PL 137, col. 90
Vita S. Ethelwoldi (Wolstanus Wintoniensis), J. P. Migne
et juvamine alterius ministri peragere. Accidit namque
quadam die, dum abbas more solito peragraret
monasterium, ut aspiceret illum fratrem juxta fervens
caldarium, in quo victualia praeparabat artificibus,
et intrans vidit omnia vasa mundissima, ac
pavimentum scopatum, dixitque ad eum hilari vultu:
O mi frater Elfstane, hanc obedientiam mihi
furatus es, quam me ignorante exerces. Sed si talis
miles Christi es, qualem te ostendis, mitte manum
tuam in bullientem aquam, et unum frustum de imis
mihi impiger attrahe; qui statim sine mora mittens
manum suam ad imum lebetis, abstraxit frustum
fervidum, non sentiens calorem ferventis aquae. Quo
viso, abbas jussit frustum deponi, et nemini hoc indicare
viventi. Illum vero fratrem postmodum abbatem
vidimus ordinatum, qui etiam deinde pontificali
honore sublimatus, Ecclesiae Wiltuniensi est
praelatus, et beato fine in Domino consummatus.
CAP. XV.--
Erat namque sanctus Adelwoldus
ecclesiarum ac diversorum operum magnus aedificator,
et dum esset abbas, et dum esset episcopus.
Unde tetendit ei communis adversarius solitas suae
malignitatis insidias, ut eum, si ullo modo posset,
exstingueret. Nam quadam die, dum vir Dei in structura
laboraret, ingens postis super eum cecidit, et
in quamdam foveam dejecit, confregitque pene
omnes costas ejus ex uno latere, ita ut nisi fovea
illum susciperet, totus quassaretur.
CAP. XVI.--
Convaluit tamen vir sanctus de hac
molestia, Dei omnipotentis adjuvante gratia, et elegit
eum Eadgarus felicissimus Anglorum basileus
ad episcopatum Wintoniensis Ecclesiae, antequam
ecclesia praefati coenobii dedicaretur. Et jubente
rege, consecravit illam Dunstanus archiepiscopus
Dorobernensis Ecclesiae, anno Dominicae incarnationis
nongentesimo sexagesimo tertio, sub die tertio
Kalendarum Decembrium, in vigilia sancti Andreae
apostoli, quae tunc habebatur in Dominica prima
Adventus Domini et Salvatoris nostri Jesu Christi.
Erant autem tunc in veteri monasterio, ubi cathedra
pontificalis habetur, canonici nefandis scelerum
moribus implicati, elatione et insolentia atque
luxuria praeventi, adeo ut nonnulli eorum dedignarentur
missas suo ordine celebrare, repudiantes
uxores quas illicite duxerant, et alias accipientes,
gulae et ebrietati jugiter dediti. Quod minime ferens
sanctus vir Adelwoldus, data licentia a rege Eadgaro,
expulit citissime detestandos blasphematores
Dei de monasterio; et adducens monachos de Abbandonia
locavit illic, quibus ipse abbas et episcopus
exstitit.
CAP. XVII.--
Accidit autem Sabbato in capite Quadragesimae,
dum monachi venientes de Abbandonia
starent ad ingressum ecclesiae, clericos missam
finire. Communionem canendo: Servite Domino in
timore, et exsultate ei cum tremore; apprehendite
quadam die, dum abbas more solito peragraret
monasterium, ut aspiceret illum fratrem juxta fervens
caldarium, in quo victualia praeparabat artificibus,
et intrans vidit omnia vasa mundissima, ac
pavimentum scopatum, dixitque ad eum hilari vultu:
O mi frater Elfstane, hanc obedientiam mihi
furatus es, quam me ignorante exerces. Sed si talis
miles Christi es, qualem te ostendis, mitte manum
tuam in bullientem aquam, et unum frustum de imis
mihi impiger attrahe; qui statim sine mora mittens
manum suam ad imum lebetis, abstraxit frustum
fervidum, non sentiens calorem ferventis aquae. Quo
viso, abbas jussit frustum deponi, et nemini hoc indicare
viventi. Illum vero fratrem postmodum abbatem
vidimus ordinatum, qui etiam deinde pontificali
honore sublimatus, Ecclesiae Wiltuniensi est
praelatus, et beato fine in Domino consummatus.
CAP. XV.--
Erat namque sanctus Adelwoldus
ecclesiarum ac diversorum operum magnus aedificator,
et dum esset abbas, et dum esset episcopus.
Unde tetendit ei communis adversarius solitas suae
malignitatis insidias, ut eum, si ullo modo posset,
exstingueret. Nam quadam die, dum vir Dei in structura
laboraret, ingens postis super eum cecidit, et
in quamdam foveam dejecit, confregitque pene
omnes costas ejus ex uno latere, ita ut nisi fovea
illum susciperet, totus quassaretur.
CAP. XVI.--
Convaluit tamen vir sanctus de hac
molestia, Dei omnipotentis adjuvante gratia, et elegit
eum Eadgarus felicissimus Anglorum basileus
ad episcopatum Wintoniensis Ecclesiae, antequam
ecclesia praefati coenobii dedicaretur. Et jubente
rege, consecravit illam Dunstanus archiepiscopus
Dorobernensis Ecclesiae, anno Dominicae incarnationis
nongentesimo sexagesimo tertio, sub die tertio
Kalendarum Decembrium, in vigilia sancti Andreae
apostoli, quae tunc habebatur in Dominica prima
Adventus Domini et Salvatoris nostri Jesu Christi.
Erant autem tunc in veteri monasterio, ubi cathedra
pontificalis habetur, canonici nefandis scelerum
moribus implicati, elatione et insolentia atque
luxuria praeventi, adeo ut nonnulli eorum dedignarentur
missas suo ordine celebrare, repudiantes
uxores quas illicite duxerant, et alias accipientes,
gulae et ebrietati jugiter dediti. Quod minime ferens
sanctus vir Adelwoldus, data licentia a rege Eadgaro,
expulit citissime detestandos blasphematores
Dei de monasterio; et adducens monachos de Abbandonia
locavit illic, quibus ipse abbas et episcopus
exstitit.
CAP. XVII.--
Accidit autem Sabbato in capite Quadragesimae,
dum monachi venientes de Abbandonia
starent ad ingressum ecclesiae, clericos missam
finire. Communionem canendo: Servite Domino in
timore, et exsultate ei cum tremore; apprehendite