sodalibus se stulte tanti itineris subiisse
laborem, cum nescirent quid pretiosi domino
suo referrent. Pedetentim autem crescente collatione
verborum, ad suggestionem sociorum confractis
apostolicae dignitatis singulis sigillis, apertae sunt
pixides, et in singulis singulae panni repertae sunt
portiunculae. Moxque cum indignatione Romam regressi
archidiaconum adeunt conquirentes: Utquid,
inquiunt, domnus Apostolicus tam vili pendit dominum
nostrum, qui tantam gratiam se apud eum obtinuisse
speraverat, quod sic voluerit illi illudere, et nos
contestanti: Panis quem ego do caro mea est, et
sanguis meus vere est potus. Sed praescius Conditor
noster infirmitatis nostrae ea potestate qua cuncta
fecit ex nihilo, et corpus sibi ex carne semper Virginis
operante sancto Spiritu fabricavit panem, et
vinum aqua mistum, manente propria specie in
carnem et sanguinem suum, ad catholicam precem
ob reparationem nostram Spiritus sanctificatione
convertit. Indeque universos jussit divinam precari
potentiam, ut in formam pristinam sacrosanctum
reformasset mysterium, quatenus mulieri assumendum
fuisset possibile. Quod et factum est. Unde
saepefata mulier plurimum in sancta religione, ac
fide perficiens, participatione Dominici sacramenti
consecrata est, et omnes, qui viderant, in divino
amore et orthodoxa credulitate ferventius excreverunt.
CAP. XLV.-- Item aliud.
Quidam nobilissimus secundum carnis prosapiam,
et potentissimus juxta regiam in suo modo magnificentiam,
cum per internuntios familiaritatem apostolicae
sedis adeptus esset, et frequenti admonitione
epistolarum etiam a B. Gregorio transmissarum
instructione, erga Dei et sanctorum cultum
sufficienter fuisset imbutus, misit per strenuos et
devotos missos condigna exenia ad sedem pontificalem,
petens reliquias beatorum apostolorum ac
martyrum sibi transmitti. Cujus legatos sanctus
Apostolicus honorabiliter et gratanter suscipiens,
aliquandiu secum morari fecit, atque indesinenter
sanctorum apostolorum memorias, ac martyrum ex
more prisco pro hujusmodi negotio missas celebrando,
et reliquias in eorum commemoratione
consecrando circumiens, praefatosque legatos et
comites semper secum habens. Cum explicuisset
eorum celebrationes, quorum reliquiae petebantur,
particulatim eosdem pannos consecratos, super quibus
sancta celebraverat, divisit, et singulis singillatim
pixidibus imposuit. Munitisque eis sigillo
suae sanctae auctoritatis petitoribus usu ecclesiastico
tradidit. Qui debita cum veneratione benedictionem
petitam, et acceptam suscipientes, profecti sunt in
viam suam gaudentes. Sed dum per aliquantos
dies regressionis suae iter carperent, ei, qui prior
caeteris habebatur, quaedam subripuit curiositas,
dicens sodalibus se stulte tanti itineris subiisse
laborem, cum nescirent quid pretiosi domino
suo referrent. Pedetentim autem crescente collatione
verborum, ad suggestionem sociorum confractis
apostolicae dignitatis singulis sigillis, apertae sunt
pixides, et in singulis singulae panni repertae sunt
portiunculae. Moxque cum indignatione Romam regressi
archidiaconum adeunt conquirentes: Utquid,
inquiunt, domnus Apostolicus tam vili pendit dominum
nostrum, qui tantam gratiam se apud eum obtinuisse
speraverat, quod sic voluerit illi illudere, et nos